« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫مترجم: SorenA
!این هیولا میخواد منو بخوره
‫قسمت 8: علت ترک‌ها
‫یعنی من و تو هم نمی‌تونیم دوست باشیم؟
‫متأسفانه این هرگز ممکن نیست.
‫هیناکو-چان؟
‫خیلی پَکَر به نظر میای.
‫با دوستت دعوا کردی؟
‫نه.
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫ورود افراد متفرقه ممنوع
‫دیگه نباید اینجوری به پُست هم بخوریم.
‫انگار من خیلی دلم می‌خواست.
‫هیناکو کجاست؟
‫توی حمامه.
‫فکر کردم اگه تنها باشه ‫راحت‌تره.
‫واقعاً رو مُخمی، می‌فهمی؟
‫تو از اونجا آوردیش بیرون چون ‫از وضعیتش خبر داشتی، مگه نه؟
‫اصلاً نمی‌فهمم منظورت چی می‌تونه باشه.
‫از کِی درمورد جای زخم‌هاش می‌دونی؟
‫نکنه... وقتی حواسم نبود...
‫نه، معلومه که نه!
‫واقعاً اتفاقی بود.
‫مجبورش نکردم چیزی که قایم کرده بود رو ‫نشونم بده،
‫البته خودش هم داوطلبانه ‫چیزی نگفت.
‫با این حال، اون جای زخم‌ها...
‫حتماً تصادف خیلی وحشتناکی بوده.
‫این حرفا رو که به خودش نزدی، هان؟
‫من اون‌قدرها بی‌ملاحظه نیستم.
‫تو خودِ بی‌ملاحظگی‌ای.
‫من فقط چیزایی رو می‌دونم که خودش ‫بعد از مرخص شدن از بیمارستان گفت...
‫ولی خاله‌اش هم همینو می‌گفت.
‫آسیب‌هاش اون‌قدر شدید بود، ‫که زنده موندنش یه معجزه بود.
‫واقعاً خوشحالم که دووم آورد، ‫حتی با اینکه خانواده‌اش نتونستن.
‫ولی وقتی الان این‌جوری می‌بینمش، ‫بعضی وقتا از خودم می‌پرسم...
‫اینکه اون روز کنار خانواده‌اش می‌مُرد، ‫یا اینکه تنها و با درد به زندگی ادامه بده...
‫واقعاً کدوم یکی براش بهتر بود؟
‫واقعاً از کمکت ممنونم.
‫ممنونم، هیناکو-چان.
‫کاری نکردم.
‫یادم رفت برای میسوی صبحانه فردا ‫وسایل رو آماده کنم.
‫سبزیجاتی هست که دوست نداشته باشی؟
‫اگه هست، حواسم هست که جداشون کنم.
‫اینم برای تشکر از کمکت.
‫مامان...
‫مامان؟
‫آه، من...
‫ببخشید.
‫شما خیلی جوون‌تر از اونید که جای مادرم باشید.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫با اینکه جوون به نظر میام، منم یه زمانی مادر بودم.
‫شما... بودید؟
‫هرچند، مادر تنی‌اش نبودم.
‫وقتی با همسرم آشنا شدم، ‫اون از قبل یه بچه داشت.
‫اون بچه جوونمرگ شد.
‫خیلی متأسفم.
‫کاش این بحث رو پیش نکشیده بودم...
‫تبر؟
‫وای خدا. نزدیک بود اتفاقی بیفته.
‫باید اینو یه جای امن بذاریمش.
‫که نمی‌خوایم آسیبی بهت برسه.
‫ها؟
‫هیناکو-چان، می‌دونستی؟
‫زخمی که تبر زنگ‌زده به جا میذاره ‫خیلی دردناکه.
‫این صدا از کجا میاد؟
‫یه یوکای؟
‫تا الان اصلاً حسش نکرده بودم!
‫چرا؟!
‫صبر کن!
‫وای، ترسوندیم!
‫این‌جوری در رو یهو باز نکن!
‫هی، اوومی-سان؟
‫چی شده اینقدر عجله داری؟
‫هیناکو کجاست؟
‫هیناکو-چان؟
‫مگه بعد از اینکه کار ما تموم شد، ‫با تو نرفت حموم؟
‫صبر کن!
‫من هیناکو رو پیدا می‌کنم!
‫میکو؟
‫شما دو تا هم دنبالش می‌گردید؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫باید بهتون یه هشداری بدم—
‫من جز هیناکو مراقب کس دیگه‌ای نیستم.
‫هی، میکو، به معلم خبر بدیم؟
‫نه بابا، می‌خوایم جنگ بالشتی راه بندازیم. ‫دنبال چند تا پایه می‌گشتیم!
‫جنگ بالشتی؟
‫می‌خوام همه رو تو یه اتاق بزرگ جمع کنم ‫و یه جنگ بالشتی راه بندازیم!
‫چی، کل ماجرا همینه؟
‫واقعاً که، هیناکو-چان...
‫اگه حواست رو جمع نکنی...
‫آخرش مثل من از وسط نصف میشی.
‫ای وای وای.
‫نباید این‌ور و اون‌ور بدوی.
‫برکه این نزدیکیاست. امن نیست.
‫که نمی‌خوایم بیفتی توش ‫و آسیب ببینی.
‫آیامه-سان...
‫تو یه یوکای بودی؟
‫نه دقیقاً.
‫درست‌تره اگه بگم ‫من یه یوکای شدم.
‫منم یه زمانی مثل خودت انسان بودم، هیناکو-چان...
‫البته شرایط باعث شد به این شکل دربیام.
‫واسه همین برام راحت‌تره که ‫قاطی آدما زندگی کنم.
‫تا وقتی دهنمو باز نکنم، ‫هیچ‌کس نمی‌فهمه یوکای‌ام.
‫البته، ممکنه یه کوچولو بوی ‫مُرده بدم...
‫البته، غذای اصلی من آدما نیستن.
‫تازه بین این خدایان محلیِ ‫الکی و پری‌های دریایی،
‫این دور و برا پر از یوکای‌های دردسرساز شده.
‫ولی...
‫وقتی یه انسان با همچین بوی وسوسه‌انگیزی ‫خودش میفته تو دامن آدم... خودت می‌فهمی دیگه، نه؟
‫اوه، چه سرتق هم هستی!
‫نگران نباش.
‫صاف از وسط نصفت می‌کنم.
‫فقط اصلاً تکون نخور.
‫باید فرار کنم!
‫فرار؟
‫چرا دارم از دست آیامه-سان فرار می‌کنم؟
‫من همیشه آرزو داشتم یه چیزی، ‫مثل همون اقیانوسی که خانواده‌م رو تو خودش کشید،
‫جونم رو ازم بگیره.
‫حالا که بالاخره جلوم ظاهر شده، ولی...
‫اگه آیامه-سان همین الان منو بخوره...
‫ای وای.
‫حالت خوبه؟
‫حتماً خیلی درد داشت.
‫واقعاً همش تقصیر خودته که تکون خوردی.
‫چرا این کارو کردم؟
‫وایِ من. ببین، داری خونریزی می‌کنی.
‫چه حیف و میل وحشتناکی...
‫این طعم...
‫این دیگه چه...؟
‫آها، فهمیدم.
‫آره، این همه چیز رو توضیح میده.
‫چه حیف شد واقعاً.
‫هیناکو-چان...
‫تو خونِ اون پری دریایی رو ‫گرفتی، مگه نه؟
‫اوه؟
‫چه حلال‌زاده.
‫داشتی دقیقاً...
‫...چه کاری باهاش می‌کردی؟
‫واقعاً متأسفم.
‫اگه از همون اول می‌دونستم، ‫اصلاً طرفش هم نمیومدم.
‫فکرش رو هم نمی‌کردم... تو و اون...
‫خفه ... شو
‫پولک‌های تیزی که نور ضعیفی رو بازتاب میدن.
‫شاخ‌های بزرگی که مثل مرجان در هم تنیده شدن.
‫قیافه‌اش اصلاً شبیه اون پری‌های دریایی نبود ‫که بچگی‌هام تو کتاب داستانا می‌دیدم...
‫من...
‫من اینو ندیدم...؟
‫شیوری-سان.
‫دستت طوریش نشده؟
‫آره.
‫حداقل زخم که خیلی سطحی به نظر میاد.
‫از راه پشتی برگرد به اتاقت.
‫به اون روباهه هم میگم بیاد زخمت رو ببنده.
‫شیوری-سان... من...
‫تو خونِ اون پری دریایی رو ‫گرفتی، مگه نه؟
‫خون پری دریایی... این یعنی چی؟
‫و من...
‫من قیافه واقعی تو رو دیدم...
‫یه جایی قبلاً...
‫من واقعاً یه بی‌عرضه‌ام!
‫هم نتونستم تشخیص بدم که اون یوکای‌ه، ‫هم تو اون‌جوری بد آسیب دیدی...
‫تقصیر من خیلی بیشتر از توئه.
‫من اون‌قدر بهش نزدیک بودم ‫و حتی یه ذره هم شک نکردم...
‫آخه، سروکله زدن با این انسان‌هایی که یوکای شدن ‫خیلی سخته.
‫مخصوصاً اونایی که قاطی ‫جامعه آدما شدن.
‫بوشون رو تقریباً نمیشه ‫از آدمای واقعی تشخیص داد.
‫البته...
‫اون دختره ماهی بوی گند صخره‌های کنار دریا رو میده، ‫واسه همین از صد فرسخی میشه تشخیصش داد.
‫اوومی-سان، میشه یه کمکی به ما بکنی؟
‫اومدم.
‫ها؟ چش شده این؟
‫رسماً داره بهم بی‌محلی می‌کنه.
‫از اینکه همیشه خودشو ‫میندازه وسط و دور و بر ما می‌پلکه بدم میاد،
‫ولی اینکه نادیده گرفته بشم هم رو اعصابه.
‫نه، هیناک—
‫هی.
‫دیشب بین تو و اون اتفاقی افتاده؟
‫میکو-چان، گوش کن. من...
‫صبحانه حاضره!
‫وقت غذاست!
‫بزن بریم!
‫هیناکو؟
‫خانم مسئول.
‫یائوتوسه-سان! ‫ممنون بابت همه کمک‌های دیروزت.
‫من... من باید درمورد آیامه-سان باهاتون صحبت کنم.
‫آیامه-سان کیه؟
‫یکی از بچه‌های تیمتونه؟
‫هااا، نه...
‫بیا میسوت رو بگیر سرد نشه.
‫از این اتفاقا زیاد میفته.
‫وقتی یه یوکای غیبش می‌زنه ‫همینطوری میشه دیگه.
‫چون یه چیزیه که ‫اصلاً از اول هم نباید وجود می‌داشت.
‫وضعیت الان ‫همون چیزیه که باید باشه.
‫خودتو درگیرش نکن.
‫آره...
‫می‌خوای قبل اینکه غذا بخوریم، پانسمانت رو عوض کنی؟
‫خودم انجامش میدم.
‫نه بابا، بسپارش به من!
‫باشه...
‫یادت که نرفته با تبر زنگ‌زده خوردی؟
‫که نمی‌خوایم زخمت عفونت کنه.
‫داره ماسک می‌زنه.
‫عه، زخمت که سریع خوب شده.
‫زخم‌هات همیشه خیلی سریع خوب میشه.
‫وقت غذا، وقت غذا، وقت غذا! ‫وقت غذا، وقت غذا!
‫عجب رو مُخیه.
‫رفتارش خیلی عجیب نشده؟ نه؟
‫البته، می‌دونم که ‫همیشه عجیبه، ولی بازم...
‫فکر کنم گوشیم رو تو اتاقم جا گذاشتم.
‫خب بعداً برو بیارش.
‫آخه ممکنه آلارمم زنگ بزنه.
‫تو برو جلو، منم میام.
‫مطمئنی تنهایی مشکلی نیست؟
‫آره، خوبم.
‫خاله از اوشیما ‫صبح بخیر هیناکو-چان. ‫اردوتون امروز تموم میشه؟ ‫اونجا محیطش برات ناآشناست، ‫پس مراقب خودت باش...
‫خاله پیام داده.
‫بهتره جوابش رو بدم.
‫هیناکوچان.
‫انگار جن دیدی.
‫آیامه-سان؟
‫چطور...؟
‫تنها قسمت «واقعی» من، سَرمه.
‫حتی اگه بقیه‌ی بدنم رو تیکه پاره هم بکنی،
‫من که در هر صورت مرده‌ام، پس واقعاً دردی حس نمی‌کنم.
‫نترس.
‫من اون‌قدر وحشی نیستم که به انسانی که ‫یه یوکای دیگه روش دست گذاشته، دست بزنم.
‫البته، ترجیح میدم دوباره ‫تیکه پاره نشم...
‫پس نگران نباش. قبل از اینکه ‫اون پری دریایی یا خدای محلی پیدام کنن، میرم.
‫متأسفم.
‫همیشه بابتش حسرت خوردم.
‫فکر می‌کردم دلم می‌خواد فقط برای یک بار دیگه ‫صورتش رو ببینم...
‫ولی فکر کنم یهو جا خوردم.
‫چون خیلی وقت بود کسی «مامان» صدام نکرده بود.
‫خوشحالم کرد.
‫اون موقع‌ها هم...
‫اگه فقط از ته دل خوشحال بودم...
‫اگه برام یه دردسر نبود...
‫اگه دوستش داشتم... ‫یا حداقل، ازش متنفر نبودم...
‫اون تصادف هم... همه‌ش... ‫تاوان کارای من بود.
‫ببخشید که این‌قدر اذیتت کردم.
‫من دیگه میرم.
‫صبر کنید، آیامه-سان.
‫اون حرفی که دیروز زدید...
‫دیروز؟
‫اینکه من از یه پری دریایی خون گرفتم...
‫آهان.
‫اون‌قدر کامل با وجودت ترکیب شده، ‫که فقط از روی بو نمی‌شد تشخیصش داد.
‫حتماً خیلی وقت پیش بهت دادتش.
‫کاش زودتر می‌گفتی.
‫خیلی وقت پیش؟
‫من که تازه با شیوری-سان آشنا شدم.
‫ولی فکر نمی‌کنم آیامه-سان دروغ بگه.
‫تازه یه حسی هم بهم میگه که قبلاً دیدمش.
‫البته تو این دور و زمونه خیلی نادره.
‫اینکه به یه بچه آدم از خونمون بدیم، ‫و یه جورایی پیمان ببندیم...
‫فکر کنم خیلی وقته که ‫این رسم و رسومات از بین رفته.
‫پیمان بستن؟
‫نه، فکر نکنم... من و شیوری ‫هیچ‌وقت همچین کاری نکردیم.
‫هیچ‌کدومش به نفع تو نیست.
‫من همه این کارا رو برای خودم می‌کنم.
‫چی؟ یعنی... رابطه‌تون فقط در حد دوسته؟
‫دوست؟
‫نه...
‫متأسفانه این هرگز ممکن نیست.
‫شیوری-سان... قول داده که منو بخوره.
‫این تنها دلیلیه که با منه.
‫ما اصلاً دوست نیستیم.
‫ما فقط داریم خواسته‌های همدیگه رو برآورده می‌کنیم.
‫یه انسانی که می‌خواد یه یوکای بخورتش...
‫البته که بوی خیلی خوشمزه‌ای میدی،
‫ولی یه بوی ‫شبیه به بوی منم باهاش قاطی شده.
‫با این حال...
‫این قرار و مدار عجیبیه که ‫اون پری دریایی باهات گذاشته.
‫آخه یه یوکای که خونش ‫با خون یه انسان ترکیب شده باشه...
‫اون انسان براش اون‌قدر ‫چندش‌آور و حال‌به‌هم‌زن میشه، که دیگه خوردنی نیست.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫قسمت ۹ ‫نیایشی حک‌شده
‫«نیایشی حک‌شده.»