‫آنچه در مَکستون هال گذشت...
‫ببخشین...
‫بگو چی شد؟
‫روبی بِل کیـه؟
‫- از دَه‌هزارتا بالاتر نمی‌رم. ‫- از چیزی که فکر می‌کردم، آشغال‌تری.
‫می‌خوای باهام دربیُفتی، روبی بِل؟
‫پس آماده باش.
‫ثروتت و شوخی‌های مسخره‌ت ‫نشون می‌ده که چقدر از درون پوچـی.
‫معذرت می‌خوام.
‫دیگه نامرئی نیستی.
‫حداقل نه واسه من.
‫بذار بقیه بفهمن چقدر خاصـی.
‫روبی جِمایما بِل.
‫اون دختره فقط دنبال پولـه
‫و فکر کرده با هم‌خوابگی ‫با تو می‌تونه موفق بشه.
‫این کار پدرتـه؟
‫دیگه با اون دختره نبینمت.
‫وگرنه با یه تماس ‫بورسیه‌ش رو ازش می‌گیرم.
‫- اگه کاری ازم برمی‌آد... ‫- دو ماهـه که پریود نشدم.
‫تو دانشجوی یکی از ‫بهترین دانشگاه‌های دنیایـی.
‫خب از دانشگاه متنفرم.
‫جِیمز بوفِرت؟
‫حالا چی می‌گی؟
‫نمی‌فهمی چقدر خوش‌شانسـی.
‫جیمز بوفرت؟
‫مادرت سکته کرده.
‫کوردِلیا مُرده.
‫جیمز، نکن!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫آینده مال اون‌هاییـه که ‫به رؤیاهاشون باور دارن.
‫همیشه واسه‌م سؤال بود که چرا ‫به شهر آکسفورد می‌گن «شهر گنبدهای رؤیایی».
‫حالا دلیلش رو فهمیدم.
‫می‌خوام تا آخر عمر همین‌جا باشم.
‫توی آکسفورد؟
‫با تو.
‫بعضی رؤیاها اون‌قدر زیبائـن که ‫دوست داری زمان رو نگه داری
‫تا هیچ‌وقت تموم نشن.
‫و فقط یه‌لحظه کافیـه
‫تا به کابوس تبدیل بشن.
[ مَـکـسـتـون هـال: دنـیـای مـیـان مـا ]
[ اقتباسی از کتاب «نجات تو»، نوشته‌ی مونا کاستِن ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫دیوونه‌تـم، روبی بل.
‫بی‌صبرانه منتظرم ببینمت.
‫فردا جلوی ورودی منتظرم.
‫من هم لحظه‌شماری می‌کنم. ‫می‌بینمت.
‫- سلام، روبی! ‫- سلام!
‫چه خبرها؟
‫یه عکس‌های قشنگی توی آکسفورد گرفتم.
‫بعداً نشونت می‌دم.
‫حس عجیبیـه، نه؟
‫تا چند هفته‌ی دیگه ‫با مَکستون هال خدافظی می‌کنیم.
‫واسه تعطیلات آماده‌ای؟
‫اگه دست‌خالی از اینجا نرم، آره.
‫یعنی چی؟ ‫آها.
‫- یه زنگ به جیمز بزنم. ‫- باشه.
‫با جیمز بوفرت تماس گرفتید...
‫لطفاً پیام بگذارید.
‫شاید چون مصاحبه‌ها رو خراب کرده، ‫توی دردسر افتاده.
‫جیمز بوفرت باهات چی‌کار کرده، دختر؟
‫اون روبی‌ای که من می‌شناختم...
‫فقط به فارغ‌التحصیلی اهمیت می‌داد.
‫آره، ولی دایره‌ی اهمیتم بزرگ‌تر شده.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- چه خبرها؟ ‫- مسابقات فینال!
‫- خوبـم. آکسفورد خوش گذشت؟ ‫- عالی بود، آره.
‫هنوز برنده نشدیم، داداش.
‫ولی قراره بشیم.
‫اگه ایست‌ویو هم صلاحیت بگیره چی؟
‫- مثل پارسال دوباره ازشون می‌بریم. ‫- آره.
‫به امید پیروزی‌مون، ‫همه امشب مهمون خونه‌ی من.
‫راستی نقل مجلس کجاست؟
‫توی بغل زیدشـه.
‫زیدش که اینجاست.
‫تا چند روز آینده ‫همه قراره از تو حرف بزنن.
‫همه‌جا صحبت از توئـه.
‫اون‌جور که شما دوتا از اینجا رفتین...
‫همه کنجکاو شدن ببینن بعدش چی شد.
‫یه خانم متشخص هیچ‌وقت تعریف نمی‌کنه.
‫خانم بل.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح شما هم به‌خیر.
‫شنیدم توی آکسفورد بهت خوش گذشته.
‫بله، بَد نبود.
‫می‌خواستم یه‌چیزی بهت بگم.
‫وقت داری؟
‫بله. حتماً.
‫تا حالا اسمِ...
‫آلیس کمبِل به گوشِت خورده؟
‫همون آلیس کمبل معروف؟
‫نویسنده، فعال حقوق بشر ‫و مؤسس بنیاد کمبل؟
‫می‌دونی که بنیاد کمبل ‫هرسال مراسم شام داره
‫تا برای کمک به کودکانی که مشکل ‫سلامت روان دارن، پول جمع‌آوری کنه.
‫امسال، خانم کمبل برای برگزاری مراسم
‫تصمیم گرفته از دانشجوهای ‫جَوون و بااستعداد کمک بگیره.
‫و چون از مهمونیِ ‫ویکتوریایی‌ت استقبال خوبی شد
‫با اجازه‌ت به خانم ‫کمبل اطلاع دادم که...
‫قراره توی مراسم‌شون شرکت کنی.
‫من؟
‫توی این کشور ‫فرصتی از این بهتر پیدا نمی‌کنی.
‫اگه موفق بشی، ‫یه سابقه‌ی عالی برات جور می‌شه
‫و البته ما هم معروف‌تر می‌شیم.
‫از پسش برمی‌آی؟
‫آخه امتحانات نزدیکـه...
‫باید برای جشن ‫فارغ‌التحصیلی هم برنامه بچینیم...
‫تکالیفم و شغل توی...
‫- خانم بل. ‫- جانم؟
‫از پسش برمی‌آی؟
‫عالیـه.
‫پس دلیلی نداره شرکت نکنی.
‫- تا کِی مهلت ثبت‌نام هست؟ ‫- اون پایین نوشته.
‫تا پس‌فردا؟
‫۹ صبح!
‫از امتحان فردا یادتون نره.
‫نیم‌نمره هم اهمیت داره.
‫می‌گم...
‫از جیمز خبر داری؟ ‫جوابم رو نمی‌ده.
‫از ماجرای آکسفورد دیگه حرف نزدیم.
‫از ماجرای لیدیا.
‫می‌خوام یه‌سر برم خونه‌شون
‫ولی فکر کنم مامان‌باش ‫از دیدنم خوش‌حال نشن.
‫می‌شه تو بری؟
‫ببین چه خبره.
‫بعداز ورزش می‌رم خونه‌شون.
‫به‌محض این‌که فهمیدم، بهت خبر می‌دم.
‫تا پس‌فردا؟
‫این‌جوری اذیت می‌شی، عزیزم.
‫از پسش برمی‌آم، مامان. ‫فقط حواسم رو پرت نکنین.
[ آلیستر: متأسفانه خبری نیست. شرمنده ]
‫ما رعیت‌ها نمی‌تونیم بفهمیم
‫چرا خانم سخت‌ترین ‫راه موفقیت رو انتخاب کردن.
‫اِم، قراره درس بخونم که آخرش ‫بتونم توی دنیا یه تأثیری بذارم.
‫درست مثل آمال کلونی و آلیس کمبل.
‫بله، متوجهـم.
‫فقط بعضی‌وقت‌ها یه نفسی بِکش.
‫می‌تونی موقع استراحت ‫به صلح جهانی فکر کنی.
‫ولی خانم ترجیح می‌دن ‫با دوست‌پسر پول‌دارشون بچرخن.
‫حالا رابطه‌تون جدیـه؟
‫- این یعنی «آره». ‫- نه‌خیر.
‫این یعنی «شاید».
‫حلال‌زاده‌ست.
‫لیدیا؟
‫سلام...
‫جیمز اینجاست؟
‫قضیه چیـه؟ ‫امروز اصلاً جوابم رو نمی‌ده.
‫یه‌لحظه...
‫الو؟
‫پیداش کردی؟
‫خدا رو شکر.
‫باشه، دارم می‌آم.
‫ببخش مزاحم شدم.
‫چی شده، لیدیا؟
‫نمی‌تونم بگم...
‫پس باهات می‌آم.
‫فکر کنم بهتره نیای.
‫چطوری، لیدیا؟
‫به‌به، لیدیا. ‫خیلی خوش اومدی.
‫- جیمز کجاست؟ ‫- داره یوگا می‌ره.
‫- طبق معمول. ‫- چرت‌وپرت نگو.
‫جدی باش، سیریل. ‫می‌گم کجاست؟
‫سلام...
‫روبی، باور کن از اول که اومد، ‫همین‌طوری بود.
‫نمی‌دونم قضیه چیـه. ‫تا حالا این‌جوری ندیدمش.
‫چه مرگتـه؟
‫برو بیرون!
‫بعله...
‫جیمز، بس کن!
‫جیمز!
‫کی تو رو دعوت کرده؟
‫امروز همه‌ش نگرانت بودم... ‫اون‌وقت...
‫جای تو اینجا نیست.
‫از آب خوشت نمی‌آد، نه؟
‫سلام. ‫تو الان توی جشن بودی، نه؟
‫چیزی شده؟
‫بیا سوار شو.
‫بیا دیگه.
‫باشه.
‫صبح به‌خیر!
‫اتوبوس پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رسه. ‫حاضری؟
‫امروز نمی‌رم.
‫پس امروز من ‫فرزند نمونه‌ی خونواده‌ام.
‫روبی، عزیزم؟
‫چیزی شده؟
‫من باید برم.
‫ولی اگه کار داشتی، حتماً زنگ بزن.
‫من هم طبقه‌ی پایینـم ‫اگه کارم داشتی...
‫- اگه گشنه یا تشنه بودی... ‫- شنید دیگه. بسـه.
‫خب نباید توی اتاق تنهاش بذاریم...
[ ۷ تماس بی‌پاسخ از لیدیا ] ‫[ ۲ تماس بی‌پاسخ از لین ]
[ پیام‌های جدید از لیدیا ]
‫صبح به‌خیر!
‫با ایده‌ی مراسم شام به کجا رسیدی؟
‫از پسش برمی‌آی؟
‫می‌دونم کمک لازم نداری، ‫ولی چون مهلت تا فرداست...
‫اگه خواستی، بیا امروز ‫همدیگه رو ببینیم. من هوات رو دارم.
‫اِپیکتتوس، فیلسوف معروف، می‌گه...
‫«مهم‌تر از اتفاقاتی که ‫توی زندگی‌ت می‌افته
‫واکنشِ تو به اون‌هاست.»
‫مطمئنـم فیلسوف‌ها ‫الان بهم افتخار می‌کنن.
‫- بهش یه‌کم وقت بده، بابا. ‫- وقت نداریم.
‫نصف خبرنگارهای انگلیس پشت دَر منتظرن.
‫اگه خبرش پخش بشه، ‫اینجا جهنم به پا می‌شه.
‫پسره مغز خر خورده؟
‫بگم یه‌کم دیگه منتظر بمونن؟
‫آره، بگو.
‫ممنون، جولیا.
‫یا از اتاق درش می‌آری، ‫یا خودم می‌رم سراغش.
‫پسره‌ی بی‌شعور.
‫یه‌ذره احترام حالیش نمی‌شه.
‫بابا، بس کن. ‫الان بیدار می‌شه.
‫- جیمز! ‫- نمی‌آم!
‫خبرنگارها منتظرن!
‫- جیمز! ‫- می‌گم نمی‌آم!
‫من اومدم. ‫کجا باید برم؟
‫- چرا لباس رسمی نپوشیدی؟ ‫- می‌خوای این‌ریختی بری؟
‫ببینیم نظرشون چیـه.
‫ولش کن. ‫نمی‌خواد بیای.
‫- خبرنگارها منتظرن‌ها. ‫- نمی‌خوام این‌جوری ببیننت.
‫خودمون می‌ریم.
‫جیمز.
‫بهتون اطمینان می‌دم...
‫علی‌رغم فقدانی که گریبان‌گیر ما شده
‫تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم
‫تا برند بوفرت رو در راستای ‫سنت‌های خانوادگی‌مون حفظ کنیم.
‫لطفاً در جریان باشید که
‫من و فرزندانم
‫تا اطلاع ثانوی، بیانیه‌ی ‫دیگه‌ای منتشر نمی‌کنیم.
‫تا اون موقع، دستیار من، خانم جولیا ‫اِستیونز با شما در ارتباط خواهند بود.
‫متشکرم.
‫خانم‌ها و آقایان...
‫لطفاً شماره‌تماس و آدرس ایمیلم رو...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫دیوونه شدی؟
‫ولم کن... ‫ولم کن...
‫بس کن دیگه، جیمز.
‫فقط تو عذاب نمی‌کِشی! ‫مادر من هم مُرده!
‫بهت نیاز دارم، جیمز.
‫داری همه‌چی رو بَدتر می‌کنی!
‫از این بَدتر نمی‌شه.
‫اگه کنار هم باشیم، آره.
‫- ما همدیگه رو داریم! بابا رو داریم! ‫- بابا؟
‫بابا دوست‌مون داره و بهمون نیاز داره. ‫می‌فهمی؟
‫تا وقتی به حرفش گوش کنیم
‫دوست‌مون داره.
‫اون از دوست‌داشتن هیچی نمی‌فهمه.
‫ولی تو می‌فهمی، آره؟
‫این طبیعی نیست.
‫بچه امروز هیچی نخورده.
‫من طرف‌دار خشونت نیستم.
‫ولی اگه بفهمم کی ناراحتش کرده، ‫پوستش رو می‌کَنم.
‫اون دختره کی بود که دیروز باهاش رفت؟
‫لیدیا بوفرت. ‫خواهر جیمز بوفرت‌ـه.
‫بوفرت... چه آشناست...
‫بوربری رو می‌شناسی، ‫ولی بورفرت رو نه؟
‫- بوربری چیـه؟ ‫- شوخی می‌کنی دیگه؟
‫همسرشان رسماً اعلام کردند که
‫خانم بوفرت، دوشنبه‌ی گذشته ‫براثر سکته، دار فانی را وداع گفتند.
‫پیش‌بینی می‌شود که ‫این واقعه‌ی ناگوار
‫تأثیر قابل‌توجهی بر کاهش ‫میزان سهام شرکت داشته باشد.
‫خب یه کیک براش می‌پزیم.
‫- چندتا کلوچه حالش رو جا می‌آره. ‫- الان فقط باید استراحت کنه.
‫روبی.
‫باز کن، روبی.
‫می‌خوام استراحت کنم.
‫نمی‌شه.
‫مهمون داری.
‫- مهمون نمی‌خوام. ‫- روبی!
‫- اِمبر، می‌دونم نگرانـی، ولی... ‫- روبی!
‫کجایـی، دختر؟
‫مزخرف‌ترین روز دانشگاه رو از دست دادی. ‫چرا گوشی رو جواب نمی‌دی؟
‫آره، هم امتحان رو ‫خراب کردم و هم مراسم رو.
‫انگار کامیون از روت رد شده.
‫حوصله‌ی حرف‌زدن ندارم.
‫پس خبر داری.
‫جیمز چطوره؟
‫دیگه اسمش رو جلوی من نیار.
‫اِمبر گفت دیروز لیدیا رو دیدی.
‫مگه بهت توضیح نداد؟
‫چی رو توضیح بده؟
‫کوردلیا بوفرت مُرده.
‫چی؟
‫تسلیت می‌گم، لیدیا.
‫ممنون که اومدی.
‫اگه کاری ازم برمی‌آد...
‫سلام.
‫جیمز.
‫روبی.
‫من کنارتـم.
‫عزیزم.
‫من چم شده؟
‫تو...
‫عزیزت رو از دست دادی.
‫هیچی حس نمی‌کنم.
‫واقعاً بی‌حس شدم.
‫مادرت از دنیا رفته. ‫این کاملاً طبیعیـه.
‫دیگه هیچی نمی‌دونم...
‫هیچ‌وقت نشد درست بشناسمش...
‫نمی‌دونم اصلاً دوستش داشتم یا نه...
‫آخرین باری که دیدمش، ‫خیلی بهش بَد کردم...
‫عزیزم.
[ ویدئو ازطرف اِلِین ]
‫روبی...
‫نرو.
‫باید برم.
[ اِلین: عاشقتـم ]
‫اون دختره واسه‌م هیچی نیست...
‫روبی، من...
‫یه‌هو از خود بی‌خود شدم.
‫معذرت می‌خوام. ‫باشه؟
‫من رو ببخش.
‫لطفاً.
‫من رو تنها نذار.
‫روبی...
‫بهت نیاز دارم.
‫تو کمک لازم داری، جیمز.
‫پس گم شو.
‫چی؟
‫گم شو!
‫جیمز.
‫پسرم.
‫آروم باش.
‫آروم.
‫چیزی نیست.
‫من اینجائـم.
‫آروم.
‫آروم باش، پسرم.
‫بیا، عزیزم.
‫ما کنارتـیم.
‫ما خونواده‌تـیم، پسر.
‫چطوری؟
‫خودت چطوری؟ ‫خوب خوابیدی؟
‫نمی‌دونم...
‫ببین، داشتم به ماجرای ‫جیمز فکر می‌کردم.
‫- لین... ‫- تو فقط گوش کن.
‫- لین... ‫- به‌جز مامانم...
‫تو بااراده‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫تا الان موفق بودی ‫و دستاورد زیادی داشتی.
‫پس روی همون تمرکز کن.
‫قبل‌از جیمز بوفرت زندگی خودت رو داشتی، ‫پس بعدش هم همین‌طوره.
‫اگه واسه مراسم کمک خواستی ‫یا هوس شکلات کردی
‫خبرم کن، باشه؟
‫باشه، لین.
‫ممنون.
‫پروانه نماد تغییر و تحولـه.
‫سفر پُرماجرایی داره
‫و می‌گن استعاره‌ای از زندگی و مرگـه.
‫بعداز این‌که یه‌مدت به‌شکل کرم ‫زندگی می‌کنه، وارد مرحله‌ی شفیره می‌شه
‫تا توی پیله‌ی خودش به‌تنهایی رشد کنه
‫و دگرگون بشه.
‫نسخه‌ی قبلی‌ش می‌میره ‫و بقایاش توی پیله می‌مونه
‫و نسخه‌ای جدیدتر ‫و بسیار زیباتر ازش بیرون می‌آد.
[ عنوان مراسم: --- ]
‫شاید ظاهر جدیدش ظریف به نظر برسه
‫اما به‌جاش بال‌های قوی‌ای داره.
‫می‌تونه باهاشون هرجایی بره.
‫داستان ما آدم‌ها هم همینـه.
‫همیشه توی زندگی ‫وارد مرحله‌ی جدیدی می‌شیم
‫که پُر از غافل‌گیریـه.
‫و چالش اصلی اینـه که ‫گذشته رو پشت‌سر بذاریم
‫و به آینده امیدوار باشیم.
‫مهم نیست که چقدر آسیب دیدیم ‫و احساس ضعف می‌کنیم.
‫کوردلیا...
‫همسری باهوش، بااراده...
‫و بسیار خلاق و بافکر بود.
‫حالا وظیفه‌ی من و بچه‌هامـه که
‫قدردان یه‌عمر زحمات اون باشیم
‫و یاد و خاطره‌ش رو
‫در این مسیر حفظ کنیم.
‫در آخر به خودمون بستگی داره که ‫بخوایم بال‌هامون رو باز کنیم
‫و ببینیم ما رو ‫به مقصد می‌رسونه یا نه.
‫زندگی همچنان ادامه داره.
[ مضمون مراسم: «احساسات لطیف» ]
‫هرچقدر هم که سخت به نظر برسه.
‫تسلیت می‌گم، جیمز.
‫- غم آخرتون باشه. ‫- تسلیت می‌گم، جیمز.
‫لیدیا، تسلیت می‌گم، عزیزم.
‫سلام، بچه‌ها.
‫من رو یادتونـه؟
‫من اوفلیائـم. ‫خواهر کوردلیا.
‫حدس می‌زدم.
‫مامان گاهی ازتون تعریف می‌کرد.
‫تسلیت می‌گم.
‫کم خواهرت رو عذاب دادی؟
‫حالا نوبت بچه‌هاشـه؟ ‫اون هم روز مراسم ختم؟
‫اصلاً عوض نشدی، مورتیمر.
‫مگه شما نگفتین که ‫دیگه نمی‌خواین ما رو ببینین؟
‫در اصل نذاشتن که ببینمتون.
‫چون تو یه انگلـی
‫که فقط دنبال پولـی.
‫واسه همینـه که الان پیدات شده.
‫زنیکه‌ی بی‌آبرو.
‫نه که خودت یه‌عمر ‫از همسرت سوءاستفاده نکردی؟
‫- نزدیک بچه‌هام نمی‌شی. ‫- بابا.
‫گم شو.
‫اون هم خواهرشـه.
‫- می‌خوام از مادرتون براتون بگم. ‫- بسـه دیگه.
‫ولش کن، بابا.
‫عیب نداره.
‫باز همدیگه رو می‌بینیم.
‫حداقل موقع خوندن وصیت‌نامه.
‫جلوی این زنیکه بهم خیانت می‌کنی؟
‫بهمون دروغ گفتی. ‫گفتی نمی‌خواد ما رو ببینه.
‫اون زن یه شیاده.
‫می‌شه بعداً درباره‌ش حرف بزنیم؟
‫خونواده، آره؟
‫خونواده‌ی ما به تخمت هم نیست.
‫مادرت راست می‌گفت.
‫کل زندگی‌ت یه اَلدنگ بی‌عرضه بودی.
‫جیمز!
‫پِرسی!
‫پرسی، جلوش رو بگیر!
‫- جیزم! ‫- پرسی!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫جیمز!
‫تو رو خدا بردار.
‫روبی.
‫- بردار! ‫- مراقب باش!
‫گاهی یه لحظه کافیـه
‫تا تصمیم بگیری به‌جای ‫ذهنت، به دلت گوش کنی.
‫لحظه‌ای که شاید ‫تو رو به بی‌راهه بِکشونه.
‫اون هم تا ابد.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]