‫آنچه در زندگی مهم است،
‫خودِ زندگی است و نه نتیجه‌ی آن.
گوته
‫بنده هم همینو می‌گم.
ساکاتا گینپاچی
‫هی، وایسا... لطفاً از خودت یه چیزی بگو.
شیمورا شینپاچی
‫کلاس سوم زی...
‫گینپاچی-سنسه!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
مدرسه‌ها تو شبا... چرا این‌جورین؟
‫«اینجا خانه‌ی غول آخر است» ‫هرجا رو نگاه‌ کنی، همین وایبو می‌ده.
‫و-ولی...
‫باید برم تو.
‫حتی اگه دنیا زیر و رو شه...!
‫آخه چطوری یادم رفت که سی‌دیِ آهنگ ‫تکیِ جدید اوتسو-چانو تو نیمکتم جا بذارم؟!
‫مردِ مردا، شیمورا شینپاچی... وارد می‌شود!
‫چه گهی داری می‌خوری، نفله؟!
‫کا-کاگورا-چان؟!
‫ورودِ غیرمجاز جُرم آرو!
‫فقط اومدم چیزی که فراموش کردمو بردارم.
چی شد؟
‫چرا زر می‌زنی؟! کاگورا-چان، خودتم که داری می‌ری تو!
‫منم یه چیزیو فراموش آرو!
عه؟ تو هم، کاگورا-چان؟
‫پس می‌گم... بیا با همدیگه بریم تو.
‫می‌دونی...؟ آخه شب که می‌شه، ‫مدرسه‌ها بدجوری ترسناک می‌شن.
‫نه، آرو!
‫بعد از اینکه بیخِ گردنمو گرفتی و کشون‌کشون بردی ‫تو انبارِ سالن ورزش، می‌خوای چیکار آروکا؟!
می‌گم... من اصلاً چیزی در مورد سالن ورزشی نگفتم، می‌دونی؟
‫مردا کلاً سروته حشریَن و لباسِ گرگ تنشونه!
‫دیگه اینقدرم تغییرقیافه نمی‌دن!
‫مدرسه که لاو هتل نیست، نفله‌ها!
‫دوباره؟! این دیگه کیه؟!
‫اوی اوی... شینپاچی... ‫نکنه هروقت می‌زنه بالا، شبونه میای مدرسه؟
‫فازِ اوزاکی یوتاکا رو برندارا.
‫این حرفا چیه داری می‌زنی؟! ‫بعدشم، اینجوری آدمو نترسون!
‫راست می‌آرو! تقریباً نزدیکای سکته آرو!
وایسا بینم... اصلاً اینجا چیکار می‌کنین، عوضیا؟
‫ای بابا... چیز یادتون رفته؟ مثلِ خودمین که...
سنسه، تو هم؟
‫عجب گیری افتادیم...
‫امروز یه مجله‌ی جامپ از فروشگاه مدرسه خریدم و همونجا جاش گذاشتم.
‫می‌خواستم ببرمش خونه، بیفتم به جونش.
‫من سوکونبو جا گذاشتم. ‫7 تا بسته تو کلاس هنر، جا آرو.
لواشک جلبک
اصلاً چرا 7 تا بسته خریدی؟
‫وا-واقعاً ترسناکه، نه؟ ‫که شب بیای مدرسه.
جــ ــ جدی می‌گی؟
‫مـ ــ من که داره... بهم خوش می‌گذره... اینجا.
‫می‌دونی چه حسی بهم دست داد؟ ‫حس می‌کنم برگشتم ولایتمون.
‫عه... اون گوشه کسی وایساده؟
نه آرو! ‫بعد از اینکه بیخِ گردنمو گرفتین و کشون‌کشون بردین ‫تو آزمایشگاه، می‌خواین چیکار آروکا؟!
‫اَ-اَ-اَ-اَحمق! همچین قصدی نداریم!
‫مـ ــ من که... فقط لیز خوردم... افتادم روت!
فقط یه پوستر بود؟
البته، من که می‌دونستم، می‌دونی؟
‫یه مدتی هست که اینجاست... این پوستر.
پس واسه همین داشتی پابه‌پام جیغ می‌زدی؟
چـ ــ چیکار کنم با شما دوتا؟
‫یه‌جوری از جا در رفتین که انگار روح دیدین.
‫بسیار خب... بیاین بریم این مأموریتو تموم کنیم.
کـ ــ کسی اینجا نیست دیگه... مگه نه؟
‫اینکه مسلّم آرو...
‫اونم این موقع شب.
چت شده؟
‫خـ ــ خب...
‫چیزی نیست... فقط یه چیز دردناک یادم اومد.
یادِ کلاس اول افتادی که تو روز حضور پدر و مادرا، تو شلوارت ریدَن آروکا؟
‫گذشته‌ی منو با این مزخرفات تحریف نکن.
‫یاد اون افتادم... یاد اون...
‫یادِ «هفت رازِ دبیرستان گینتاما».
هفت راز؟
‫شاید تو ندونی، کاگورا-چان...
‫راستش از اون اسرار... اینجا هم داریم...
‫تو همین مدرسه.
‫داستانای ترسناک مثل هاناکو-سان توالت‌نشین یا ‫پله‌ی سیزدهم وحشت یا یه چیزایی تو این مایه‌ها...
‫اوهو...
‫اینجا هم هفت‌تاشونو داریم... ‫پس می‌شه هفت راز.
تازه... یکیشونم همینجا اتفاق افتاده... تو اتاق معلــــ
‫خفه‌خون بگیر، احمق. ‫دوست ندارم از این مزخرفات بشنوم.
نکنه ترسیدی...؟
‫برو درِتو بذار، بچه!
‫یالا بنال بینم! همین الان بگو این 7 تا داستان چین؟!
‫هفت راز!
‫نصفه شب... وقتی که قراره اتاق معلّما خالی باشه...
‫از داخل اتاق... صدای شیوَن و زاری میاد.
‫«نفرین... نفرین بر شما...»
‫احتمالاً اون صدای روحِ یه معلّمه...
‫که 10 سال پیش، بعد از اینکه همکاراش اذیتش کردن، خودشو کشته.
‫یا یه داستان تو همین مایه‌ها.
‫هه... حتماً داشته آخ و اوخ می‌کرده، اُسکل.
‫نه، شیوَن و زاری می‌کرده.
اصلاً کسی بوده که همچین شیوَن و زاری‌ای شنیده باشه؟
کی شنیده؟ از کدوم کلاس؟ کِی؟ کجا؟ ساعت چند؟
‫سنسه... از تو پاچه‌ی شلوارتم داره عرق می‌آرو.
اصلاً زمین تا حالا چند دور چرخیده؟ مدرکی هم داری؟
‫مدرک که هیچی، تو کوفتم نداری! همه‌ش کشکه!
‫هی... داری عین بچه‌ها حرف می‌زنی.
‫در هر صورت، مدرکی وجود نداره... این داستانم خالی‌بندیه.
‫کصشعری ضایع بیش نیست!
نوچ نوچ... مگه میشه اینقدر ناجور؟ مگه داریم؟
‫به نظرم از تو اتاقِ معلّما صدا می‌آرو!
‫سـ ــ سنسه... نکنه...
‫اُ-اُ-اُ-اُسکل خر! ایـ ــ ایـ ــ اینکه همون چـ ــ چیزه دیگه... چیز...
کدوم چیز؟
‫حس می‌کنم داریم اشتباه می‌کنیم.
‫نه! آخه داریم واضح و رسا می‌شنویمش!
‫کسی اینجا آروکا؟
‫بازش کرد!
‫سنسه... اونجا رو...
ها؟
‫عه؟!
‫چیکار داری می‌کنی، هاتّوری-سنسه؟!
‫آه... ببخشید... پماد و شیافَمو چیز می‌کردم، چیزی نیست.
‫سوراخم داره تیر می‌کشه... الاناست که بمیرم.
‫راستش من... به همکارا چیزی نگفتم... که بواسیر دارم.
‫واسه همین، شیاف و پمادمو تو کشوی میزم نگه می‌دارم.
انگار باعث شدم جا بخورین، آره؟
‫اوی خدا!
‫جا خوردنمون از یه‌چیز دیگه‌ست!
‫ریدم تو شیوَن و زاریت، کون‌پاره! ‫وقت و انرژی آدمو می‌گیری!
‫اون قیفِ پماده... اونو جا نزن، نامرد!
‫وای... حداقل از اون‌طرفش نه!
‫وایس... تو رو خدا... نکن بابا!
‫عجبا...
هفت رازِ چی و کشکِ چی؟
‫اون فقط یه معلم بیچاره بود که بواسیر داشت.
‫ولی...
‫شاید این‌یکی تصادفی پیش اومده باشه...
‫هنوزم 6 تا راز دیگه داریم.
چه چیزای دیگه‌ای اینجا آروکا؟ شینپاچی؟
‫به عنوان مثال...
‫... صدای تَپ و توپ از یه کلاس خالی.
شاید یه پولترگایسته...؟ شایدم یه نشونه‌ی شومه از آخرالزمان؟
پولترگایست: روح خبیث
‫هه... اصلاً مهم نیست که تَپ و توپه یا رَپ و روپ.
فقط یه صدا بوده دیگه...؟
‫حالا گیریم یه صدا هم شنیده باشن.
‫خب... این یکی رو می‌ذارم به عهده‌ی خودت.
‫منم بهتره دخالت نه‌آرو!
وایسین! مگه من سرِ جامپ بهت کمک نکردم، سنسه؟
‫به منم کمک کنین که چیزمو بردارم دیگه!
‫چیزه... می‌دونی که دوست دارم کمک کنم، یاری کنم یو...
‫ولی همین الان یه شعر رپِ توپ بهم الهام شده.
‫باید سریع برم خونه، یادداشتش کنم یو.
‫آره آره... کار پیش میاد یهو...
‫دلت می‌خواد برو... مگه ما چیزتو اونجا کردیم وِلو!
‫هیت!
‫گه مفت نخورین، رپرای شخمی!
‫هرطوری شده باید باهام بیاین، فهمیدین؟!
‫صدایِ تَپ و توپ... ترسو بریز تو جوب... ‫باد زده زیرِ چوب...
‫برو توی کلاس... سی‌دی، فرار، خلاص.
‫در می‌ری مثل اسب، ‫اونجا امید هست.
‫دِ... چی شد؟ منم رپر شدم؟!
‫یو یو!
عا
عاه
هه
عاه
هه
عاه هه
هه
عههه
هه
عاه
‫اوتائه-ســـان...
اوهوم
چیکار می‌کنی، یارو؟
‫سـ ــ سنسه! شمام اینجایین؟ چرا؟!
‫چرا و زهر مار.
نصف شب میای لپاتو می‌مالی به صندلی دختر مردم؟ با همین آرمان می‌خوای بزرگ شی؟
‫اشـ ــ اشتباه فهمیدین!
راستش من... ‫رؤیام اینه که واسه گذران زندگی صندلی بسازم!
‫الان داشتم کیفیتشو چک می‌کردم!
‫اول برو مغزتو چک کن، شغال!
‫دانشگاه... تجدیدنظر...
‫ای بابا، تهشم که داستانِ خاک‌برسری بود.
‫داره سوکونبویی که باز کرده بود و انداخته بود رو میزو می‌خوره.
‫در هر صورت، اینجوری سه‌تامون به هرچی که می‌خواستیم رسیدیم.
‫یالا دیگه بریم خونه.
‫آره دیگه.
‫وایسا آرو!
‫فعلاً برگشتن ممنوع آرو! هنوز 5تا معما مونده!!
‫بیاین تا اینجاییم همه‌ی معماهایی که مونده رو حل کنیم! بلند پرواز باشین!
‫درتو بذار.
‫ولی شاید یکی از این 5تا واقعاً ماوراءالطبیعی آرو؛ خدا رو چه دیدی؟
‫اگه اینطوری باشه، باید همه‌شونو تجربه آرو!
مگه می‌شه واقعی باشه؟
‫آره آرو!
‫گفتم که نیست. حتی شرطم می‌بندم!
‫نزنی زیرشا...
‫پس اگه مردی... بیا سرش شرط ببندیم ببینم!
‫اگه یکی از اون 5تا واقعنی ماوراءالطبیعی باشه...
‫گیریم باشه، بعدش چی؟
‫برام سه بسته سوکونبو می‌خری!
‫فقط همین؟
‫باشه، ولی اگه بقیه‌ش هم هیچی نبود...
‫چی آروکا؟
‫نصف پول جامپی که هفته بعد باید بخرمو بهم بده!
‫فقط همین؟!
‫باشه آرو!
‫باشه، حله پس!
‫خب بریم! سه‌تایی!
‫اوهوی! منو چیکار دارین؟
‫شینپاچی! تو متولد شدی که 7 راز دبیرستان گینتاما رو حل کنی.
‫هی، کسی با همچین هدف محدودشده‌ای دنیا نمیادا!
‫شما دوتا چه مرگتون شده؟!
‫راست شکمتونو گرفتین، دکمه فشار می‌دین؟!
‫توی خونه انجام ندین.
‫آنپان آنپان آنپان آنپان
‫آن‌پان!
‫آن‌پان! آن‌پان!
‫اینو هم توی خونه انجام ندین.
‫آخریش یه‌جورایی ماوراءالطبیعی بود، یا شایدم همه‌جوره غیرطبیعی بود.
‫نه، بعدی آخریشه. اینجاست که جدی می‌شه.
‫آخرین راز اصلِ کاره... این یکی قبلیا رو تحت‌الشعاع قرار می‌ده.
‫آره آرو. هنوز آخریش مونده.
‫سوکونبو مال من می‌شه.
‫ماشالا اصلاً پا پس نمی‌کشیا، چینی‌دختر.
‫همین الان پول جامپو آماده کن. کلشو ازت می‌گیرم.
‫یکم پیش گفتی نصف پولش!
‫بازش می‌کنم.
‫هوم.
‫دانشگاه... تجدیدنظر...
‫ر... روووووووووح!
‫یـ...
‫یه...
‫رو...
‫روح آرو.
‫اسکلا. زنده‌س.
‫چـ ــ چیزه!
‫نزدیک نشو!
‫بیای نزدیک‌تر، می‌پرم پایین!
‫بدین ترتیب، من برنده شدم.
‫اون روح نیست. زنده‌ست.
‫سگ توش آرو!
‫وقت گیر آوردین؟!
‫بـ ــ باید جلوشو بگیریم!
‫و ــ وگرنه...
‫می‌دونم بابا.
‫بی‌خیال شو... افتادن یکم درد داره.
‫خفه شو! جلومو نگیر!
‫حداقل من که دلم می‌خواد بدونم چرا می‌خوای بمیری و دلیلش چیه.
‫«دلیلش»؟
‫درمورد انتخاب دانشگاه تجدیدنظر کن.
‫نمره‌هات بالا نمی‌رن، از سمت رقبات هم تحت فشاری،
‫خانواده‌ت ازت توقع کمی دارن و معلمت بهت گفته رؤیاپردازی نکنی، آره؟
‫در کل، کلیشه آرو.
‫خفه شو!
نه، ‫قضیه جدیه.
‫خفه شو!
‫از این حرفا گذشته... اگه تو بمیری مسئولیتش میفته گردن من.
‫دست بردار و برگرد اینجا.
‫مگه نگفتم نزدیک نشو!
‫از همه‌چی خسته شدم!
‫می‌خوام بمیرم!
‫پس... بمیر.
وایسا... ‫چطور تونستی؟!
‫نه، شایدم واقعاً کمکش کنه.
‫همین ترفند، توی سریال پلیسی‌ای که دیدم کمک آرو.
‫می‌میرم.
‫روانشناسی معکوس، نتیجه‌ی معکوس داد!
‫چـ ــ چیزه، چی؟ این چه واکنشیه؟
‫سنسه، الان چیکار کنیم؟!
‫یه خاکی تو سرت آرو!
‫خفه شین! خودم می‌دونم!
‫می‌خوای بپری؟ خب زود باش بپر.
‫اینجوری نمی‌شه بابا!
‫تمومه!
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫پریدن از اونجا، تو رو نمی‌کشه.
‫ها؟
‫اون پایین بالشتک هست، واسه همین زنده می‌مونی.
چزا مزخرف می‌گی؟ مگه بالیووده؟
‫نه، جدی می‌گم.
‫می‌دونی که این مدرسه، خونه‌ی یه سگ گنده به اسم ساداهاروـه.
‫هر شب همین حوالی،
‫دقیقاً میاد همینجا می‌خوابه.
‫دروغ می‌گی! وقتی اومدم داخل، ‌همچین سگی نبود!
‫ولی الان هست. مطمئنم هست.
تو الان تو چشمای من دروغ می‌بینی؟
‫چشمات پر از دروغه.
‫نماد کامل دروغگوییه.
تقصیر من چیه؟
‫این چشما رو می‌بینی... از اول همین‌جوری بودن.
‫ولی می‌دونی؟ فعلاً باید حرفامو باور کنی.
‫درست زیر پاهات... یه پشمال‌نرمالوی سفیده!
‫گول خوردی، آی گول خوردی.
‫پس واقعاً داشتی دروغ می‌گفتی!
‫شرمنده. پایین پاهات یه پشمال‌نرمالوی سفید نبود، یه ژولی‌پولیده‌ی سفید بود.
‫خودشو می‌گه :)
‫آهای!
‫حال جفتتون خوبه؟!
‫گولم زدی!
‫تو... جامپ می‌خونی؟
‫هوم.
‫خیلی جالبه، نه؟ جامپو می‌گم.
‫مال این هفته رو خوندی؟
‫نه هنوز.
‫پس این واسه تو. نسخه‌ی این هفته‌س.
‫می‌دونی چیه...؟
‫تا وقتی که از مانگا خوندن، فیلم دیدن و چیزای اینجوری لذت ببری...
‫تا وقتی که برات جالب باشن...
به نظرت بهتر نیست که نمیری؟
‫آخه بالأخره ممکنه یه روزی بهتر از ایناشو ببینی.
‫اگه دیگه مانگا و فیلم برام جذاب نباشن... باید چیکار کنم؟
‫وقتی اینجوری شدی، بیا کلاس سوم زی.
‫پر از اسکلِ جالبه... از هر مدلی که بخوای داریم.
‫چی شد؟ الان باید برم یه نسخه‌ی دیگه جامپ واسه خودم بخرم؟
...بعد از تیتراژ ادامه دارد
‫نیست، نیست.
‫نیست، نیست!
‫امکان نداره! یکم دقیق‌تر بگرد لطفاً!
‫عه، همین بچه آرو!
این ‫کجاش اونه؟!
‫واقعاً نیستش.
‫پسر دیشبی توی لیست هیچ کلاسی نیست...
‫در این صورت...
‫بس کنین. کونم به رعشه افتاد.
به گوش رسیدن شیون و زاری از اتاق معلم‌ها
ها تّوری زنـزو دبیر محترم تاریخ
به گوش رسیدن تپ‌وتوپ خوف از کلاس درس
به گوش رسیدن پیانونوازی از کلاس موسیقی
دیده شدن جادوگر سیاه در کلاس فنی و حرفه‌ای
دیده شدن جلاد مخوف پشت سالن ورزش
دیده شدن موجود مخوف در قفس حیوانات
دیده شدن پسر مخوف روی پشت بام
‫شینپاچی و بر و بچ، شبونه می‌خزن تو مدرسه...
‫این قسمت با ساب‌ژانرِ وحشت در مدرسه با شماییم.
هفت راز دبیرستان گینتاما، امّا
این رازهای مخوف واقعاً برملا میشن...؟
درس چهارم کمدی و وحشت ‫2 روی یه سکه هستن
تک آهنگ جدید تراکادو تسو
امن و امان
شهری پر از لبخند
هفته‌ی بیداری امنیت در کابوکیچو
چشم‌انداز درسی دانش‌آموز
اولویت اول اولویت دوم
اتاق معلم‌ها
درس پنجم بد نیست یکی تو گروهت باشه که همیشه بتونه کارو در بیاره در واقع، واقعاً یه نعمته
‫معلما، یکی پس از دیگری وارد میشن!
در قسمت بعدی گینتاما
‫یعنی هر جونوری که تصورشو بکنی.
اینجا از همه‌ی قُماشا معلم داریم
اتاق معلم‌ها
پماد پولیگینول آ برای درد، خون‌ریزی، ورم و خارش بواسیر به همراه قیف مخصوص
بیا به اراجیفمون تا ابد ادامه بدیم
تا وقتی باد ساکورا می‌وزه
زیر آسمون پوزخند می‌زنم
راهو گرفتم و هــی لِی‌لِی می‌رم
کلاً تو هپروتم شاید بخورم تو تیربرق
شاید از رو یه ماشین بپرم شایدم از رو یه‌ گربه‌کوچولو
از دور ببینی می‌گی عجب فاز باحالی
‫ تا وقتی که شیرجه برم تو چاله!
لالالا لالالا لالالا لالالا
صدای پـا میشنوم
همه شاد و شنگول دارن آواز می‌خونن
لالالا لالالا لالالا لالالا
‫بیا دست‌تودست هم بریم
سمتِ بهاری که خنده‌ها گردبادِ آسمونن
پس بیــــا
بیا به اراجیفمون تا ابد ادامه بدیم
‫برقصیم! جیغ بزنیم! بخندیم!
می‌دونیم امروز تکرار نمی‌شه
می‌دونیم که خجالتی نیستیم
‫پس می‌خوایم بزرگ شیم (می‌خوایم)
تا وقتی باد ساکورا می‌وزه
‫بخــند! بخنـــد! بــــخند!
حتی اگه سرتاپات خاکه
‫بخــند! بخنـــد! بــــخند! بخــــند!
من عین همیشه و تا آخرش باهاتم
Elixir & Captain Paran :مترجمین
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
صدای زنگ میاد
راهروها به پژواک افتادن
پشت اون در یه چیزی پیدا کردم
یه قیافه اخمو به خودم گرفتم
داشتی عرق روی پیشونیتو پاک می‌کردی
آه، نمی‌تونم چشم ازت بردارم
به منی که ارزش نداشتم
گفتی تموم دنیام می‌شی
دیگه قلبم نمی‌ذاشت ازت دور بمونم
باد وزیدن گرفته
انگار قراره صدای زنگا در بیاد
فکر کنم مجبوری بذاری تا ابد تو همین رویا باشم
ولی اون روز سر می‌رسه
درست یه روز قبل از بزرگ‌شدنمون
که بهم می‌گیم باید عاشق این رویای دیوونه‌وار بمونیم
واسه همین
اینقدر می‌دوییم که ریه‌مون بسوزه
تا قلبامون همین‌جوری شعله بکشن
راه فردا رو می‌گیریم و می‌دوییم
آخه دیگه جایی نیست که نتونیم با هم بریم