‫شنیدم خون تو با خون من قاطی شده.
‫راسته؟
‫بله.
‫با اینکه اینقدر بهت ارادت داشتم... چقدر دلم می‌خواست بخورمت...
‫همین الان که اینجا نشستیم، بوی خونت...
‫خیلی بد و حال‌به‌هم‌زنه.
‫هیچ‌کدومش راست نبود؟
‫و اون قولی که دادی منو بخوری...
‫تو یه هیولایی.
!این هیولا میخواد منو بخوره
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫مترجم: SorenA
‫قسمت 10: نجوایی همراه با دعا
‫خیلی خیلی وقت پیش بود.
‫من رفته بودم تو یه خلیج کوچیک زندگی کنم.
‫آخه، دهکده ماهیگیری نزدیک، هر از گاهی بچه‌هاشون رو می‌انداختن اون تو.
‫البته نمی‌تونم بگم چرا این کارو می‌کردن.
‫یعنی دهن‌های کمتری برای سیر کردن داشتن.
‫خب، بی‌ادبی بود اگه مهمون‌نوازیشون رو رد می‌کردم،
‫واسه همین منم همه‌شون رو با کمال میل خوردم.
‫تا اینکه یه بچه خیلی بی‌مزه اومد.
‫اصلاً دلم نمی‌خواست بخورمش.
‫بهش اجازه دادم چند سال با من زندگی کنه.
‫یا شاید، اگه بخوام دقیق‌تر بگم...
‫خودش رو صاحبخونه کرد.
‫طولی نکشید که جریان‌های آب نزدیک اون خلیج عوض شد،
‫و دیگه موندن اونجا برام سخت بود، واسه همین از هم جدا شدیم.
‫وایسا، تو یه بچه رو کلاً تنها ول کردی؟
‫خب نمی‌تونستم که ببرمش تو اقیانوس.
‫تو واقعاً یه موجود عجیبی هستی.
‫البته یه هدیه خداحافظی هم بهش دادم.
‫با شناختی که ازت دارم، معلومه چیز خوبی نبوده.
‫گوشت خودم بود.
‫گوشت پری دریایی...
‫یعنی چی...؟
‫با اینکه هیچ‌وقت ازش نخواستم، ولی از خیلی جهات کمکم کرد.
‫می‌خواستم ازش تشکر کنم.
‫ولی...
‫ازت متنفرم.
‫ازت متنفرم! همه‌ش تقصیر توئه...
‫تو یه هیولایی!
‫من... می‌کشمت...
‫حتی اگه آخرین کار زندگیم باشه!
‫آره، حق داری.
‫اینکه آدما خودشون دنبالش باشن یه بحثه،
‫ولی اینکه یه آدم عادی رو مجبور کنی گوشت پری دریایی بخوره، دیوونگیه.
‫فکر می‌کردم بین آدما خیلی طرفدار داره.
‫ولی...
‫خب، فکر کنم جاودانگی باعث می‌شه آدم وقت زیادی داشته باشه.
‫اون دختر بعد از اون خیلی وقت گذاشت
‫دنبال من بگرده تا منو بکشه.
‫فکر کنم بعد از یه جنگ خیلی بزرگ بود...
‫آخه بعد از جنگ، کلی چیزای خطرناک اون دور و بر ریخته بود.
‫بعد از اینکه نصف بیشتر بدنم ترکید و از بین رفت،
‫مطمئناً طول کشید تا دوباره خوب بشم!
‫چطور می‌تونی به این بخندی؟
‫(دیوونه...)
‫برای ده‌ها سال، مثل جلبک دریایی زندگی کردم، روی موج‌های دریا شناور بودم.
‫و توی همون مدت...
‫یه نگاهی به دنیا انداختم.
‫خب، البته تنها کاری بود که می‌شد انجام داد.
‫آره...
‫وقتی از کف اقیانوس به دنیا نگاه می‌کردم،
‫فهمیدم...
‫من خارج از این دنیا هستم.
‫آدمایی که از من مثل یه بدشگونی می‌ترسن...
‫آدمایی که برای جاودانگی منو می‌پرستن...
‫اون بچه، که نتونستم باهاش کنار بیام...
‫هیچ‌کس تو کل زندگیم
‫هیچ‌وقت منو به جمع خودش راه نداده بود.
‫پدر و مادرت یادت میان؟ خواهر و برادرات؟
‫فقط یادمه بیشترشون تبدیل به پوست شدن.
‫من نه پدر و مادر دارم، نه خواهر و برادر.
‫اولین چیزی که یادمه اینه که فقط بین موج‌ها بودم.
‫من نمی‌تونم مثل تو بین آدما زندگی کنم،
‫و نه هیچ خانواده خونی‌ای دارم.
‫هیچ‌کس نیست که منو بفهمه، یا مثل من فکر کنه.
‫من نمی‌تونم با بقیه ارتباط برقرار کنم.
‫وقتی داشتم شناور می‌شدم اینو فهمیدم، و بهش فکر کردم...
‫تا اینکه جریان آب منو به اون ساحل رسوند...
‫و برای اولین بار،
‫زندگی رو از نزدیک دیدم—
‫هیناکو یائوتوسه رو دیدم.
‫خورشید، که اونقدر داغ می‌تابید که آدمو بسوزونه...
‫موج‌های سفید، که با نور درخشان خورشید روشن شده بودن...
‫وقتی اون روز تو رو تو اقیانوس دیدم...
‫تو از همه‌شون درخشان‌تر بودی.
‫حالت خوبه؟
‫تو روحی؟ ماهی‌ای؟ من تا حالا چیزی شبیه تو ندیدم...
‫اگه اون موقع دستام کار می‌کرد،
‫حتماً همونجا می‌خوردمش.
‫فقط شانس آوردم که دستام نمی‌تونستن بگیرنش.
‫اگه اون نبود...
‫حتی اگه از ترس داشت ازم فرار می‌کرد...
‫حتی اگه رفته بود تا بقیه آدما رو خبر کنه...
‫برام فرقی نمی‌کرد.
‫بچه‌های لاغر که خیلی کم جون هستن.
‫دوست داشتم بزرگسالایی رو بیاره که گوشت بیشتری داشتن.
‫فرقی نمی‌کرد...
‫در هر صورت، من...
‫سلام، ماهی کوچولو!
‫گرسنه‌ای؟
‫این ناهاریه که مامانم درست کرده!
‫مامانم بهترین تاماگویوکی رو درست می‌کنه!
‫می‌تونی اینو بخوری، ماهی کوچولو؟
‫مریضی، ماهی کوچولو؟ زخمی شدی؟
‫اگه می‌خوای خوب بشی باید حسابی غذا بخوری!
‫حالا دیگه خیلی نزدیک بود...
‫حتی بدون دست، اگه فقط گردنمو دراز می‌کردم، می‌تونستم قورتش بدم.
‫حتی یه بچه لاغر هم بیشتر از محتویات اون جعبه کوچولو، جون داشت.
‫من بهت غذا می‌دم!
‫با این حال، دلم نیومد این کارو بکنم.
‫گفت اسمش هیناکوئه.
‫من هینا هستم. با مامان و بابا و داداش بزرگم اومدیم اینجا.
‫ما تو اون هتله هستیم!
‫اوه، ماهی کوچولو! هنوز گرسنه‌ای؟
‫ام... فکر کنم تا پس فردا می‌مونیم؟
‫حسابش از دستم در رفته، ولی تا اون موقع اینجاییم!
‫پس قبل از رفتن برات بازم غذا میارم!
‫به قولش عمل کرد.
‫هیناکو همین‌طور
‫پشت سر پدر و مادرش، شیرینی و غذا می‌آورد.
‫فکر کنم غذاهای این دوره از قدیم مغذی‌ترن.
‫وقتی داشتم تو اقیانوس‌ها شناور می‌شدم،
‫مجبور بودم با ماهی‌های کوچیکی که بدشانس بودن و می‌اومدن تو دهنم، سر کنم.
‫بدنم، که قبلاً پاره و داغون شده بود،
‫جلوی چشمام شروع به خوب شدن کرد.
‫از من نمی‌ترسی؟
‫ماهی کوچولو... حرف زدی!
‫منو نجات دادی چون گوشتمو می‌خوای؟ جاودانگی؟
‫پس منو یه موجود مقدس می‌بینی؟
‫من فقط...
‫من اقیانوس جلوی خونه‌مون رو هم دوست دارم،
‫ولی این اقیانوس رو هم دوست دارم!
‫ماهی کوچولو، تو هم مثل اقیانوس زیبایی!
‫واسه همین اصلاً ازت نمی‌ترسم!
‫همون لحظه‌ای که منو لمس کرد،
‫احساس کردم پرت شدم تو یه دنیای کاملاً متفاوت.
‫اون بود...
‫هیناکو تنها کسی بود...
‫که منو به جمع خودش راه داده بود.
‫واسه همین الان ناراحتم.
‫فردا باید برگردم خونه.
‫آه...
‫دلم می‌خواد فقط مال خودم باشه.
‫نمی‌خوام از دستش بدم...
‫نه به هیچ یوکای دیگه، نه به بلایای طبیعی یا مریضی...
‫گوشت یه موجود پاک، که پر از عشق به زندگیه...
‫حتی اگه یه بچه لاغر باشه، بازم یه غذای فوق‌العاده لذیذه...
‫دلم می‌خواد پوستشو بکنم، شکمشو پاره کنم،
‫روده‌هاشو بکشم بیرون،
‫و تا آخرین ناخنش قورتش بدم...
‫ولی...
‫نمی‌خوام درخشششو از دست بدم.
‫قبلاً هیچ‌وقت اینجوری به چیزی فکر نکرده بودم.
‫ماهی کوچولو؟
‫«اگه بخورمش، دیگه اینجا نیست.»
‫چیزی که حتی برای بچه‌ها هم واضحه، من تازه برای اولین بار فهمیده بودم.
‫هیناکو!
‫هیناکو، کجایی؟
‫وقتشه برگردیم هتل!
‫مامانمه!
‫باید برم!
‫چی شده، ماهی کوچولو؟
‫حتی اگه خودم هیچ‌وقت نتونم مزه‌اش رو بچشم... من...
‫هیناکو.
‫دهنتو باز کن.
‫نمی‌خواستم هیناکو رو از دست بدم.
‫یه تشکر.
‫«بذار این دختر سالم بمونه و هیچ‌وقت درخشششو از دست نده.»
‫مهم نیست چی بشه...
‫به خاطر من زنده بمون.
‫حالا فراموش کن... هیناکوی من.
‫تا این دیداری که بین ما بود
‫هیچ‌وقت روی زندگی درخشانت سایه نندازه...
‫همه‌شو فراموش کن... و زنده بمون.
‫برای تو، تنها کسی که منو به جمع خودش راه داد...
‫این رو با دعا می‌گم.
‫زنده بمون و خوشحال باش.
‫ممنون که امروز به ما سر زدید.
‫باغ وحش الان تعطیله.
‫خوش نگذشت؟
‫بیا دوباره برگردیم!
‫با هیناکو خداحافظی کردم و تموم شد.
‫فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش.
‫اما بعد اتفاق افتاد... آره...
‫کمی قبل از همین تابستون.
‫خفه شو دیگه
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫بوی این خون...
‫بده، پری دریایی.
‫بده اینجا.
‫بده به ما.
‫پری دریایی خودش قویه. پری دریایی لازم نداره.
‫بده به ما که ضعیفیم.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫یوکای در حال مرگ اومد کنار ساحل.
‫یوکای در حال مرگ اینو داشت.
‫یوکای گفت: «یه آدم خوشمزه تو ساحل شیکوکو هست.»
‫یوکای بهش حمله کرد. یوکای جلوش گرفته شد.
‫اما اون چیز خون اون آدم خوشمزه رو داره.
‫پس بدش—
‫چطور؟
‫این خون هیناکوئه، کاملاً مشخصه.
‫چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟
‫چطور؟ چطور؟ چطور؟ چطور؟
‫چطور اینقدر عوض شده؟
‫باید برم.
‫باید خودم ببینم.
‫چون خون من تو بدن هیناکو بود، می‌تونستم مکان تقریبی‌اش رو حس کنم.
‫واسه همین تونستم سریع پیداش کنم.
‫اما... خوب پیش نرفت، مگه نه؟
‫دوباره پیداش کرده بودم،
‫ولی اون از هر نظر قابل تصوری تغییر کرده بود.
‫من به امید چسبیدم.
‫اون تصادفی که روحیه اونو داغون کرده بود...
‫وقتی در موردش بهم گفت...
‫خودتو خوش‌شانس نمی‌دونی که زنده موندی؟
‫احساس خوش‌شانسی می‌کنی، مگه نه؟
‫حتماً خوشحالی که جون سالم به در بردی؟
‫این رو یه موهبت می‌دونی، نه؟
‫چون خون من بود که نجاتت داد.
‫هر کسی که برام مهم بود، تو یه چشم به هم زدن از دست رفت.
‫چطور می‌تونم بابت اون احساس خوش‌شانسی کنم؟
‫من فقط خوشحال بودم که اون هنوز زنده‌ست، حالش خوبه و می‌تونه تو آرامش زندگی کنه.
‫اون تنها کسی بود که منو به جمع خودش راه داده بود.
‫من از هر ثانیه اضافی که اون زنده می‌موند، خوشحال بودم.
‫تمام احساسم همین بود.
‫می‌دونی الان دارم به چی فکر می‌کنم؟
‫«اون غذایی که به اون خرس دادن، خیلی خوشمزه به نظر می‌رسید!»
‫نه خنگ خدا!!
‫ای بابا.
‫چرا داری همه اینا رو به من می‌گی؟
‫چون تو خیلی به هیناکو اهمیت می‌دی.
‫من...
‫من واقعاً، واقعاً اون خانواده رو دوست داشتم.
‫واسه همین می‌دونم برای هیناکو که تنها بازمانده‌شونه چقدر سخت گذشته.
‫با این حال، واقعاً خوشحالم که اون هنوز زنده‌ست.
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونم باید ازت تشکر کنم یا بزنم تو صورتت.
‫چیزی نیست که بابتش ممنون باشی.
‫اینجوری نیست که من این کارو به خاطر تو کرده باشم.
‫پس مشت می‌زنم!
‫اون یکی رو هم قبول نمی‌کنم!
‫حالا چی کار می‌کنی؟
‫جانم؟
‫نگران منی؟
‫عمراً.
‫من نگران هیناکو هستم.
‫می‌دونم.
‫شاید یه طلسم بزنم تا اتفاقات اردوگاه آموزشی رو فراموش کنه.
‫جدی می‌گم، تو دیگه آخرشی.
‫کاری که باید بکنی اینه که باهاش حرف بزنی.
‫تو هیچ‌وقت با کسی حرف نمی‌زنی.
‫فقط تو کله خودت می‌مونی و هر کاری که اون لحظه به نظرت درسته انجام می‌دی...
‫اینجوری شد که تکه‌تکه شدی، یادت رفته؟
‫هیناکو هیچ‌وقت این کارو با من نمی‌کنه!
‫آره، احتمالاً سعی نمی‌کنه تو رو بکشه.
‫ولی اگه سعی کنه خودشو بکشه چی؟
‫حرف زدن فقط بین کسایی که ارزش‌ها و جایگاه مشترک دارن نتیجه می‌ده.
‫پس تلاش کن تا ارزش‌های اونو بفهمی!
‫البته اگه واقعاً برات مهمه.
‫تو طوری حرف می‌زنی که انگار خیلی آسونه.
‫من بهت اعتماد کردم.
‫تو یه هیولایی.
‫هیناکو.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫قسمت ۱۱ ‫یک صبح سرد
‫«یک صبح سرد.»