« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫جیمز؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫مامان؟
‫جیمز!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫چرا عزیزم؟
‫من که همیشه کنارتـم.
‫معذرت می‌خوام، مامان.
‫این‌قدر به خودت سخت نگیر.
‫تو دل مهربونی داری.
‫سعی کن بهش گوش بدی.
‫مامان... مامان؟
‫جیمز؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫جیمز؟
‫[ مَـکـسـتـون هـال: دنـیـای مـیـان مـا ]
‫[ اقتباسی از کتاب «نجات تو»، نوشته‌ی مونا کاستِن ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫علائم حیاتی‌ش پایداره.
‫حالش چطوره؟
‫فکر کنم یه فرشته‌ی نگهبان داره.
‫آخه هیچ آسیب جدی‌ای ندیده.
‫اتاق ۲۰۷ـه.
‫بقیه‌ی کارها با خودمـه.
‫گم شو، اوفلیا.
‫به‌لطف خانم بوفرت تونستیم
‫به‌موقع به پسرتون کمک کنیم.
‫این لج‌بازی‌هات کار دستت می‌ده.
‫تو فقط دنبال انتقامـی.
‫خواهرم خیلی می‌خواست ‫که ما با هم دوست بشیم
‫ولی مطمئنـم این اتفاق نمی‌افته.
‫چه بخوای چه نخوای...
‫از این به بعد من ‫مراقب جیمز و لیدیا هستم.
‫بچه‌هام به تو ربطی ندارن.
‫معلومـه که دارن. ‫ما یه خونواده‌ایـم.
‫نمی‌تونی من رو ازشون دور نگه داری.
‫من و کوردلیا همیشه ‫با هم در ارتباط بودیم.
‫خیلی چیزها درباره‌شون می‌دونم.
‫مطمئنـم نمی‌خواسته ‫فقط تو بالای سرشون باشی.
‫نگران نباش.
‫به‌زودی می‌فهمیم ‫وصیت کوردلیا چی بوده.
‫بله.
‫زحمت کشیدین، خانم دکتر.
‫مورتیمر.
‫اوفیلا.
‫چقدر زمان می‌بره تا مرخص بشه؟
‫جیمز!
‫یه‌بار دیگه من رو ‫این‌جوری بترسونی، می‌کُشمت.
‫بابا هم داره می‌آد.
‫نمی‌خوام ببینمش.
‫اون هم نگرانت بوده.
‫دیگه خسته شدم.
‫نمی‌خوام پسر نمونه‌ی بابا باشم.
‫از شرکت، سهام، خبرنگارها... ‫خسته شدم...
‫فعلاً سلامتی‌ت مهمـه.
‫توی ماجرای شرکت خودم هوات رو دارم.
‫نگران اون‌ها نباش.
‫به روبی خبر بدم؟
‫دلش رو شکستم، لید.
‫از دستم رفت.
‫خدا رو شکر.
‫جیمز.
‫پسرم.
‫بهتری؟
‫نگرانت بودم.
‫یه‌کم دیر رسیدم.
‫نگفت چی می‌خواد بگه؟
‫نتونستم خوب بخوابم.
‫همه‌ش خواب می‌دیدم ‫توی آکسفورد قبول نشدم.
‫احمقـن اگه قبولت نکنن.
‫فردا که نامه‌ها برسه، می‌فهمیم.
‫جیمز هم بهم زنگ زده بود.
‫چی می‌گفت؟
‫نمی‌دونم. ‫بهش زنگ نزدم.
‫خانم بل، دررابطه‌با مراسم شام...
‫شما قرار بود یه ایده بدی، ‫نه این‌که محل مراسم رو عوض کنی.
‫خصوصاً این‌که اینجا رو پیشنهاد دادی.
‫آخه گفتین از مهمونی ‫ویکتوریایی‌م راضی بودین.
‫واسه همین گفتم اینجا ‫با فلسفه‌ی خانم کمبل جور درمی‌آد.
‫و اون‌قدر جور دراومده که ‫یه‌نفر از بنیاد کمبل باهام تماس گرفت.
‫- هنوز رسمی نشده، ولی... ‫- پس ایده‌ی روبی قبول شده؟
‫بله.
‫و به‌لطف مضمون خاصی که ‫خانم بل پیشنهاد داده...
‫قراره یه مراسم اختصاصی ‫خیریه اینجا برگزار بشه
‫که ۴۰‌هزار پوند هزینه برمی‌داره.
‫- قراره چجوری این پول رو جور کنی؟ ‫- حامی پیدا می‌کنیم.
‫- با والدین بچه‌ها حرف می‌زنیم. ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫خانم بل، با همچین ‫ایده‌های دیوانه‌واری...
‫به‌هیچ‌وجه مزاحم والدین نمی‌شی.
‫همین‌جوریش دارن ‫شهریه‌ی گزافی پرداخت می‌کنن.
‫مسئول هزینه‌ها خودتـی.
‫اگه مشکلی پیش بیاد ‫و آبروی این مدرسه بره...
‫اون وقتـه که با روی ‫دیگه‌ی من آشنا می‌شی.
‫برو!
‫باریکلا!
‫همینـه!
‫بنازم!
‫برو!
‫- بگیرش! ‫- ایول!
‫آقایون، مسابقات فینال نزدیکـه
‫و بالاخره معلوم می‌شه که ‫به‌عنوان برنده از مَکستون هال می‌رین
‫یا بازنده.
‫می‌دونم بعضی‌هاتون ‫هدف بورسیه‌ی ورزشی دارین.
‫واسه همین براتون ‫مسابقات تمرینی گذاشتم...
‫- الان دیگه ردیفـی؟ ‫- بله، مربی.
‫آماده‌ام.
‫باریکلا.
‫کاپیتان‌تون رو انتخاب کردین؟
‫جیمز به‌زودی برمی‌گرده.
‫یه‌کم بهش زمان بده.
‫- مطمئنـی؟ ‫- دیروز تازه مراسم ختم گرفتن.
‫کاپیتان ما اونـه.
‫خیلی خوب. ‫ادامه بدین.
‫آماده؟ ‫برین.
‫[ هنوز آماده نیستی؟ ... ] ‫[ بدن خودتـه و تصمیم با توئـه ]
‫حالش خوبـه.
‫ببخشین نتونستم جلوش رو بگیرم.
‫تقصیر تو نیست، پرسی.
‫الان راه می‌افتم. ‫پرسی!
‫ماشین رو بیار، لطفاً.
‫باید برم، عزیزم.
‫شرکامون توی میلان ‫جلسه‌ی اضطراری گذاشتن.
‫ماجرای جیمز هم پیش اومده...
‫اگه خبرش جایی درز کنه، فاجعه می‌شه.
‫باید واسه جلسه‌ی ‫سرمایه‌دارها یه برنامه‌ی جدید بچینم.
‫- به جولیا می‌گم یه کاریش بکنه. ‫- باشه.
‫می‌خوام یه‌چیزی بگم. ‫فقط بذار حرفم تموم بشه.
‫من می‌تونم فعلاً ‫به‌جای جیمز کمکت کنم.
‫با اطلاعات شرکت و سهام آشنائـم.
‫می‌تونم کمک کنم.
‫باشه.
‫«باشه»؟
‫وقتی شرایط خاصـه، ‫باید راهکار هم خاص باشه.
‫باشه پس.
‫فهمیدم. ‫واسه مراسم درخواست کمک مالی می‌کنیم.
‫درخواست کمک مالی ‫واسه مراسمِ درخواست کمک مالی؟
‫آره، مسخره‌ست.
‫- فهمیدم! ‫- چی؟
‫لباس پیکسلی می‌پوشم!
‫- راه‌حل بدین. ‫- فکر کنین پول از کجا گیر بیاریم.
‫وظیفه‌تون همین نیست؟
‫حداقل باید تبلیغات کنیم.
‫چیزی شده؟
‫آره، دیرم شد. ‫باید برم سر کار.
‫تو هم توی مراسم بودی؟ ‫راست می‌گن جیمز یه‌هو رد داده؟
‫آره، خیلی عجیب بود.
‫آخه مراسم ختم مامانشـه دیگه.
‫شماها چتونـه؟ ‫کار و زندگی ندارین؟
‫بیا بریم، روبی.
‫روبی.
‫دیگه از اینجا خسته شدم... ‫از این آدم‌ها...
‫می‌خوام جیمز رو فراموش کنم، ‫ولی همه‌جا می‌بینمش.
‫دوست دارم کنارش باشم
‫ولی از یه طرف می‌گم ‫اشتباه کردم که عاشقش شدم.
‫یه‌عالمه کار مهم سرم ریخته، ‫ولی نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫اگه حواسم رو جمع کنم، ‫همه‌ی زحماتم هدر می‌ره.
‫[ هنوز آماده نیستی؟ ... ] ‫[ بدن خودتـه و تصمیم با توئـه ]
‫لیدیا، من...
‫نمی‌دونم چجوری حرفم رو شروع کنم.
‫شنیدم چی شده.
‫تسلیت می‌گم.
‫اگه کاری ازم برمی‌آد... ‫اگه چیزی لازم داری...
‫بهم بگو، باشه؟
‫من کنارتـم.
‫- الو؟ ‫- سلام، لیدیا. لین‌ـم.
‫واسه روبی زنگ زدم.
‫زندگی بهت یه فرصت دوباره داده.
‫البته که نمی‌تونیم ‫به‌زور اینجا نگهت داریم
‫ولی پیشنهاد می‌کنم ‫به مشاورمون سر بزنی.
‫دکتر پِری متخصص آسیب‌های روانیـه.
‫کارش خیلی خوبـه.
‫احساس تنهایی...
‫معمولاً یه‌هو سراغ آدم می‌آد.
‫تنهایی به‌معنای تنهابودن نیست.
‫تنهایی یعنی وقتی ‫با عزیزانت ارتباط نداری.
‫دست خودمونـه که ‫زندگی‌مون رو تغییر بدیم.
‫سؤال اینـه که چطور؟
‫لیدیا؟
‫کسی نیست؟
‫[ دوستت دارم - ازطرف پدرت ]
‫گاهی یه امیدواری کوچیک...
‫یه تلنگر...
‫[ کارهای مهم جیمز: ... ]
‫کافیـه تا دوباره ‫خودمون رو باور کنیم. ‫[ کارهای مهم جیمز: ... ]
‫کافیـه تا دوباره ‫خودمون رو باور کنیم.
‫دیگه نمی‌دونم، کیران. ‫من با این‌ها تماس گرفتم.
‫باید سریع یه راه پیدا کنیم، وگرنه...
‫باشه، سعی می‌کنم.
‫ممنون. ‫موفق باشی.
‫روبی!
‫کار دارم!
‫مهمـه‌ها!
‫- سلام! ‫- سورپرایز!
‫قول دادن امشب ‫اسمی از اسمش‌رونبر نیارن.
‫و چون دوای هر دل شکسته‌ای، ‫یه دورهمی حسابیـه
‫امشب قراره بترکونیم!
‫کلوچه هم داریم!
‫ازت ممنونـم.
‫عزیزم.
‫به امید آینده!
‫صحبت از آینده شد...
‫یه‌چیزی با خودم آوردم.
‫از آتلیه‌ی مامانم برداشتم.
‫ما رسم داریم که توی موقعیت‌های خاص، ‫آرزومون رو روی این‌ها بنویسیم
‫و پروازشون بدیم.
‫باید روشن‌شون کنی تا پرواز کنن.
‫هر آرزویی که باهاشون ‫به آسمون بره، برآورده می‌شه.
‫تا حالا جواب داده؟
‫آرزوی مامانم این بود که ‫با هنرش پول دربیاره.
‫و امسال داره پول پارو می‌کنه.
‫چه باحال!
‫من می‌دونم چی آرزو کنم!
‫یک‌میلیون فالووِر؟
‫فقط شما نیستی که ‫می‌خواد دنیا رو تغییر بده، خانم.
‫راست می‌گه. ‫طراحی لباس اِمبر حرف نداره.
‫طراحی لباس؟
‫این زیردامنی مال یه لباس بزرگ‌تره.
‫- من هم فالوت کنم؟ ‫- حتماً.
‫[ مامان بهم افتخار می‌کنه ‫و حالا می‌خوام اداره‌ی شرکت رو به عهده بگیرم. ]
‫[ جیمز: «لطفاً برگرد پیشم. دلم برات تنگ شده.» ]
‫[ جیمز بوفرت ] ‫[ انسداد مخاطب ]
‫[ مخاطب جیمز مسدود شد ]
‫[ جیمز: «لطفاً برگرد پیشم. دلم برات تنگ شده. جیمز.» ]
‫[ مخاطب شما را مسدود کرد ]
‫[ خداحافظ، جیمز! تا ابد! ]
‫هیچ‌وقت امروز رو یادم نمی‌ره.
‫مخصوصاً لحظه‌ای که ‫غم‌وغصه‌هامون رو به باد سپردیم
‫تا واسه اتفاقات آینده جا باز کنیم.
‫این‌قدر به خودت سخت نگیر.
‫تو دل مهربونی داری.
‫سعی کن بهش گوش کنی.
‫وای... چه خوشگل شد.
‫مثل نقاشیـه.
‫لین...
‫خودشـه.
‫فهمیدم واسه هزینه‌ی ‫مراسم چی‌کار کنیم.
‫به امید آینده.
‫به امید آینده!
‫[ یک هفته بعد ]
‫- سلام. ‫- سلام!
‫حق با تو بود.
‫مامانم از آشناهاش پرس‌وجو کرد.
‫هنرمندهای زیادی قبول کردن که ‫آثارشون رو واسه خیریه بدن.
‫قراره امروز توی ‫آتلیه‌ی مامانش ببینیمشون.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- این که... ‫- ای وای.
‫به‌به!
‫- چطوری، پسر؟ ‫- سلام، لیدیا.
‫برگشتی.
‫مخلصـم.
‫خانم بل.
‫بعداً بیا دفترم. می‌خوام ببینم ‫چه برنامه‌ای واسه شام داری.
‫- الان بیام؟ ‫- الان؟
‫الان عالیـه. بله.
‫- خوش‌حال شدیم دیدیمتون. ‫- ممنون.
‫به‌موقع اومدی، داداش.
‫مربی گفت کارشناس‌های ‫استعدادیابی دارن از آکسفورد می‌آن.
‫دیگه کاپیتان برگشته. ‫جای نگرانی نیست.
‫یکی‌دو دست بازی کنم، دیگه آماده‌ام.
‫عالیـه! ‫اتفاقاً امروز یه بازی داریم.
‫بریم.
‫می‌بینمت.
‫می‌بینمت، داداش. ‫می‌آی دیگه؟
‫آره بابا. می‌آم.
‫حالت خوبـه؟
‫آره، خوبـم.
‫همه‌ی تکالیف رو برات یادداشت کردم.
‫اگه خواستی بعداز کلاس‌ها ‫می‌آم بهت توضیح می‌دم.
‫بهم خبر بده.
‫کمکت می‌کنم. باشه؟
‫ممنون. لطف می‌کنی.
‫- سلام، آقای ساتن. ‫- آقای وِگا.
‫- خوش‌حالـم برگشتی، خانم بوفرت. ‫- ممنون.
‫آقای وگا، یه صحبتی باهات داشتم.
‫من جلوتر می‌رم.
‫باشه.
‫وضعیت تحصیلی‌ت نگران‌کننده‌ست.
‫- برنامه‌ی دیگه‌ای واسه آکسفورد نداری؟ ‫- چطور مگه؟
‫آخه با این نمرات قبول نمی‌شی.
‫باید چی‌کار کنم؟
‫امتحانات تقریباً تموم شده.
‫از من کاری برنمی‌آد، ‫ولی مگه عضو تیم لاکرس نیستی؟
‫اگه توی بازی بعدی ‫خودی نشون بدی و برنده بشین
‫می‌تونی بورسیه‌ی ورزشی بگیری.
‫راه دیگه‌ای نداری.
‫اگه تا فردا هزینه‌ش رو جور نکنی، ‫مطمئن باش مراسم رو لغو می‌کنم.
‫- جناب، بهتون قول می‌دم... ‫- دَر رو ببند.
‫چَشم. ‫فردا می‌بینمتون.
‫- ببخشین دیر شد. ‫- عیب نداره.
‫به‌جاش حسابی حرف زدیم.
‫سلام، روبی.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫- مجبور نیستی شرکت کنی. ‫- می‌دونم.
‫- ما سرمون شلوغـه. ‫- خب واسه همین اومدم.
‫الان نباید سر تمرین باشی؟
‫شنیدم مشکل بودجه دارین.
‫فقط می‌خوام کمک کنم. ‫بگو از کجا شروع کنم.
‫بیا بیرون.
‫به کمک تو نیازی نیست.
‫می‌دونم.
‫خودم برنامه چیدم.
‫- همه‌چی داره درست پیش می‌ره. ‫- روبی، می‌دونم خودت می‌تونی.
‫همیشه به هدفت رسیدی و شک ندارم.
‫- من فقط می‌خوام کمک کنم. ‫- حضور تو خیلی چیزها رو به هم می‌ریزه.
‫- ببین، می‌دونم اشتباه کردم. ‫- بس کن.
‫کمک کن، ولی زندگیِ ‫خصوصی رو با اینجا قاطی نکن.
‫باشه.
‫نه اینجا و نه هیچ‌جای ‫دیگه‌ای باهات همکاری نمی‌کنم.
‫هر حرفی داشتی، ‫به کیران و لین می‌زنی.
‫من رو صدا زدی؟
‫- بیا اینجا، کیران! ‫- نه؟
‫اگه نظرت عوض شد
‫و خواستی ورزش کنی، ‫کسی جلوت رو نمی‌گیره.
‫نه، بهت ثابت می‌کنم که ‫می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫خیالت تخت.
‫[ لیدیا: «سلام، روبی. حالم اصلاً خوب نیست...» ]
‫[ یه متخصص زنان سراغ داری؟ ]
‫یه مسئله‌ای پیش اومده. ‫شماها برین آتلیه.
‫جیمز هم... باهاتون می‌آد.
‫بوفرت چش شده؟
‫چرا نیومده؟
‫مطمئنـم می‌آد.
‫و-گ-ا... ‫وگا.
‫کاپیتان وگا.
‫بلند شین ببینم!
‫راه بیُفتین!
‫خب پس...
‫با جیمز بوفرت تماس گرفتید.
‫لطفاً پیام بگذارید.
‫جیمز.
‫می‌دونم الان اوضاعت پیچیده‌ست
‫ولی ما روت حساب کردیم.
‫می‌آی دیگه؟
‫[ جیمز: «شرمنده. یه داستانی پیش اومد. ‫بعداً حرف می‌زنیم.» ]
‫[ آلیستر: «هرجورشده بیا. کاپیتان ما تویـی.» ]
‫اِلینگتون، پا شو بیا دیگه! ‫نکنه تو هم مثل اون می‌ترسی؟
‫خوب گرم کنین، بچه‌ها.
‫- سلام، مامان. ‫- لین.
‫سلام.
‫ایشون کیران‌ـه.
‫- خیلی خوش‌وقتـم، خانم وانگ. ‫- همچنین.
‫[ آلیستر: «هرجورشده بیا. کاپیتان ما تویـی.» ]
‫و جیمز رو هم که می‌شناسی. ‫[ آلیستر: «هرجورشده بیا. کاپیتان ما تویـی.» ]
‫و جیمز رو هم که می‌شناسی.
‫غم آخرتون باشه، جیمز.
‫بیاین.
‫آثار خیره‌کننده‌ایـه، قربان.
‫سبکش من رو یاد آثار مونه می‌ندازه ‫با چاشنی رنگ‌های تِرنر.
‫جناب کون جینگ‌زائو.
‫- لازم نیست چُسی بیای. خودمون راضیش می‌کنیم. ‫- جناب راترفورد، تشریف بیارین.
‫هزینه‌ی هر نقاشی ‫هشت تا دَه‌هزار پوند‌ـه.
‫اگه یه‌کم چاخانش کنیم، شاید ‫یکی‌دوتاش رو به مراسم ما بده.
‫ما واسه همین اومدیم. ‫نیازی به اون کارها نیست.
‫باشه.
‫آقای... ‫اسمش چی بود؟
‫کون جینگ‌زائو.
‫آره، همون. ‫مبلغ این آثار...
‫بله، می‌شه بگین درباره‌ی چیـه؟
‫حقیقتش...
‫بله، اگه توضیح بدین خیلی بهتره.
‫درکش برام سختـه.
‫بدون چسب که نمی‌شه...
‫- به نظرت وایمی‌سته؟ ‫- از این‌ور نبودها!
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫قربان، خیلی عذر می‌خوام.
‫حقیقتش... دستم خورد.
‫هیچ بهونه‌ای ندارم... تقصیر خودمـه.
‫دم شما گرم.
‫راستی فکر کنم این‌ها ‫دونه‌ای ۱۲هزار پوند آب می‌خورن.
‫خنده داره؟
‫اگه می‌افتاد و خُرد می‌شد، ‫باز هم می‌خندیدی؟
‫- خب خنده‌دار بود دیگه. ‫- نه، خنده‌دار تویـی.
‫اومدی اینجا که شاید ‫رابطه‌ت با روبی خوب بشه.
‫ولی اون خوب می‌شناست.
‫اصلاً می‌دونی من و روبی ‫بعداز مدرسه چقدر زحمت می‌کِشیم
‫تا واسه مراسم ‫مَکستون هال برنامه بچینیم؟
‫اون‌وقت اومدی اینجا که بخندی؟
‫تویـی که خنده‌داری.
‫معذرت می‌خوام. ‫باشه؟
‫من آدم بَدی‌ام.
‫هر کار می‌کنی، خفن به نظر می‌رسی.
‫الان هر حسی دارم به‌جز خفن‌بودن.
‫باور کن.
‫آقای کون جینگ‌زائو مجسمه‌ها رو ‫به ارزش ۲۰هزار پوند بهمون می‌ده.
‫- خدایی؟ ‫- آره!
‫پس نصف پول جور شد.
‫- باید به روبی خبر بدیم. ‫- آره.
‫بریم بهش زنگ بزنیم.
‫بله، حتماً.
‫شرمنده، بابا. ‫الان نمی‌تونم حرف بزنـ
‫خواهرت کدوم گوریـه؟
‫چرا جواب تلفن رو نمی‌ده؟
‫تازه از میلان برگشتم.
‫هیئت‌مدیره جلسه تشکیل داده.
‫آب دستتـه، بذار زمین و بیا.
‫اینجا لازمت دارم! زود باش!
‫ممنون که باهام اومدی، روبی.
‫این چه حرفیـه، عزیزم. ‫خانم دکتر کارش حرف نداره.
‫این‌جوری می‌گه چون ‫من به دنیا آوردمش.
‫اولین بار کِی احساس درد کردی؟
‫امروز صبح. ‫خیلی شدید بود.
‫ببخشین.
‫[ جیمز درحال تماس... ]
‫[ حالت پرواز: فعال ]
‫اوضاع زندگی چطوره؟
‫توی خونه حواس‌شون بهت هست؟
‫پدر بچه خبر داره؟
‫نه، روبی تنها کسیـه که می‌دونه.
‫اولش فکر کردم تنهایی از پسش برمی‌آم.
‫آخه خیلی‌ها رو دیدم...
‫ولی حالا...
‫دیگه مطمئن نیستم...
‫کاملاً طبیعیـه که مضطرب باشی.
‫این یه‌کم سرده. ‫می‌ذارم روی شکمت.
‫یه‌کم نفخ کردی.
‫گاز روده‌ست.
‫اون بچه‌ست؟ ‫اون سرشـه؟
‫و این که شبیه مارشملوئـه...
‫قلبشـه.
‫ظاهراً مشکلی نداری، لیدیا.
‫می‌شه صدای قلب بچه رو بشنوم؟
‫بله که می‌شه.
‫باورم نمی‌شه.
‫حدوداً سه‌ونیم سانتـه.
‫یه بچه توی شکممـه...
‫بچه‌ی منـه.
‫و گاهی زندگی بهت بیشتر از یکی می‌ده.
‫یکی نیست.
‫دوقلو داری.
‫خدایا.
‫ممنون. خدافظ.
‫- سلام، مامان. ‫- سلام، دخترها.
‫چه بوی خوبی می‌آد.
‫سلام، خانم بل.
‫از اون کیک‌های ویژه داری؟
‫بعله. ‫الان می‌آرم.
‫آفرین. ‫به‌موقع اومدی.
‫چاره‌ای واسه‌م نذاشتی.
‫- لیدیا باهات حرف زد؟ ‫- نه دیگه.
‫اتفاقی براش افتاده؟
‫اتفاقی که افتاده اینـه که ‫بهش اعتماد کردم.
‫از کجا می‌دونست امروز جلسه‌ست؟
‫ولی باید همیشه در دسترس باشه.
‫برای قانع‌کردن هیئت‌مدیره ‫باید کنار هم باشیم.
‫این کیک‌پزی مال مامان‌بابام بود.
‫کل جَوونی‌شون کار کردن تا بخرنش.
‫آرزوشون بود.
‫ولی بعداز تصادف بابا، ‫برنامه‌شون به هم ریخت.
‫از اون‌موقع مامان داره واسه ‫صاحب جدید کار می‌کنه، آقای اِسمیت.
‫قرار شده هروقت پولش جور شد، ‫اینجا رو بخره.
‫چه مامان‌بابای سخت‌کوشی داری.
‫توی آکسفورد سعی کردم ‫به مامانم زنگ بزنم
‫که بگم حامله‌ام.
‫می‌خواستم باهاش یه برنامه بریزم ‫تا بتونم باز هم عضو شرکت بشم.
‫صرفاً چون قراره بچه داشته باشی، ‫دلیل نمی‌شه از آرزوهات بگذری.
‫بچه‌ها*
‫راست می‌گی.
‫دوقلو.
‫درست مثل من و جیمز.
‫پس می‌خوای نگهشون داری؟
‫نمی‌دونم چجوری...
‫ولی وقتی به اون ‫مارشملوی کوچولو فکر می‌کنم...
‫- مارشملوها* ‫- مارشملوها.
‫مارشملوها!
‫آره، نگهشون می‌دارم.
‫این‌ها اقدامات شدیدیـه.
‫شعبه‌ی ایتالیا رو ببندیم ‫و به چین منتقل کنیم؟
‫و جذب مشتریِ مجدد؟
‫این‌ها بخشی از راهبردهای ‫چندلایه‌ی‌ ماست که با دقت طراحی شده.
‫قراره هم‌زمان شعبه‌ی ‫«بوفرت جَوان» رو هم پیش ببریم
‫و گروه هدفی رو متناسب با ‫نیازهای مخاطب انتخاب کنیم.
‫نظر تو چیـه، جیمز؟
‫من...
‫به نظرم...
‫سلام.
‫ازت ممنونـم، مورِی. ‫لطف کردی.
‫حمایت مالی‌ت به خیلی‌ها کمک می‌کنه.
‫واقعاً لطف کردی.
‫انجام‌وظیفه‌ست، جیمز.
‫حالت خوبـه؟
‫بعله، ولی با اووِن موریِ عوضی چی‌کار داشتی؟
‫راضیش کردم که توی ‫مراسم روبی پول اهدا کنه.
‫زیاد نیست، ولی خب.
‫جلسه‌ی امروز هم نیومدی و قشنگ ‫به بابا نشون دادی چقدر مشتاقـی.
‫واسه همین گفتم یه استفاده‌ی مفید ‫از موقعیت امروز بکنم.
‫کدوم جلسه؟
‫امروز صدبار بهت زنگ زدیم، لیدیا.
‫یه برنامه‌ی یه‌هویی پیش اومد.
‫- بابا کجاست؟ ‫- با بقیه رفته ناهار.
‫عصبانی بود؟
‫اگه بفهمه رفتی کیک‌پزی گورمزی، ‫قطعاً عصبانی می‌شه.
‫اونجا چی‌کار داشتی؟
‫با روبی بودم.
‫خوبـه می‌دونی که ‫رابطه‌ی من و اون چجوریـه.
‫اون‌وقت جای این‌که پشت من باشی، ‫می‌ری با اون قهوه می‌خوری؟
‫که بعدش بابا من رو ‫به‌جای تو برگردونه توی شرکت؟
‫دمت گرم واقعاً.
‫فقط زندگی تو سخت نیست‌ها.
‫- باز می‌خوای مست کنی؟ ‫- روز خوبی نداشتم.
‫- مشکل همینـ... ‫- ولم کن.
‫ببخشین.
‫این چیـه؟
‫لید؟
‫[ نامه از آکسفورد ]
‫«در راستای مصاحبه‌ی پیشین شما...
‫و با توجه به واقعه‌ی ناگوار ‫فوت مادر گرامی‌تان...
‫به درخواست پدر محترم‌تان، تاریخ جدیدی ‫برای مصاحبه در نظر گرفته شده است.»
‫«مفتخریـم به شما اعلام کنیم که
‫از زمستان آینده، در دانشکده‌ی سَنت هیلدا ‫در آکسفورد مشغول‌به‌تحصیل خواهید شد.»
‫«مفتخریـم به شما اعلام کنیم که...»
‫مامان...
‫بابا...
‫اِمبر!
‫- به سلامتی روبی. ‫- به سلامتی روبی.
‫خواهر باهوشِ خنگِ من.
‫ما که می‌دونستیم قبولـی.
‫ولی هنوز پول لازم دارم.
‫من و بابات یه پولی کنار گذاشتیم.
‫آره، یه حساب جدا باز کردیم ‫و فعلاً یه‌کم توش پول ریختیم.
‫نه، اون پول واسه کیک‌پزیـه.
‫نمی‌خوام به‌خاطر من ‫بیخیالِ آرزوتون بشین.
‫کی بیخیال شده؟
‫فقط می‌خوایم ازت حمایت کنیم. ‫یه‌کم فشرده کار می‌کنیم. نگران نباش.
‫یا می‌تونی از عشقت پول قرض کنی.
‫الان برمی‌گردم.
‫سلام، روبی. ‫ببخشین.
‫مزاحم شدم؟ ‫لیدیا بهم گفت اینجایـی...
‫چی‌کار داری؟
‫ببخشین، من...
‫اگه نمی‌اومدم اینجا، ‫دیوونه می‌شدم...
‫تنهایی نمی‌تونم...
‫چی؟
‫بابام و ماجرای شرکت...
‫بچه‌های تیم ورزش... ‫حاملگی لیدیا...
‫باید برای مصاحبه‌ی ‫آکسفورد هم آماده بشم.
‫جیمز...
‫تو حق نداری یه‌هو بیای اینجا.
‫هر کاری بگی، می‌کنم.
‫من مال توئـم. ‫همیشه مال توئـم.
‫- فقط تو من رو می‌فهمی. ‫- بس کن.
‫نمی‌تونم! ‫سعی کردم، ولی نمی‌تونم!
‫چرا با من این کار رو می‌کنی؟
‫من بهت نیاز دارم، روبی.
‫می‌دونی من به چی نیاز دارم؟
‫آرامش.
‫به زمان نیاز دارم تا فراموشت کنم! ‫تو نابودم کردی!
‫ازت متنفرم!
‫ولی دوستت دارم ‫و این داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫من فقط...
‫تو رو می‌خوام.
‫وقتی کنارتـم، خوش‌حالـم.
‫وظیفه‌ی من خوش‌حال‌کردنِ تو نیست.
‫امیدوارم پدرت یه‌روز متوجه بشه ‫و دیگه توی زندگی‌ت دخالت نکنه...
‫و امیدوارم برادری بشی که ‫لیدیا لیاقتش رو داره.
‫امیدوارم به آرامش برسی.
‫به‌خاطر خودت.
‫فقط تو می‌تونی ‫خودت رو نجات بدی، جیمز.
‫خونواده‌م منتظرن.
‫می‌خوام برگردم به جشنی که ‫واسه قبولی‌م توی آکسفورد گرفتن.
‫عزیزم.
‫[ دکتر جورج پری ]
‫برنامه‌ی خوبی به نظر می‌آد.
‫مطمئنـم که
‫ایده‌ها و طراحی‌هاتون ‫خانم کمبل رو راضی می‌کنه.
‫ولی چیزی که همچنان ‫واسه‌م مهم‌تره، بودجه‌ست.
‫بله، متوجهـم.
‫تونستیم تاحدی مبلغ جمع‌آوری کنیم
‫ولی هنوز کمبود قابل‌توجهی داریم.
‫کیران؟
‫بله...
‫به‌لطف یه هنرمند چینی محترم...
‫که با هم حسابی رفیق شدیم...
‫مجسمه‌هایی به ارزش ‫۲۰هزار پوند دریافت کردیم.
‫مبالغ کوچیک‌تر رو هم که اضافه کنیم
‫می‌رسیم به...
‫۲۰هزار و ۹۰۰ پوند.
‫خانم بل، یا ریاضیِ من ضعیفـه
‫- و یا... ‫- راترفورد.
‫عملاً نصف بودجه رو نداریم.
‫قرار ما این نبود.
‫به‌اضافه‌ی...
‫حمایت‌های دیگه‌ای که
‫از آقایان اووِن موری، سِر کِنت و مدیر ‫کارخونه‌ی سیمپسون موتور دریافت شده...
‫و بودجه رو می‌رسونه به...
‫۳۹۹۰۰ پوند.
‫حالا شد.
‫- ممنون، کیران. ‫- کاری نکردم.
‫پس من هم تأییدیه‌ی ‫نهایی رو امضا می‌کنم.
‫خانم‌ها و آقایان... و خانم بل.
‫امیدوارم مراسم خوش بگذره.
‫ممنون.
‫باشه حالا. باشه.
‫بله، چَشم. ‫اجازه بدین.
‫دستیار آلیس کمبل پشت خطـه.
‫می‌خوان غرفه‌ی ‫عکس‌برداری رو فوراً تحویل بدن.
‫- الان؟ ‫- آره، الان.
‫من و کیران باید بریم ‫دنبال غذا و طراح دکوراسیون.
‫باشه، ولی کمک لازم دارم. ‫اون غرفه خیلی...
‫بله، گوشی دستمـه. ‫مشکلی نیست.
‫سنگینـه.
‫بله، خدا نگهدار.
‫بوی گُل می‌آد.
‫مامانم گُل دوست داره.
‫ممنون که گذاشتی کمک کنم.
‫شرمنده که مزاحم دورهمی‌تون شدم.
‫می‌دونستم آکسفورد قبولت می‌کنه.
‫احمق بودن اگه قبولت نمی‌کردن.
‫مبارکت باشه.
‫جدی می‌گم.
‫ممنون.
‫من هم باید ازت عذرخواهی کنم.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫♪ آخه من مال توئـم... ♪
‫♪ و تو هم مال منـی... ♪
‫♪ فقط تو... ♪
‫♪ همین‌الان من رو ببوس ♪
‫♪ روی چمن‌های سرسبز من رو ببوس ♪
‫♪ می‌خوام کنار تو ♪
‫♪ پیر بشم... ♪
‫♪ در کنار تو آواز عشق بخونم... ♪
‫♪ دست‌به‌دست همدیگه... ♪
‫خانم کمبل بی‌نظیرن.
‫چند سال پیش زندگی افتضاحی داشتم ‫و بنیاد ایشون بود که
‫من رو از تباهی نجات داد.
‫هزینه‌ی جلسات مشاوره‌م رو کامل ‫پرداخت کردن و زندگی‌م رو سروسامون دادن.
‫- تنهایی عمراً نمی‌تونستم. ‫- همه لیاقت این فرصت رو دارن.
‫بله. دقیقاً.
‫این هم از غرفه. ‫حالا چرا این‌قدر مهمـه؟
‫مهمون‌های مراسم سیاست‌مدار، ‫سلبریتی و خاندان سلطنتی هستن.
‫یعنی کسایی که در نگاه اول ‫با هم میونه‌ی خوبی ندارن.
‫باید ابزاری باشه که بتونه ‫یخ بین‌شون رو آب کنه.
‫جالبـه.
‫مگه این غرفه‌ها نباید ‫دونفره استفاده بشه؟
‫بله، درستـه.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]