‫تف توش.
‫فقط چون یه تیکه از تارتِ مسخره‌شو خوردم، کل جادومو گرفت...
‫عقده‌ای بودنم حدی داره.
‫همم؟
‫عقده‌ای با من بودی؟
‫نماینده.
‫اگه شکایتی داری، سروپا گوشم.
‫اوه، ریدل-کون! داشت می‌گفت عقده‌ای بودن چقدر بانمکت می‌کنه!
‫کیت، اگه سرت به تنت زیادی نکرده،
‫پیشنهاد می‌دم زبون به دهن بگیری.
‫ای بابا. من که چیز بدی نگفتم.
‫انگار برای تقریباً نابودن کردنِ مجسمه‌ی ملکه، بخشیده شدین.
‫مدیرمون زیادی دلرحمه.
‫همچین تصمیماتِ نسنجیده‌ای...
‫می‌تونه به نابودیِ آکادمی ختم بشه.
‫ارتکاب چنین تخلف‌هایی باید اشدِ مجازات رو در پی داشته باشه.
‫شنیدن این حرفا از اون صورت قشنگ خیلی ترسناکه.
‫چی گفتی؟
‫امم...
‫چیزی شده؟
‫می‌خواستم اگه یه‌ذره پشیمونی ازت دیدم، قلاده رو باز کنم.
‫ولی متأسفانه، انگاری عین خیالتم نیست.
‫تا یه‌مدت باید باهاش سر کنی.
‫عــــــه؟
‫اگه نتونی از جادو استفاده کنی، ‫دیگه مثل دیروز دردسری درست نمی‌کنی، درست نمی‌گم؟
‫نیاز نیست نگران باشی.
‫بیشتر درس‌های سال اول کتبی هستن، تا عملی.
‫خیلی‌خب، به‌جای وراجی‌های بی‌معنی،
‫زودتر برای کلاسِ بعدی‌تون آماده بشین.
‫طبق قانون 271 ملکه‌ی قلب‌ها،
‫«افراد باید تا 15 دقیقه پس از اتمام غذا از میز بلند شوند.»
‫شما که نمی‌خواین قانون‌ها رو زیرپا بذارین، نه؟
‫بازم یه قانونِ دیگه.
‫باید بگین «چشم، نماینده.»
‫چشم، نماینده!
‫آفرین.
‫خب دیگه. من اینجا حواسم بهشون هست.
‫تری، زیاد لی‌لی به لالاشون نذار.
‫خیلی داری به سال اولی‌ها آسون می‌گیری.
‫ناسلامتی نایب‌نماینده‌ای.
‫بهتره زیادی تو روشون نخندی.
‫مطابق قانون 339 ملکه‌ی قلب‌ها...
‫«اگر فرد بعد از غذا، نوشیدنی میل کند، ‫باید چای لیمو همراه دو حبه‌قند بخورد.»
‫الان باید به بوفه‌ی مدرسه برم.
‫الانشم دو دقیقه وقتمو سرِ شماها تلف کردم.
‫حواستون باشه تا سیزده دقیقه دیگه باید برید.
‫چه مرگشه آخه؟
‫واقعاً که. به این زودی حبه‌های قندشون تموم شده؟ غیرقابل تحمله.
‫خب، نظرت درمورد طعم جدید چیه؟
‫عالیه. چای شیر بعد از غذا خیلی می‌چسبه.
‫کلاس‌های بعدازظهری حوصله‌سربر نیستن؟
‫آره، ولی باید بریم.
‫نه بابا، فعلاً وقت داریم. لحظه آخری هم برسیم بسه.
‫قوانینِ آکادمی و این خاندان رو چی فرض گرفتن؟
‫کلاس بعدی‌مون چیه؟
‫هم مدیر، هم تری زیادی صبورن.
‫من به هیچ‌وجه نمی‌تونم این بی‌قانونی‌ها رو تحمل کنم.
‫کاری می‌کنم حساب کار دستشون بیاد.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
HADAD :مترجم
‫خیلی ترسناک بود.
‫اون بچه خیلی اخلاق نچسبی داره.
‫آهای. مؤدب باش.
‫نماینده بالأخره رفت؟
‫یهو فهمیدم داشتم قانون 186 ملکه‌ی قلب‌ها...
‫«فرد نباید سه‌شنبه‌ها همبرگر بخورد.» رو می‌شکستم.
‫شانس آوردم منو ندید.
‫کاش حداقل آدم می‌تونست هرچی دلش می‌خواد بخوره.
‫می‌بینین که. منم باهاش موافقم.
‫قوانین از رفاهِ دانش‌آموزها که مهم‌تر نیستن.
‫اون فقط داره وظیفه‌شو به‌عنوان نماینده‌ی خاندان انجام می‌ده.
‫ریدل کمتر از یک هفته بعد از ورود به آکادمی، این مقام رو به‌دست آورد.
‫آدم سختگیریه و شاید حرفاش تند باشه،
‫ولی تمام کارهاش برای صلاحِ خاندانه.
‫خودش آدم بدی نیست.
‫ولی آدمای خوب قلاده گردنِ هرکی به پست‌شون می‌خوره نمیندازن.
‫ولی اونی که گردنِ تو انداخت کاملاً به‌جا بود.
‫چی گفتی؟ چطور جرئت داری باهام اینطوری حرف بزنی؟
‫گمونم بهتره برم اون تیکه تارت رو بیارم.
‫راستش، ریدل-کون علاقه‌ی عجیبی ‫ به بریدنِ اولین تیکه از یه کیکِ کامل رو داره.
‫پس اگه فقط یه تیکه براش ببری، نمی‌بخشتت.
‫خدایی؟ ولی من که پول خریدن یه کیکِ کامل رو ندارم.
‫پس خودت یکی درست کن!
‫تری-کون هم یه تارت توت‌فرنگی رو خودش درست کرد.
‫تری-سنپای درستش کرده بود؟ ‫ انگاری برای یه شیرینی‌پزِ حرفه‌ای بود.
‫ممنون.
‫اوه، می‌گم، سنپای!
‫می‌شه از وسایل شیرینی‌پزیت استفاده کنم؟
‫و خب، اگه طرز استفاده ازشونو بهم یاد بدی هم که عالی می‌شه.
‫قطعاً درست کردن کیک از خریدنش ارزون‌تره.
‫برای تستِ مزه‌ش کسیو لازم داشتی، من هستما.
‫خب، در هر صورت خودمم می‌خواستم یه تارتِ دیگه درست کنم.
‫!‫پس...
‫ولی آموزش‌هام رایگان نیستن.
‫عـــه؟
‫می‌خوای ازم پول بچاپی؟
‫نگران نباش. از سال‌پایینی‌م پول نمی‌گیرم.
‫ریدل گفته بود هوس تارتِ بلوط کرده.
‫می‌تونی با آوردن بلوط‌ها بهم کمک کنی.
‫اینم انگار به همون اندازه دردسره.
‫ولی حالا چندتا بلوط لازم داری؟
‫بذار ببینم...
‫با حساب مراسم جشن ناتولد...
‫حدود 200 یا 300تا.
‫عـــه؟
‫این همه؟
‫و برای پوست کندن، پختن و پوره کردنشون هم به کمکت احتیاج دارم.
‫خب، حالا این درختای بلوط رو کجا نگه می‌دارن؟
‫شاید بهتره جدا بشیم و دنبال‌شون بگردیم. ‫شماها نصف عقب رو بگردین.
‫باشه.
‫تا حالا هیچ‌کدوم از این گیاه‌ها رو ندیده بودم.
‫آهای! بیا اینجا رو ببین! این‌یکی چندتا میوه داره!
‫وای، عجب بوی خوبی داره!
‫یدونه خوردن که اشکالی نداره...
‫ایس دقیقاً به‌خاطر همین تو دردسر افتاد.
‫ما فقط اومدیم دنبال بلوط بگردیم، یادت رفته؟
‫همف. خسیسِ گنداخلاق.
‫فقط اینجا رو نگاه نکردیم. شاید همینجا باشه.
‫آخ.
‫همم؟
‫چیزی گفتی؟
‫نه. من نبودم.
‫هوی.
‫ها؟
‫خیلی جربزه دارین که بیخیال راهتونو می‌کشین و می‌رین.
‫داشتم یه چرت کوچیک می‌زدم...
‫ولی اومدین پا رو دُمم گذاشتین.
‫و الان عصبانی‌ام.
‫این یارو انگار خطریه.
‫حواسم نبود. معذرت می‌خوام.
‫تو...
‫درسته. همون گیاه‌خواری که هیچ جادویی نداره.
‫همم؟
‫شوخی نمی‌کردی. واقعاً بوی جادو به مشامم نمی‌‌خوره.
‫معمولاً عادت ندارم دنبال شکارهای ضعیف برم.
‫ولی نمی‌تونم از اینکه پا رو دُمم گذاشتی چشم‌پوشی کنم.
‫موافق نیستی؟
‫یو، این یارو داره تمام خزهامو سیخ می‌کنه.
‫پس دوباره عذرخواهی می‌کنم. معذرت می‌خوام!
‫انگار هنوز دوزاریت نیفتاده که شوخی ندارم.
‫و حالا که به‌زور از خوابِ نازم بیدار شدم، بدجوری اعصابمو خرده.
‫شاید در ازاش یه دندون بگیرم.
‫لئونا-ســـان.
‫ها؟
‫پس اینجا بودی. نباید انقدر کلاس‌هاتو بپیچونی.
‫آخه الانشم یه سال افتادی.
‫اگه دوباره تنبلی کنی، باهم هم‌کلاسی می‌شیما.
‫خیلی نق‌نق می‌کنی، راگی.
‫خودم دلم نمی‌خواد نق بزنم.
‫همم؟ آه.
‫وقتی از خواب پا می‌شه سگ‌اخلاقه، پس بهتره فاصله‌تونو حفظ کنین.
‫بزن بریم!
‫تچ.
‫بجنب، بجنب!
‫باشه بابا، فهمیدم.
‫اوه، و دفعه‌ی بعدی که وارد قلمروم می‌شید حواستون جمع باشه،
‫گیاه‌خوارهای عزیز.
‫وای، قلبم اومد تو دهنم.
‫واقعاً انگار یه شیر بود.
‫آهـــای!
‫جای بلوط‌ها رو پیدا کردیم.
‫آره راستی. به‌کل یادم رفت اینجا اومده بودیم چیکار.
‫ما هم یه‌سری بردارم.
‫اووه!
‫کلی ازشون جمع کردینا.
‫با این‌همه بلوط می‌تونیم یه تارتِ غول‌پیکر درست کنیم.
‫آماده‌سازیِ اینا هم قراره از همه‌مون کار بکشه.
‫تلاشتونو بکنین.
‫چــــشــــم!
‫به 101 تارتِ بلوط خوش‌اومدید. با خمیر شروع می‌کنیم.
‫قدم اول. بلوط‌ها رو می‌جوشونیم.
‫قدم دوم. می‌ذاریم کمی سرد بشن و بعد پوست‌شون می‌گیریم.
‫قدم سوم.
‫بلوط‌های پوست‌کنده رو به‌همراه شیر و شکر ‫در قابلمه‌ای ریخته و در حرارت بالا باهم مخلوط می‌کنیم.
‫عجب بوی خوبی می‌ده!
‫قدم چهارم. مواد مخلوط‌شده رو الک می‌کنیم.
‫بعدش می‌تونیم کره رو اضافه کنیم،
‫و درنهایت هم، ماده‌ی سرّی‌مون سس صدف‌ـه.
‫سس صدف؟!
‫من از این سس صدفِ جوان استفاده می‌کنم.
‫طعم اومامیِ صدف‌ها، مکملی برای طعم بلوط می‌شه و قوی‌ترش می‌کنه.
‫تمام قنادهای حرفه‌ای از این استفاده می‌کنن.
‫سسش که تارت رو شور نمی‌کنه، نه...؟
‫احتمالش هست، ولی ملت روی کاری‌شون ‫شکلات هم می‌ریزن، پس شاید جواب بده.
‫شوخی کردم بابا. عمراً همچین چیزیو رو تارت بریزن.
‫چه جوک مسخره‌ایه؟ باورم شده بود!
‫اگه یکم فکر می‌کردین، خودتون می‌فهمیدین چقدر احمقانه‌ست.
‫واسه کسی که همیشه مهربون‌بازی درمیاره، حقه‌ی کثیفی بود.
‫باشه. ببخشید.
‫خب، حالا خامه‌ی تازه رو بهش اضافه می‌کنیم و...
‫گمونم حواسم نبود چقدر خمیرِ بلوط درست کردیم.
‫به‌اندازه‌ی کافی براش خامه نداریم.
‫من می‌تونم برم بگیرم. توی فروشگاهِ مدرسه دارنش؟
‫آره. حالا که داری زحمت میفتی،
‫می‌شه برام چندتا وسیله دیگه هم بگیری؟
‫بله.
‫آه، چهار کارتن شیر، چهار کارتن تخم‌مرغ، یه‌سری ورق آلومینیوم،
‫شاید پنچ‌تا کمپوت دسر میوه، و سه‌تا شیشه مربا.
‫فکر نکنم همه‌شو تنها بتونم بیارم.
‫منم کمک می‌کنم.
‫داشِتون هم با خودتون ببرید.
‫از بس خمیر هم زدم دستام وا رفت!
‫می‌بخشید!
‫کسی اینجا نیست. شاید رفتن استراحت؟
‫می‌گم، مطمئنی آدرس درست اومدیم؟
‫تا چشم کار می‌کنه فقط چیزای بلوطی اینجاست.
‫هـــی!
‫به مغازه‌ی اسرارآمیزِ آقای سم خوش‌اومدید.
‫امروز چه کمکی می‌تونم بهتون کنم، شیطونکای من؟
‫طلسم و نفرین؟ بقایای مومیایی‌شده؟
‫یا شاید یه دست کارت فالگیری می‌خواین؟
‫هرچیزی که بخواید موجوده!
‫فکر کنم اون صاحب‌مغازه باشه.
‫خیلی مشکوک می‌زنه.
‫می‌گم...
‫همم؟
‫ما دنبال وسایلِ توی لیست‌مون بودیم.
‫اوه. انگاری می‌خوایم دلِ یه شیرینی‌دوست رو به‌دست بیاریم.
‫بفرمایید! اکنون موجوده!
‫اوه! واقعاً داری!
‫به یه بشقاب‌پرنده نیاز دارید که این وسایل رو تا خونه حمل کنه؟
‫این مدل سایز کوچیک رو می‌تونید ‫فقط امروز با 30% تخفیف ویژه بخرید.
‫من یکی می‌خوام! به‌نظر چیز باحا-
‫نه ممنون، راحتیم.
‫واقعاً مغازه‌ی جالبی بود.
‫آره، دلم می‌خواست یه‌ذره بیشتر توش بگردم.
‫مطمئنی کنسروها خیلی سنگین نیستن؟ یه‌ذره‌شو بده من.
‫نه، چیزی نیست. به آوردن کیسه‌های سنگین عادت دارم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫مامانم همیشه وقتی مغازه‌ها تخفیف می‌ذارن خیلی خرید می‌کنه،
‫پس همیشه کیسه‌هایی که میاریم سنگینه.
‫و چون من تنها مردِ خونواده‌م...
‫طبیعتاً کارهای سنگین هم رو دوشِ من میفته.
‫شرمنده، نمی‌خواستم زیاد از خودم بگم.
‫می‌بینم خیلی مامانت رو دوست داری.
‫نه، منظورم این نبود که...
‫هوی، وایسا.
‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم-
‫خوابشو ببینی!
‫ای وای، تخم‌مرغ‌ها.
‫دردم اومد. جلو پاتو نگاه کن، بچه!
‫ولی شما بودین که دوئیدین و خوردین بهمون.
‫چی گفتی؟ می‌خوای تقصیر رو بندازی گردن ما؟
‫بله. لطفاً پول تخم‌مرغ‌ها رو بدید. ‫و از مرغ‌هایی که درستشون کردن عذرخواهی کنید.
‫برو بچه، به‌خاطر یه‌مشت تخم‌مرغ خیلی داری شلوغش می‌کنی.
‫ها؟
‫ببین. کثیف که نشدن، هنوز می‌تونی بخوریشون.
‫فقط زحمتِ شکستن‌شونو از سرت کم کردیم.
‫نیشتو ببند، عوضی!
‫ای بابا. باز دوباره زد به سرش.
‫کسی که ارزشِ اون تخم‌مرغ‌ها رو تعیین می‌کنه، شما کره‌خرا نیستین!
‫این تخم‌مرغ‌ها قرار بود به‌جای جوجه شدن، ‫ برای یه تارتِ خوشمزه پخته بشن!
‫پس اگه نمی‌خواین پول‌شو بهمون بدین،
‫پس با کتک خوردن بهاشو می‌دین!
‫فکر کردی داری با کی حرف می‌زنی؟
‫حالیت می‌کنم با کی در افتادی!
‫نه.
‫ها؟ پس خودت خواستی!
‫وقتی کارم باهاتون تموم بشه، ‫دیگه حاضر نیستین به هیچ تخم‌مرغی نگاه کنین.
‫بس کن، دیوس! وگرنه اخراج می‌شی!
‫بزن به چاک!
‫خانم مرغه، ببخشید!
‫بـ...
‫باز انجامش دادم.
‫قسم خورده بودم...
‫قسم خورده بودم این‌بار یه دانش‌آموز افتخاری می‌شم.
‫منظورت چیه؟
‫من تو دوران راهنمایی بچه‌ی لاتی بودم.
‫با رفقای ناباب می‌چرخیدم و اکثر کلاس‌ها رو می‌پیچوندم.
‫روی معلم‌ها اسم می‌ذاشتم ‫ و هر روز توی کوچه پس‌کوچه‌ها دعوا راه مینداختم.
‫و بقیه‌ی مواقع با موتور جادویی‌م ‫ توی جاده‌های کوهستان مسابقه می‌دادم.
‫برای کسایی که نمی‌تونستن از جادو استفاده کنن، ‫ جادومو به رخ می‌کشیدم.
‫و در کل یه بی‌سروپای تمام‌عیار بودم.
‫ولی یه شب اتفاقی مامانم رو شنیدم ‫ که تلفنی با مامان‌بزرگم حرف می‌زد.
‫گریه می‌کرد و می‌پرسید کجای کار رو اشتباه کرده...
‫یا که شاید اشتباه کرده که می‌خواست تنهایی بزرگم کنه.
‫ولی مامانم اصلاً مقصر نبود.
‫همه‌ش تقصیر من بود.
‫پس وقتی وارد این مدرسه شدم، ‫می‌خواستم باهاش مامانمو خوشحال کنم.
‫و تصمیم گرفتم با تبدیل شدن به دانش‌آموز افتخاری سربلندش کنم.
‫ولی بازم... لعنت بهش!
‫ولی خب، دانش‌آموز افتخاری بودن ‫ دلیل نمی‌شه همه‌چیزو توی خودت بریزی.
‫هه؟
‫اتفاقاً اگه من جات بودم بیشتر لت‌وپارشون می‌کردم.
‫بسه دیگه. شاید اونا شروعش کرده باشن، ولی دعوا کار بدیه.
‫اما...
‫خودت از قبل اینو می‌دونستی، نه؟
‫که با دعوا کردن نمی‌تونی مشکلاتتو حل کنی.
‫هرکسی تو زندگیش زمین می‌خوره. ولی مهم اینه که دوباره بلند شی.
‫می‌تونی از اون احساسِ پشیمونی استفاده کنی،
‫و با انگیزه به سمت آینده قدم برداری.
‫پس تسلیم نشو.
‫یو.
‫که اینطور.
‫فقط امیدوارم جوجه‌ها بتونن در آرامش بخوابن.
‫دیوس...
‫ها؟
‫اون تخم‌مرغ‌ها بارور نبودن، پس جوجه نمی‌شدن.
‫عه؟
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫پس بیاین راه بیفتیم.
‫عــــــه؟
‫حتماً شوخی می‌کنــــــی!
‫خیلی‌خب، آخرش هم چندتا بلوط شکری بالاش می‌ذاریم.
‫و تموم شد و رفت.
‫تموم شد.
‫16 سالِ آزگار به یه دروغ اعتقاد داشتم.
‫می‌گم، اون روبه‌راهه؟ اتفاقی براش افتاده؟
‫آره، شوکِ مرغی.
‫جوجه.
‫سام علیک. همه سخت تلاش می‌کنن؟
‫همین الان تمومش کردیم.
‫وای. به‌نظر خوشمزه‌ست. بذار واسه مجیکام یه عکس بگیرم.
‫این سهم شماست. وقتشه ثمره‌ی زحمات‌تون رو مزه کنین.
‫هورا. ایتاداکیماس.
‫درست موقعِ تقسیم سهم‌ها اومدی، زرنگ.
‫همم؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫پشمام!
‫انگار از دلِ شیرینی‌پزی اومده بیرون.
‫محشره!
‫شاید باید از این به بعد پیش تری زندگی کنم.
‫این واقعاً خیلی خوشمزه‌ست.
‫راستی، تری-کون.
‫اونو نشونشون بده.
‫چیو؟
‫آها، اون.
‫خیلی‌خب. غذای موردعلاقه‌تون چیه؟
‫پای گیلاس و همبرگر.
‫من عاشق تن ماهی‌ام.
‫ولی املت پنیر هم دوست دارم. گوشت کبابی هم خوبه. و پودینگ.
‫اگه بخوام یدونه رو بگم، احتمالاً املت برنج باشه.
‫فکر کنم مال من بره‌ی کبابی و سس دیابلو‌ـه.
‫منم ماهی کبابی کنار برنج و سوپ.
‫فهمیدم. حالا شروع می‌کنیم...
‫رنگ رزها.
‫حالا یه قاشق دیگه بخورین و بگین نظرتون چیه.
‫مزه‌ی پای گیلاس می‌ده.
‫مال من طعمِ تن ماهی‌ـه.
‫املت برنج.
‫واقعاً مزه‌ی ماهی کبابی می‌ده.
‫و این طلسم اختصاصیِ تری-کونه.
‫همه‌ش بهش می‌گم موقع عصرونه‌ها ‫می‌تونه باهاش دلِ خانم‌ها رو ببره.
‫جادویی که طعم غذاها رو تغییر می‌ده. فوق‌العاده‌ست.
‫بیشتر می‌شه گفت خصوصیات رو بازنویسی می‌کنه.
‫رنگ و بو هم می‌تونم تغییر بدم.
‫ولی به‌طور دائمی نیست، پس بعد از یه‌مدت از بین می‌ره.
‫مثل یه لایه‌ی رنگ که پاک می‌شه.
‫برای همین این اسم رو براش گذاشتم؛ رنگ رزها.
‫پس تن ماهیِ بی‌نهایت دیگه فقط رؤیا نیست.
‫طلسمِ تو خیلی بهتر از طلسم‌های آزاردهنده‌ی ریدل‌ـه.
‫نه، این چیزا در مقایسه با اون مثل بچه‌بازیه.
‫اون کلاً تو یه سطحِ دیگه‌ست.
‫پسر، خیلی خوشمزه بود!
‫خیلی‌خب، دیگه وقتشه به خوابگاه‌مون برگردیم.
‫فردا جشن ناتولده، پس دیر نکنین.
‫بالأخره این قلاده‌ی کوفتی رو از گردنم برمی‌دارم.
‫فقط وایسا و ببین، نماینده.
‫راستی، یو، می‌شه امشبم خونه‌ت بمونم؟ ‫ هنوز نمی‌تونم برگردم خوابگاه.
‫بسه دیگه، ایس.
‫خودت که می‌دونی مزاحمشی.
‫آره. راست می‌گه.
‫اگه می‌خوای هرشب سرمون خراب شی، اجاره بده. شبی ده‌تا تن ماهی.
‫پس چی؟ می‌خواین وسط خیابون بخوابم؟!
‫عیبی نداره. می‌تونی خونه‌م بمونی، ایس.
‫خیلی خوبه که همه‌ی سال‌اولی‌ها ‫دارن باهم مهمونی شبونه می‌گیرن، نه؟
‫دیوس فقط رفته که حواسش به ایس باشه.
‫بهتر نیست یه سال‌بالایی بالاسرشون باشه؟
‫نخیر، تو نمی‌تونی بری.
‫به‌خشکی.
‫سـ ـ سنپای.
‫بچه‌ها، اون قلاده‌ها...؟
‫سنپای. اون زده به سرش.
‫داشتیم لیموناد و عسل می‌خوردیم...
‫و تا به خودمون بیایم، نماینده اومد تو و...
‫به‌خاطر شکستن قانون 256 ملکه‌ی قلب‌ها؛
‫«بعد از ساعت 8 بعدازظهر، خوردن لیمونادِ ‫ شیرین‌شده با عسل ممنوعه.» تنبیه‌تون کرده؟
‫ما ازش خبر نداشتیم.
‫حتی نمی‌تونیم چیزی که می‌خوایم رو بخوریم؟
‫آخه چطوری باید تمام اون قوانین مسخره رو حفظ کنیم؟
‫اونم دیگه داره شورشو در میاره.
‫من دیگه تحملشو ندارم!
‫دیگه فکر نکنم بتونم با این قوانین زندگی کنم.
‫می‌خوام به یه خاندانِ دیگه انتقالی بگیرم.
‫نگران نباشین. خودم الان می‌رم با نماینده حرف می‌زنم.
‫شماها بهتره برگردین اتاق‌تون.
‫باشه. پس من می‌رم واسه ملکه یه لیوان چای درست می‌کنم.
‫شاید اینطوری یکم آرومش کن.
‫ممنون، کیت.
‫راستی، حواست باشه چای گیاهی باشه، و نه چای سیاه.
‫طبق قانون 153، بعد از تاریکیِ هوا ‫فقط یه مدل چای رو می‌شه خورد.
‫آره. می‌دونم.
‫این احمق‌ها چقدر می‌تونن گستاخ باشن؟
‫قوانینو مسخره‌ی خودشون کردن.
‫خب دیگه، امشب هم مزاحم‌تون شدم.
‫مشکلی نیست. دیوس، تو هم می‌مونی؟
‫آره، ولی فقط چون اگه تنهاش بذارم، معلوم نیست چه کارایی می‌کنه.
‫گل گفتی.
‫منظورت چیه؟
‫فردا باید برای جشن ناتولد سرحال بلند بشیم،
‫پس بیاین بخوابیم.
‫باشه. شب بخیـ ـ
‫آخه به این زودی که کسی نمی‌خوابه.
‫ها؟
‫اصلاً گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫فردا جشن ناتولده.
‫و اگه بخوای از شر قلاده خلاص شی، باید اونجا باشی.
‫برو بخواب.
‫تازه سرِ شبه. باید تا می‌تونیم عشق و حال کنیم.
‫اوه، فکر کنم منم موافق باشم.
‫کسی رو یادتون نرفته؟
‫اوه؟
‫باز دوباره اون شبح‌هان!
‫خوب شد اینجا اومدین.
‫ما هم بازی.
‫باشه بابا. فهمیدم.
‫چه گرفتاری شدیم...
‫خب، حالا چطوری قراره خوش بگذرونیم؟
‫با این.
‫هوی، کارت‌ها رو نبینین!
‫همم.
‫ایول! شانس باهام یاره.
‫تازه بازی شروع شده، پشمک.
‫دقیقاً.
‫آه. من بردم.
‫می‌خواستم اول از همه برنده بشم.
‫چی شده؟
‫هـ ـ هیچی نشده.
‫عجب.
‫یالا انتخاب کن دیگه.
‫هولم نکن.
‫هرچه باداباد.
‫هورا! بردم!
‫نــــه! نمی‌خوام آخر بشم.
‫خیلی‌خب، فقط من و تو موندیم!
‫لعنتی!
‫این تا ابد ادامه داره؟
‫شاید بهتره دیگه تمومش کنیم...
‫عمراً!
HADAD :مترجم
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫گفتوگوی میز ناهار!