« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
این برنامه «دیلی‌شو» است! من جان استوارت هستم
امشب برنامه فوق‌العاده‌ای برایتان داریم. دیوید رمنیک در کنار ما خواهد بود
او سردبیر مجله «نیویورکر» است
عجب جمعیت فرهیخته‌ای
صدمین سالگرد حضورشان در نیویورکر را جشن می‌گیریم
و قرار است درباره تفاوت میان «اوملاوت» و «دی‌یرزیس» گپ بزنیم
باورم نمی‌شود که باید این مسیر را پیاده بیایی
عالی می‌شود. برایشان دست تکان می‌دهی؟
آره
لطفاً به دیوید رمنیک خوش‌آمد بگویید! قربان
صد سال با نیویورکر
و این هم یک غافلگیری ویژه. نمی‌دانم می‌توانید این را ببینید یا نه
این، اه... ویژه‌نامه لباس شنای آن‌هاست
آقای دیویی، ترومن کاپوتی هستم از نیویورکر
نیویورکر؟ بله، نیویورکر
همه عاشق کاریکاتورهای نیویورکر هستند
نیویورک؛ من عاشق نیویورکم
شهر نیویورک
در حالی که صدها روزنامه و مجله برای بقا دست و پا می‌زنند
اوضاع نیویورکر خیلی هم خوب است، خیلی ممنون
فقط ۱۰۰ سالش است؟ ببینید چه کرده است
دیروز نیویورکر برنده جایزه پولیتزر شد
برای روزنامه‌نگاری تحقیقیِ بلند
مقاله یک سرآشپز جوان به نام آنتونی بوردین
این هفته دنیای رستوران‌داری را تکان داده است
نقدهای پائولین کیل فقط نقد فیلم را متحول نکرد
بلکه خودِ سینما را تغییر داد
خوشم می‌آید
خوشم می‌آید، ازش خوشم می‌آید
نیویورکر
آهان، فهمیدم. جالب بود
برای آدم‌هایی مثل من که اهل غرب میانه‌اند
ورق زدن مجله نیویورکر مثل دریچه‌ای است به دنیای نیویورکی بودن
من نویسنده نیویورکر هستم
مجله‌ای است که با آن آشنایی دارم؛ نیویورکر
شهر نیویورک
امشب وزارت دفاع در موضع دفاعی قرار گرفته است
آن‌ها گزارش این هفته مجله نیویورکر را تکذیب می‌کنند
جنجالِ امروز
بر سر طرح جلد شماره جدید مجله نیویورکر
برای اولین بار، نیویورکر از یک نامزد ریاست‌جمهوری حمایت می‌کند
سرمقاله‌ای در شماره این هفته
خانه من در شهر نیویورک
تنها سرگرمی‌ات آن توده غول‌آسای مجله‌های نیویورکر خواهد بود
اووه، بی‌خیال بابا
هر دومان می‌دانیم که من هیچ‌وقت آن‌ها را نمی‌خوانم
در این شهرِ نیویورک
امیلی، چطوری؟ زنده‌ای که
سلام لوئیزا. بقیه چطورند؟
بسیار خب، کار زیاد داریم، پس باید کمی سرعت بگیریم
یک سری گزارش درباره اینکه دارایی محبوب ثروتمندان چیست منتشر شده
اوم، که همان فسیل‌های دایناسور است
از سال ۲۰۲۲، کمبود شدید داروی «آدرال» وجود داشته است
فکر می‌کنم باید زندگی‌نامه «کوجی موراتا» را کار کنیم
همان مخترع اولین ماهواره چوبیِ تاریخ
هر داستان فوق‌العاده‌ای که در طول ۱۰۰ سال گذشته کار کرده‌ایم
با یک ایده عالی شروع شده است
نویسندگان ما این ایده‌ها را تا هر جا که پیش بروند، دنبال می‌کنند
البته سردبیران ما هم در کنار نویسندگانشان کار می‌کنند
سپس هر جمله و هر کلمه را کالبدشکافی و صیقل می‌دهند
«...اما دخالت تحریریه‌ایِ چندانی وجود نداشت...»
«...کاما، در ابتدا.» آیا بعد از آن به کاما نیاز داریم؟
بعد، مطلب به بخش راستی‌آزمایی فرستاده می‌شود
و فرآیندی را طی می‌کند که زمانی به کولونوسکوپی تشبیه شده بود
نوشته‌ایم اسم گربه‌ها تایگر، لاوربوی و گامی‌بِر است
اوم، درسته؟
نیویورکر یک معجزه است، خب؟
نیویورکر نشریه‌ای است
که یک زندگی‌نامه ۱۵ هزار کلمه‌ای منتشر می‌کند
یک هفته درباره یک موسیقی‌دان
و هفته بعد گزارشی ۹ هزار کلمه‌ای از جنوب لبنان
در حالی که لابلایشان کاریکاتورهای طنز گنجانده شده است
هیچ‌ وقت روی جلد عکس نمی‌گذارند، درست است؟
نه لباس شنایی، نه ستاره سینمایی
و با این حال موفق است
این واقعیت که چنین چیزی وجود دارد و رو به رشد است
و من اصرار دارم که نه یک قرن، بلکه دو و سه قرن دیگر هم دوام می‌آورد
شگفت‌انگیز است
عصر جاز، نیویورک
شهری پر از سرمایه‌داران و دخترانِ متجدد
ارکسترهای بزرگ
بِیب روث
و بیش از ۳۰ هزار میخانه مخفی
و حالا، هرولد راس وارد می‌شود
بنیان‌گذارِ دور از انتظارِ نیویورکر
سیگاریِ قهاری که استعدادی در بددهنی داشت
راس با گروهی از نویسندگان و طنزپردازان نیمه‌بیکار همراه شد
که هر روز برای ناهارهای طولانی و شوخی‌های رندانه در هتل الگونکویین جمع می‌شدند
«هر چه دوست دارم انجام دهم، یا غیراخلاقی است، یا غیرقانونی یا چاق‌کننده.»
این جمله‌ای بود که یکی از همراهانش به شوخی گفت
و همان‌جا بود که راس و همسرش جِین گرنت
ایده یک مجله طنز متفاوت را در سر پروراندند
آن‌ها به مردم می‌گفتند که این هفته‌نامه‌ای
برای فرهیختگان منهتن خواهد بود
و نه برای پیرزن‌های ساده‌لوحِ شهر دوبوک
نکته مضحک این بود که خودِ راس ترک‌تحصیلیِ دبیرستان بود
اهل یک شهر معدنی در کلرادو
اما او دوستان باهوشش را برای نوشتن مقالات جسورانه به کار گرفت
و کاریکاتورهایی درباره جامعه و فرهنگ
او طراحانی را استخدام کرد تا قلمی خاص ابداع کنند
و نمادی که فضایِ شیک و اتوکشیده مجله را به ریشخند می‌گرفت
آن‌ها از روی شوخی، اسم این شیک‌پوشِ خودنما را یوستیس تیلی گذاشتند
و این‌گونه بود که نیویورکر متولد شد
صد سالی که گذشت، داستانی از بقا بود؛
از مقاومت سرسختانه
تغییرات جسورانه
و برخی از تأثیرگذارترین آثار روزنامه‌نگاری
ادبیات داستانی و کاریکاتورهای قرن
خب، چند ماه دیگر شماره ویژه‌ی صدمین سالگردمان منتشر می‌شود
و باید طرحی خاص برای جلد پیدا کنیم
تا وقتی طرح جلد نداشته باشی، شخصیت آن شماره مشخص نیست
می‌دانی، این چیزی نیست که
بشود در لحظه آخر سر و تهش را هم آورد
طرح جلد باید زبانِ گویای زمانه باشد
و در عین حال، یک اثر هنریِ ماندگار
که بشود آن را قاب کرد و به دیوار کوبید
راستش را بخواهید، این تلاشِ هفته به هفته، از اضطراب خواب را از من می‌گیرد
حتی بعد از ۳۰ سال
قبل از اینکه به نیویورکر بیایم
مدیر یک مجله گرافیک با کاریکاتورهای زیرزمینی بودم
عاشق کار با هنرمندانی هستم که هر کدام دیدگاه قوی خودشان را دارند؛
هر کدام با سبکی متفاوت
و هر کدام با داستان‌های متفاوتی که می‌خواهند روایت کنند
و این همان چیزی است که سعی دارم به نیویورکر بیاورم
برای صدمین سالگرد
دیوید رمنیک پیش من آمد و گفت:
«باید از یوستیس تیلیِ اولین روی جلد استفاده کنیم.»
باید زبان به دهان می‌گرفتم تا نگوم: «اوه، نه!»
می‌دانید
این اشتیاق را درک می‌کنم
اما دلم می‌خواهد کاری نوآورانه انجام دهم که قبلاً انجام نشده باشد
پس مشخصاً باید فکری به حالش بکنم
ببینیم چطور پیش می‌رود رفیق. خوب می‌شود
بخش «نقل محافل» شروع مجله است
اشتهای آدم را باز می‌کند
این‌ها مطالب کوتاهی هستند؛
تصویرپردازی‌های کوتاه یا گزارش‌های مختصر
هر کدام داستان کوچکی را روایت می‌کنند
مثلاً شاید بروم با یک گروه راک بیلیارد بازی کنم
یا با عکاسِ جان بلوشی وقت بگذرانم
معمولاً این مطالب خیلی جمع‌وجور و مستقل هستند
اما مطلبی که الان رویش کار می‌کنم پایانِ بازتری دارد
بسیار خب
شاید متوجه شده باشید که این روزها سیاست واقعاً دارد مردم را از هم جدا می‌کند
پس فکر کردم بد نیست بروم بیرون و نبض شهر را بگیرم
یک جورهایی مثل ماهیگیری در دریای بیکران است
هیچ وقت نمی‌دانی چه می‌شود. می‌روی بیرون و در خیابان‌ها پرسه می‌زنی و
ببینی نقل محافل چیست
مارک هستم. از دیدنتان خوشحالم. خوشبختم
من نویسنده نیویورکر هستم. بسیار خب
از مجله نیویورکر هستم. می‌شناسیدش؟
وقتی می‌روم توی این فاز که دنبال آدم‌ها
و سوژه‌های جالب در نیویورک بگردم
تقریباً انگار بهم دارو داده‌اند یا همچین چیزی
هر آدمی به نظرم جالب می‌آید
فقط... شبیه یک معجزه است
این نوه شماست؟ نوه
چه صورت کوچولوی نازی دارد. دوست‌داشتنی است. بله
می‌توانم کمی درباره مسائل مختلف با شما گپ بزنم؟ می‌خواهی با من حرف بزنی؟
نه. نمی‌خواهید حرف بزنید؟
نه، شرمنده. مطمئنی؟ بی‌خیال رفیق
خیسِ عرق شدم از استرس. بریم
من نویسنده مجله نیویورکر هستم
مایلید گپ بزنیم؟ می‌توانم چند سوال بپرسم؟
کمی انگلیسی بلدم
زبانتان چیست؟
ماندارین. من اصلاً ماندارین بلد نیستم
سلام، اسم من نیک است. سلام
دارم مطلبی درباره تمام این استرس‌هایی که می‌کشیم می‌نویسم؛
درباره وضعیت سیاسی
خب، حس و حال شما چطور است؟
احوالتان چطور است؟ شب‌ها خوابتان می‌برد؟
راستش نه زیاد
احیاناً در خانواده‌تان اختلاف نظر شدیدی دارید؟
خب، جالب است که پرسیدید، چون بله، همین‌طور است
داشتم درباره لیست مهمان‌های عید شکرگزاری حرف می‌زدم
دقیقاً آمدی وسطِ مطلبِ من
«نیویورک، حالت چطور است؟»
«آیا همدیگر را تکه‌تکه خواهیم کرد،»
«یا مثل خیلی دفعات پیش، به زندگیِ پرنقص‌مان ادامه می‌دهیم؟»
داریم واقعاً به خودمان فشار می‌آوریم، اما
فکر می‌کنم مطلب خوبی از آب در بیاید
برای صدمین سالگردمان تصمیم گرفتیم مجموعه‌ای از ویدئوها بسازیم
از نویسندگان، هنرمندان و متفکران مختلف دعوت کرده‌ایم
تا تاریخچه‌ای شخصی از تجربه‌شان در نیویورکر روایت کنند
از طریق تجربه‌شان در نیویورکر
صندلی‌ای از دفتر اصلی‌مان داریم
مربوط به یکی از میزهای دفتر قدیمی است
اوه، چه عالی
پسر، این‌ها را ساخته بودند که عمری کار کنند
این یکی از راحت‌ترین صندلی‌هایی است که تا به حال رویش نشسته‌ام
می‌بینی، ما این هنر را از دست داده‌ایم
هنر تراشیدن فرم بدن روی چوب را از دست داده‌ایم
ببین، برای همین است که این‌قدر راحت است، اما این هنر دیگر برافتاده
دیگر کسی نمی‌تواند این کار را بکند
آیا کاریکاتور محبوبی دارید
که در این سال‌ها به دلتان نشسته باشد؟
تمام کاریکاتورهای امیلی فلِیک
محبوب‌ترینم، زنی در سیرک است
که دستش را دراز کرده و آن طرف یک شیر نشسته است
و حس می‌کنم این تصویر، اوایل دهه بیست زندگی‌ام را خلاصه می‌کند
انگار هر پسری که می‌دیدم، همین شیر بود
یکی از کاریکاتوریست‌هایی که خیلی دوست دارم زک کینین است
او طرحی دارد به اسم «سیزیف در محل کار»
خیلی خنده‌دار است که سیزیف را در فضای یک اداره تصور کنی
و احتمالاً هیچ‌وقت هم کارش تمام نمی‌شود
کاریکاتورهای نیویورکر همیشه به آدم این حس را می‌دهند
که انگار کمی از تو باهوش‌ترند
کاریکاتورها همیشه یک جورهایی این شکلی‌اند، نه؟
اوه، من عاشق رز چست هستم
خدایا، من خیلی رز چست را دوست دارم. عاشقشم
کارهایش واقعاً روی من تأثیر می‌گذارند
ای بابا! صدایش را می‌شنوی؟
آن پرنده را ببین
این یک جوجه پرنده کوچولو است
او نیویورکر دوست دارد
همین‌طور است
خوب جویده می‌شود
اوه، این‌ها پوستر هستند، اوم
اهل غنا هستند
آره، آن... فکر کنم هدیه عروسی بود
این هم شال چارلز آدامز است. اوم
برای من واقعاً فوق‌العاده است
او اولین کاریکاتوریستی بود که در کودکی عاشق کارهایش شدم
من خیلی جذب چیزهایی می‌شوم که هم بسیار تاریک و هم بسیار خنده‌دارند
تصور کنید اگر امروز این کار را می‌کردند
همه می‌گفتند: «این اصلاً پذیرفتنی نیست.»
«نمی‌فهمم کجایش خنده‌دار است. درد دارد، می‌سوزاند.»
«من کسی را می‌شناسم که با روغن داغ سوخته.»
«هیچ چیز خنده‌داری در آن نبود.»
هرگز به کاری جز نقاشی فکر نکردم
از زمانی که شاید سه یا چهار ساله بودم
فکر می‌کنم تا وقتی واقعاً از پس هیچ کار دیگری برنیایی، سراغ این شغل نمی‌روی
فقط لازم است یک نفر اینجا باشد
بنابراین در طول هفته ایده‌ها را یادداشت می‌کنم
آن‌ها مثل طرح‌های نیمه‌تمام هستند
فقط همان چیزهایی هستند که می‌کشم
معمولاً ایده‌هایی به ذهنم می‌رسد مثل، نمی‌دانم، اوم
«میمونی که سنج می‌زند، کشاورزِ تفننی،»
«سقف بدهی، هر چه بادا باد،»
«دره وهمی، رابطه سه نفره.»
منظورم این است که این‌ها فقط ایده هستند، می‌دانید
ایده‌های خام. اوم
این همان چیزی است که دنبالش می‌گردم
فکر می‌کنم تا حد زیادی برای این نقاشی می‌کشم که کمتر احساس تنهایی کنم
مثلاً اینکه من تنها کسی نیستم که این موضوع را آن‌قدر افسرده‌کننده می‌بیند
که با فکر کردن به آن، به سختی از تختخواب بیرون می‌آید
من صبح‌ها خیلی زود بیدار می‌شوم
یک فنجان قهوه می‌خورم
شروع می‌کنم به گوش دادن به یک یا چند پادکست
سلام، به پادکست «هارتص» خوش آمدید
کمی هم ورزش می‌کنم تا از پا نیفتم
من شصت و پنج ساله‌ام
صبح‌ها وقتی پام به پیاده‌رو می‌رسه
حس «فرد آستر» رو دارم. بلافاصله شادم می‌کنه
من در «هیلزدِیلِ» نیوجرسی، اون طرف رودخونه بزرگ شدم
و در تمام دوران بلوغم، با نوعی حسرت و اشتیاق به نیویورک نگاه می‌کردم
به طرز وسوسه‌انگیزی نزدیک بود و در عین حال، خیلی دور
برخی او را «مایکل جردنِ» دنیای روزنامه‌نگاری نامیده‌اند
او کارش را به عنوان نویسنده در «واشنگتن پست» آغاز کرد
جایی که بعدها به عنوان خبرنگار خارجی در روسیه فعالیت کرد
پیش از آنکه پنجمین سردبیر «نیویورکر» شود
این برنده جایزه پولیتزر، برای خودش نام و اعتباری دست و پا کرده بود
با نوشتن زندگی‌نامه‌های تحلیلی عمیق، از پاپ گرفته
تا مایک تایسون و بروس اسپرینگستین
بسیار خب، بریم انجامش بدیم. آره
خب، یک روز معمولی ممکنه شامل جلسات برنامه‌ریزی باشه
جلسات ایده‌پردازی، و جلساتی درباره سیاست
نظرسنجی‌های میشیگان برای اون مقاله به‌روز هستن؟
امور مالی، پرسنل
ملاقات با این سردبیر یا اون سردبیر، فقط برای گپ زدن و نظر دادن درباره یک مطلب
و تماس‌های تلفنی بسیار زیاد
ساعت چهار صبح تو خیابون «بوربون» مشغول بالا آوردن نبودی که؟
پیگیری وضعیت نویسنده‌ها
اوه خدای من. اگه «هانتر تامپسون» بود چی کار می‌کرد؟
ساعت یک و نیم؟ فکر کنم تا اون موقع سیزده تا کار دیگه دارم
آره، از الان تا اون موقع
اوه، فیل مونتگومری. ضبط‌های رادیویی دارم
ای لعنت بهش
اسنایدر می‌گه که یاد گرفته
صدا یه ذره بیش از حد بلند بود
امروز در «ساعت رادیویی نیویورکر»... صدای من افتضاحه
و البته در ماه فوریه، صدمین سالگرد تاسیس رو داریم
بنابراین کارهای زیادی هست که باید سر و سامان بگیره
فکر کنم این محبوب‌ترین منه
این یکی واقعاً خنده‌ام انداخت
این... واقعاً واقعاً خنده‌داره
بسیار خب، باید بره برای چاپ. باید بره. آره
یک صبح سه‌شنبه
بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کاریکاتور در صندوق ورودی‌ام دریافت می‌کنم
و در نهایت بین ده تا بیست مورد رو می‌خریم
یعنی از ۱۵۰۰ تا، فقط ده مورد
دیوید مدام به من یادآوری می‌کنه که در معدن زغال‌سنگ کار نمی‌کنم
پس اجازه ندارم شکایت کنم
به طور کلی، کارِ کسل‌کننده و فرسایشی‌ایه
موج‌هایی از سرگرمی، هذیان و افسردگی به سراغم میاد
دست‌ها باز، یک بار دیگه تکرار کن
گاهی وقتی به کاریکاتور هشتصدم می‌رسم، باید استراحت کنم
و به مدت سه دقیقه و سی ثانیه، نرمش‌های سوئدی ژاپنی انجام بدم
«از وقتی تماشای اخبار رو کنار گذاشتم، حالم بهتره.»
باید روحیه بگیره
دیوید در جلسه کاریکاتور، ده تا بیست مورد رو
از بین ۵۰-۶۰ موردی که براش آوردم انتخاب می‌کنه
من تمام این استراتژی‌های روانشناختی رو ابداع می‌کنم
تا بتونم ذهن دیوید رمنیک رو بازی بدم
امم، نمی‌دونم واقعاً جواب می‌دن یا نه
و لزوماً پیشنهاد نمی‌کنم که توسط متخصصین بررسی بشن
اما، می‌دونی، کاریکاتوری رو که می‌دونم ازش خوشش نمیاد
می‌ذارم قبل از کاریکاتوری که فکر می‌کنم ممکنه بپسنده
چی؟
پس سطح توقع رو میاری پایین
و بعد ناگهان اون می‌گه: «عاشق اینم.»
و من هم می‌گم: «نابغه! کاملاً حق با توئه.»
زن به سگش می‌گه: «بالاخره با هم تنها شدیم،»
«و نمی‌دونستم تو انقدر با اون... ماهری.»
اوه، خدای من. صبر کن. من نمی‌فهـ
چی؟ سگه پدره رو کشته؟ اوه، و این
قرار بر اینه که شما در میان مقالات طولانی با این کاریکاتورها مواجه بشید؛
مقالاتی که اغلب تکان‌دهنده یا خسته‌کننده هستن
جسارت نباشه البته
اما این قراره چیزی باشه که فضا رو عوض کنه و شما رو غافلگیر کنه
و لحظه کوتاهی از آسایش و لذت رو فراهم کنه
اون روح می‌بینه
این خوبه
بسیار خب. نیم گالن شیر به اضافه غلات صبحانه، مساویه با یک روانی
غلات به اضافه شیر، یعنی اوکی
اولویتِ عملیات
در ضمن، درسته
آره. نمی‌شه غلات رو به شیر اضافه کرد
کی اول شیر رو می‌ریزه تو کاسه؟ این واقعاً
اگه الکس این کار رو می‌کرد، ازش طلاق می‌گرفتم. می‌دونی کی این کار رو می‌کنه؟ روانی‌ها
شگفت‌انگیزه که کار ما اینه
در طول دو دهه نخست فعالیتش
نیویورکر به اون مجله ادبی و طنز موفقی تبدیل شد
که «هارولد راس»، سردبیر موسسش، در سر می‌پروراند
از دفاتر کوچک و کثیفش در خیابان چهل و سوم
او جستارهایی پرشور و کنایه‌آمیز منتشر می‌کرد
و کاریکاتورهایی که بی‌پروا و شیطنت‌آمیز بودند
اما با جنگ جهانی دوم، همه چیز تغییر کرد
پس از بمباران هیروشیما
دولت ایالات متحده انتشار هرگونه عکسی را که
رنج غیرنظامیان را نشان می‌داد، ممنوع کرد
بنابراین آمریکایی‌ها تا حد زیادی بی‌خبر بودند
از آنچه مردم آنجا تجربه کرده بودند
اما نویسنده جوانی به نام «جان هرسی» حدس می‌زد داستانی وجود دارد
که باید بازگو شود
من با «ویلیام شان» صحبت کرده بودم
که در آن زمان نفر دومِ نیویورکر بود
و درباره تهیه مقاله‌ای در مورد هیروشیما گفتگو کرده بودیم
در آن زمان، بیشتر مطالب درباره قدرت بمب بود
و اینکه چند ساختمان را ویران کرده و چه منطقه وسیعی را از بین برده است
و مواردی از این دست
بنابراین به ژاپن رفتم
و شروع کردم به جستجوی پنج یا شش نفر که مسیر زندگی‌شان با هم تلاقی کرده بود
و تجربیات تکان‌دهنده و ملموسی داشتند
اثری که او خلق کرد، در دنیای روزنامه‌نگاری انقلاب به پا کرد
مطلبی غیرداستانی بود
اما با صمیمیت و بار دراماتیکِ یک داستان تخیلی نوشته شده بود
فکر می‌کنم سبک داستانی برای خوانندگان، در مواجهه با وقایع عظیم یا هولناک
بسیار تاثیرگذارتر است
چرا که خواننده می‌تواند با شخصیت‌ها همزادپنداری کند
«هرسی» داستان زندگی شش نفر را در هم تنید
که در آن روز در صحنه حضور داشتند؛
از جمله یک کشیش، یک پزشک، و یک کارگر کارخانه
«دقیقاً در ساعت هشت و پانزده دقیقه صبح
دوشیزه توشیکو ساساکی
کارمند بخش پرسنلی کارخانه قلع شرق آسیا
تازه در محل کارش در دفتر کارخانه نشسته بود
و داشت سرش را برمی‌گرداند تا با دخترِ میز بغلی صحبت کند.»
«صدای هیچ هواپیمایی نمی‌آمد. صبح آرام بود.»
«محیط خنک و دلپذیر بود.»
«سپس درخشش عظیمی از نور، آسمان را شکافت.»
مقاله طولانی بود، سی هزار کلمه
اما چنان خارق‌العاده بود
که راس و شان تصمیم گرفتند کلِ آن شماره را به همان یک داستان اختصاص دهند
بدون هیچ کاریکاتور، داستان، یا جستار طنزآمیزی
ظرف چند ساعت تمام نسخه‌ها به فروش رفت
آلبرت انیشتین درخواست هزار نسخه بازنشر کرد تا برای دانشمندان برجسته بفرستد
این مطلب بدون وقفه‌های تبلیغاتی، به صورت زنده
در رادیوی آمریکا و سراسر جهان خوانده شد
«دقیقاً در ساعت هشت و پانزده دقیقه صبح روز ششم اوت...»
«دقیقاً در ساعت هشت و پانزده دقیقه صبح
روز ششم اوت، در لحظه‌ای که...»
«صد هزار نفر توسط بمب اتمی کشته شدند.»
«آن‌ها هنوز در حیرتند که چرا زنده ماندند، در حالی که بسیاری دیگر جان باختند.»
«...در حالی که بسیاری دیگر جان باختند.»
هارولد راس، که به تحسین نویسندگانش شهره نبود
با شور و حال به «هرسی» گفت:
«آن‌هایی که می‌گفتند هیروشیما داستانِ سال است
در حقش کم‌لطفی کرده‌اند.»
«این بدون شک بهترین داستان روزنامه‌نگاریِ زمانه من است
اگر نگوییم بهترین در تمام دوران‌ها.»
نوشته هرسی به طور بنیادی نگاه مردم
سراسر جهان را به سلاح‌های هسته‌ای تغییر داد
و همچنین کمک کرد تا نیویورکر از یک مجله طنز سبک
به یک بازیگر جدی در عرصه روزنامه‌نگاری جهانی تبدیل شود
یک حسی در این جمله هست که: «تاریخ در حال وقوعه
و درست تو حیاط خلوتِ شما اتفاق می‌افته»؛ گمانم من عاشق این جور چیزهام
من همیشه کنجکاو بودم که چرا مردم به چیزهایی که باور دارن، معتقد می‌شن. همیشه
نمی‌دونم اسمش «لذت بردن» هست یا نه، اما برام خیلی جذابه
که برم و با آدم‌هایی ملاقات کنم
که گاهی وجه اشتراک خیلی کمی باهاشون دارم
می‌دونم که اون برنده می‌شه
قبلاً دو بار برنده شده، دوباره هم می‌شه
اینکه حقش رو بهش بدن یا نه، یه بحث دیگه است
راهیِ سفر شدم تا اجرای زنده «تاکر کارلسون» رو ببینم
به بوداپست رفتم تا در کنفرانس «سی‌پک» شرکت کنم
به جنوب کالیفرنیا رفتم تا با چند تا از تبلیغ‌کننده‌های میم‌های راست‌گرا وقت بگذرونم
من معتقدم وظیفه من اینه که
بهترین روایتِ ممکن رو از داستانِ اون‌ها جمع‌آوری کنم
بسیار خب. شما از سال ۲۰۱۶ این کار رو انجام می‌دید؟
امم، نه
برای خیلی‌ها، «نیویورکر» به معنای یک جور افاده و خودبرتربینیه
می‌دونی، انگار فقط یه مشت آدمِ متکبر هستید
مثلاً نیویورکر یک شیوه‌نامه نگارشی داره
که حکم می‌کنه حتماً باید روی حرف «e» در کلمه «élite» علامتِ آکسان بذارید
و به همین خاطر... من اغلب خودم رو در جاهایی پیدا می‌کنم
با آدم‌هایی که جملاتی از این دست بهم می‌گن:
«شما نخبه‌گراهای لعنتی، هیچ درکی
از این کشور ندارید.»
من عین جمله رو می‌نویسم: «نخبه‌گراهای لعنتی»
اما اون علامتِ آکسانِ کوچک رو روی حرف «e» در کلمه «élite» می‌ذاریم
و با خودم می‌گم: «فکر کنم تا حدی ادعای اون‌ها رو ثابت کردیم!»
فکر می‌کنم چیزی که مخالفانِ سرسختِ ترامپ هیچ‌وقت درک نمی‌کنن
لذت، حسِ اجتماع و رفاقتیه که اونجا هست
مردم طوری به اون میتینگ‌ها می‌رن که انگار دارن به کنسرتِ گروه «فیش» می‌رن
آماده‌اید امشب تاریخ‌ساز بشید و صدای لیبرال‌ها رو دربیارید؟
نمی‌خوام این موضوع رو نادیده بگیرم
که سیاست تا چه حد به برانگیختنِ احساسات در یک سطح غریزی و ساده بستگی داره
یو اس اِی! یو اس اِی! یو اس اِی
فکر می‌کنم بخشی از هدف ما
فراهم کردن دریچه‌ای برای خواننده است تا حس کنه
حضور در یک تجمع انتخاباتی ترامپ چه شکلیه
در بهترین حالت، شاید بتونید از اون فراتر برید و نه تنها بگید
«حسِ حضور در اون اتاق چیه؟»، بلکه «معنای این اتفاق چیه؟»
بنابراین، یکی از چالش‌های گزارشگری درباره تجمعِ «مدیسون اسکوئر گاردن»
سایه سنگینِ تجمعِ نازی‌ها بود
که در سال ۱۹۳۹ در همین مکان برگزار شده بود
و این برای یک خبرنگار چالش‌برانگیزه
که بگه: «بسیار خب، من در اتاقی با ده‌ها هزار نفر هستم
که واقعاً دارن از این نمایش لذت می‌برن.»
اگر بخوام در بافتِ تاریخیِ تجمع نازی‌ها درباره‌اش بنویسم
یعنی دارم همه اون‌ها رو نازی خطاب می‌کنم؟
من که اینجا هیچ نازیِ لعنتی‌ای نمی‌بینم
و اگه از اون پیشینه تاریخی ننویسم
آیا اون‌ها رو از مسئولیتی که این پیشینه ایجاد می‌کنه، مبرّا نکردم؟
۱۹۳۹ «در بیستم فوریه
"بوندِ آمریکایی-آلمانی"، یک گروه طرفدار نازی مستقر در نیویورک
تجمعی در مدیسون اسکوئر گاردن برگزار کرد.»
«آن‌ها آن را تظاهراتی توده‌ای برای "آمریکایی‌گریِ واقعی" نامیدند.»
«پس‌زمینه صحنه با پرچم‌های آمریکا
و پرتره تمام‌قدی از جورج واشنگتن تزئین شده بود.»
«تجمع ۲۰۲۴ ترامپ، بازسازیِ تجمع ۱۹۳۹ نبود.»
«تاریخ تکرار نمی‌شود.»
«اما وقتی یک عوام‌فریبِ میهن‌پرست از "دشمنِ داخلی"
و "خارجی‌هایی که خونِ کشورمان را مسموم می‌کنند" سخن می‌گوید
عجیب خواهد بود اگر کسی این مقایسه را انجام ندهد.»
این موضوع در خانه ما خیلی اهمیت داشت. ما در واقع پول زیادی نداشتیم
اما اشتراکِ «نیویورکر» رو داشتیم
فکر کنم اولین بار نام نیویورکر رو در سریال «ساینفلد» شنیدم
یک اپیزود عالی داشتند
که در اون «ایلین» کپشنِ یکی از کاریکاتورها رو نمی‌فهمید
این کاریکاتورِ نیویورکر... من این رو نمی‌فهمم
من هم همین‌طور
و تو مثلاً در حاشیه بیزنسِ کمدی هستی
می‌دونی، من در نیوجرسی بزرگ شدم و با نگاهی آرمانی
به همه چیزِ نیویورک نگاه می‌کردم
اولین باری که اسم نیویورکر رو شنیدم
و فهمیدم که چه مجله مهمیه
در یکی از قسمت‌های انیمیشن «منتقد» بود
من فکر می‌کنم شما شغال‌های رسانه‌ای، یه مشت آشغالِ لجن‌پراکن هستید
از همه‌تون متنفرم
به جز شما آدم‌های خوب در مجله نیویورکر
آفرین، خانم اس
«آفرین، خانم اس.»
و یادمه که فقط با خودم فکر می‌کردم:
«اوه، پس نیویورکر اینه. عجب چیزِ مهمیه.»
نمی‌دونم چطور می‌شناختمش، اما همیشه حضور داشت
از اون دست نهادهاییه که
مثل اینه که بپرسی: «اولین بار کی درباره مجسمه آزادی شنیدی؟»
پسر، بعضی از این صفحه‌های موسیقی برام خیلی نوستالژیک هستن
اما نه اون‌هایی که مردم فکر می‌کنن. همین‌ها
سبک «نویز ژاپنی» تو دبیرستان خوراکِ من بود
و حالا پیدا کردنش خیلی سخته
یک نسخه محدودِ معروف از صفحه‌های فلکسی هست که همه رو لبِ ساحل سوزوندن
خب، من کارم رو به عنوان منتقد موسیقی شروع کردم
اما در سال ۲۰۰۸ که به نیویورکر اومدم
حوزه فعالیتِ مشخصی نداشتم
فقط بهم گفتن: «فکر می‌کنیم بتونی داستان‌های جذابی برامون بنویسی.»
و اون اولین دوشنبه رو یادمه
و رفتن به دفتر که اون زمان در «تایمز اسکوئر» بود
و نشستن و با خودم گفتن که: «لعنتی، حالا چی؟»
تنها وظیفه من اینه که جذاب باشم
یکی از موهبت‌های نوشتن برای نیویورکر، اینه که می‌دونی
خواننده‌های کنجکاوی داری که مایلن هر جا که ببری‌شون، همراهت بیان
داستان می‌تونه درباره هر چیزی باشه
و بخشی از قراری که با خواننده می‌ذاری اینه که:
«من این رو جذاب می‌کنم، پس با من همراه شو.»
پس امشب، کاری رو انجام می‌دم که اغلب می‌کنم
یعنی بری موسیقی گوش بدی
موضوعات اصلی که در نیویورکر پوشش می‌دهم، چیزهایی هستند
مربوط به علم، پزشکی و مراقبت‌های بهداشتی
امروز دارم روی این مقاله‌ی طب فضایی در یوتا کار می‌کنم
با توجه به اینکه آدم‌های بیشتری به فضا می‌روند
ما از اتفاقاتی که برای بدن آن‌ها می‌افتد، چه می‌دانیم؟
باید کمربندهایت را حسابی سفت ببندی
داشتم سعی می‌کردم راهی پیدا کنم تا برخی از مسائل مربوط به سلامت در فضا را
زنده و ملموس کنم
عاشق این هستم که بفهمم چطور داستانِ موضوعی بسیار پیچیده را به شکلی روایت کنم
که برای خواننده جذاب باشد؛
به طوری که آن‌ها تقریباً به صورت تصادفی درباره‌ی این چیزها یاد بگیرند
رطوبت زیادی در شن وجود دارد
برای همین است که آن ظاهرِ پُر از چین و شکن را آنجا ایجاد می‌کند
هی
فکر می‌کنم بخشی از هویت نیویورکر این است
که می‌توانی کسی را به دنیایی دیگر بفرستی تا بیاید و گزارش بدهد
برای من، این به دوران نوجوانی‌ام و بزرگ شدن با موسیقی پانک راک برمی‌گردد؛
و این اولین چیزی بود که وقتی ۱۴ ساله بودم، واقعاً عاشقش شدم
این ایده که می‌توانی از یک دریچه‌ی مخفی عبور کنی
و آنجا دنیای دیگری باشد
که آدم‌های دیگر در آن کارهای دیگری می‌کنند؛ این برای من حسی مست‌کننده است
بچه‌ها، آماده‌اید یه مهمونی حسابی راه بندازیم؟
من همیشه عاشق این بوده‌ام که نیویورکر چنین شهرت فرهیخته‌وار و سطح‌بالایی دارد
اینکه قرار است مجله‌ای شیک و باکلاس باشد؛
چون همین موضوع، ورود به آن و نوشتن درباره‌ی جی-زی
بوکس یا موسیقی کانتری را برای من لذت‌بخش‌تر می‌کند
و آن‌ها همه‌ی این‌ها را با همان فونت مخصوص نیویورکر منتشر می‌کنند
بنابراین بخشی از هدف این است که راهی پیدا کنیم تا آن اصالت و شیک بودن حفظ شود
و در عین حال نگذاریم مجله بیش از حد قدیمی و از مُدافتاده به نظر برسد
«پانک با یاد دادنِ بیزاری از موسیقی، به من یاد داد که عاشق موسیقی باشم.»
«به من آموخت که موسیقی می‌تواند تفرقه‌انداز باشد
می‌تواند الهام‌بخش عشق یا تنفر باشد
یا میلی برای فهمیدنِ اینکه کدام به کدام است.»
همیشه دلم می‌خواست برای نیویورکر بنویسم
این هم از همبرگر لوبیای سیاه
این ایده که ایده‌هایت را در دنیا منتشر کنی
و آن کار شیوه‌ی فکر کردنِ کسی را درباره‌ی یک مسئله تغییر دهد
بسیار جذاب است
اینجا گشنیز داریم، شوید و جعفری
شغل اصلی من پزشکی است
در دوران پاندمی در شهر نیویورک مشغول طبابت بودم
و در واقع مجموعه‌ای از گزارش‌های میدانی نوشتم
از زمانی که پاندمی فروکش کرده
واقعاً توانسته‌ام تنوع موضوعاتی را که درباره‌شان می‌نویسم، گسترش دهم
«بادی منجمدکننده زوزه می‌کشید، در حالی که ما از زمینی ناهموار عبور می‌کردیم.»
«چشمانم را به دوردست دوختم
و پهنه‌ی وسیعِ زمینِ دست‌نخورده‌ای را تصور کردم
که اولین انسان‌ها در مریخ خواهند یافت.»
فکر می‌کنم تقریباً هر کسی که در نیویورکر کار می‌کند، به نوعی وسواسی و شیفته است
و من هم مجذوب این شیفتگی شدم
من احتمالاً در ۴۰ سال گذشته، روزی یک فیلم دیده‌ام
می‌دانید، از یک جهت، موضوع خیلی ساده است
چیزی پیش‌پاافتاده در نقد وجود دارد؛
اینکه فیلمی را می‌بینی و درباره‌اش می‌نویسی
امم
اما هیچ‌وقت نمی‌دانم قرار است چه بنویسم
هی! هی، مراقب باش
وقتی فیلم شروع می‌شود، دیگر نمی‌دانم کجا هستم
فیلم مرا به تسخیر خود درمی‌آورد و دیگر مخاطبی وجود ندارد
در طول مدت فیلم، من وجود ندارم
اینجا چه جور جایی است که من
آن‌ها نمی‌گذارند من او را ببینم
وقتی فیلم می‌بینم، با ولع یادداشت برمی‌دارم
مشکل، یادداشت برداشتن نیست؛ خواندنِ آن‌هاست
آن هم بعد از اینکه در تاریکی نوشته شده‌اند
وقتی فیلم تمام می‌شود
آخرین چیزی که دلم می‌خواهد، حرف زدن با آدم‌هاست
با پالتویی که روی سرم کشیده‌ام از سینما بیرون می‌دوم
تا مجبور نشوم با همکارانِ منتقدم صحبت کنم
می‌خواهم آن تجربه را در درونم نگه دارم، حتی به آن فکر هم نکنم؛
فقط می‌خواهم بگذارم روی من اثر کند
می‌گویند کسانی که روزی سه فنجان قهوه می‌نوشند
عمرشان را تا یک دهه طولانی‌تر می‌کنند
فکر می‌کنم با این حجم قهوه‌ای که می‌خورم، در آستانه‌ی جاودانگی باشم
بدون قهوه، هیچ کاری پیش نمی‌رود
کاش مجبور نبودم هیچ‌وقت نقد منفی بنویسم
و همیشه حواسم هست که آدم‌هایی پشت آن کار هستند
من همیشه می‌گویم ساختن یک فیلم دو سال طول می‌کشد
دیدنش دو ساعت زمان می‌برد
و نابود کردنش دو دقیقه، یا در توییتر، دو ثانیه
بنابراین، نیازی اساسی به محترمانه بودن حس می‌کنم
«قلبِ یک نقد، احساس است؛ غلیانِ روح.»
«بحثِ جدی گرفتنِ خودِ منتقدان نیست
بلکه جدی گرفتنِ هنر است.»
چیزهای زیادی در آن بود که خوشم آمد، اما دقیقاً روی مرزِ
شبیه بودن به ده داستان دیگر است
بله، از نظر اتفاقاتی که در آن می‌افتد، مطمئن نیستم
آره، من هم تا حدی موافقم
در طول یک سال
ما چیزی بین هفت تا ده هزار اثرِ ارسالی دریافت می‌کنیم
و فقط ۵۰ تای آن‌ها را چاپ می‌کنیم
این‌ها از طرف ایجنت‌ها یا ناشرها می‌آیند
یا مستقیماً از طرف نویسندگان؛ از هر راهی ممکن است برسند
گویا پیدا کردن ایمیل من کار چندان سختی نیست
خیلی کم پیش می‌آید که مجله‌هایی حتی شبیه به ما
بخش داستان داشته باشند
و من کاملاً آگاهم که بخشی از خوانندگان
یا مشترکان ما، اصلاً نگاهی به داستان‌ها نمی‌اندازند
خیالی نیست. اما این را هم می‌دانم که برای بخشی از خوانندگان
داستان تنها چیزی است که به آن اهمیت می‌دهند
حدود یک سال و نیم پیش
دیوید رمنیک پیش من آمد و گفت: «برای صدمین سالگرد
نظرت چیست که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه چاپ کنیم؟ تو چه داستان‌هایی را در آن می‌گذاری؟»
بیش از ۱۳ هزار داستان
در طول دوران فعالیت نیویورکر چاپ شده است
و این کتاب شامل ۷۸ داستان است
ای. بی. وایت، دوروتی پارکر
جان آپدایک، فیلیپ راث
جی. دی. سلینجر، جامائیکا کینکید
همین‌طور ادامه دارد. در واقع هر نامی را از این لیست بخوانم
واکنش‌برانگیز است
دیوید فاستر والاس، یودورا ولتی، شرلی جکسون، جان چیور
جومپا لاهیری، زادی اسمیت، ولادیمیر ناباکوف، سال بلو
هاروکی موراکامی، جونو دیاز، آنی پرو، جورج ساندرز
نویسنده‌ای که آثارش را در ویژه‌نامه‌ی سالگرد پیشِ رو برجسته می‌کنیم
چیماماندا نگوزی آدیچی است
«من همیشه در آرزوی این بوده‌ام که شناخته شوم، واقعاً توسط انسانی دیگر شناخته شوم.»
برای جشن گرفتن صد سالگی مجله‌ی نیویورکر
آن‌ها بخشی از رمان جدید من، «شمارش رویا»، را منتشر خواهند کرد
«چرا که در دوران قرنطینه بود که شروع به بازنگری در زندگی‌ام کردم
و به چیزهایی که مدت‌ها بی‌نام بودند، نام بخشیدم.»
داستان‌نویسی باشکوه‌ترین شکل از تمام هنرهاست
البته من اصلاً بی‌طرف نیستم
«اما چه شد که...»
ادبیات این امکان را فراهم می‌کند
تا بدانیم دیدگاه‌های متعددی وجود دارد
این نوع جهش تخیلی به درون تجربه‌ی شخص دیگری
چون واقعاً
گاهی حس می‌کنم چیزی آخرالزمانی در دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم وجود دارد
و فکر می‌کنم ادبیات همان پرتوی کوچکِ امید است
نوشتنِ داستان، عشق زندگی من است
این همان چیزی است که به من معنا می‌دهد. این
دلیل حضور من در اینجاست
وقتی به آمریکا آمدم، خیلی زود برایم روشن شد
که نیویورکر همان جایی است که می‌خواهی آثارت در آن چاپ شود
بله، منظورم این است که نیویورکر، نیویورکر است
و نیویورکر خودش هم می‌داند که نیویورکر است
خب
مردم نیویورکر را به نخبه‌گرایی متهم می‌کنند
اما فکر می‌کنم بحث درباره‌ی نخبه‌گرا دانستنِ چیزها
به نوعی به ضدیت با روشنفکری دامن می‌زند
که در سراسر این کشور در حال گسترش است
و این برای کشور و برای ما بد است
چه می‌گوییم؟ آیا می‌گوییم چون نخبه‌گراست
نباید درباره‌ی هنر، ادبیات و سیاست
به شیوه‌ای پیچیده و متفکرانه بنویسد؟
اگر این نخبه‌گرایی است، پس ما به مقدار بیشتری از آن نیاز داریم
ما بیشتر نیاز داریم
سلام، بروس
من ۴۶ سال است که اینجا هستم
زمان زیادی است، اما نه به اندازه‌ی کافی
شغلت اینجا چیست؟
اگر برق برود، اگر تهویه کار نکند
همه‌ی این‌ها از طریق من اداره می‌شود
اگر کسی به یک تکه کاغذ یا پرینتر نیاز داشته باشد، با من است
اگر کسی نیاز داشته باشد کامپیوترش تعمیر شود، با من است
و این هم من هستم
همین‌جا، با موهای سیاه بلند
ما از خیابان ۴۳ غربی، شماره ۲۵ شروع کردیم. آنجا اولین دفتر نیویورکر بود
۱۹۵۰ حس و حال واقعاً قدیمی‌ای داشت، مثل دهه‌ی
گروه بسیار سالخورده‌ای از آقایان اینجا بودند
دیوارها با دود سیگار لک شده بود
مبل‌هایی که وقتی رویشان می‌نشستی، گرد و خاک از آن‌ها بلند می‌شد
درست است؟
وقتی برای اولین بار نقل مکان کردیم
به زیرزمین رفتیم و دیدیم چه چیزهایی آنجا افتاده است
پُر بود از کاغذها و مطالب قدیمی
نسخه‌های چاپی اولیه و ویرایش‌های داستانی قدیمی
انگار دنیا فراموش کرده بود که آدم‌هایی روی این قطعات کار کرده‌اند
اما کارها همان‌جا بود
و من شروع کردم به جمع‌آوری و انبار کردنِ
هر چیزی که مردم دور می‌ریختند و فکر می‌کردم باید نگه داریم
من آدمِ آشغال‌جمعی نیستم، فقط نمی‌خواستم دور ریخته شوند؛
چون فکر می‌کردم تاریخ در اینجا نهفته است
این اولین ماشین حسابِ نیویورکر است
در واقع به بزرگیِ یک ماشین بیوک است
این‌ها همگی نسخه‌های اولِ کتاب‌های نویسندگان نیویورکر هستند
و این‌ها هم همان طرح‌های کوچکی هستند که در صفحات مجله می‌دیدید
در اصل، آثار هنری‌ای هستند که هنرمندان خلق کرده‌اند
جزئیات و ظرافتی که در آن‌ها به کار رفته، فوق‌العاده است
بسیار خب
من تاکنون با چهار نفر از پنج سردبیر نیویورکر کار کرده‌ام
اما با راس کار نکردم
در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم
نیویورکر وارد دوران جدیدی شد
بنیان‌گذار پُرشور آن، هارولد راس، بر اثر سرطان ریه درگذشت
آن هم پس از ۲۶ سال هدایت مجله
و معاونش، ویلیام شان، جایگزین او شد
شان با وجود اینکه به شدت خجالتی بود
در قامت یک سردبیر، بی‌باک بود
برخی از کارکنان او را «موش آهنی» می‌نامیدند
او مجله را به سمت گزارش داستان‌های بحث‌برانگیز سوق داد
و با قدرتمندان مقابله کرد
یک روز در سال ۱۹۵۸، شان پیشنهادی دریافت کرد؛
از طرف یک نویسنده و زیست‌شناسِ برنده‌ی جایزه به نام ریچل کارسون
او می‌خواست بفهمد چرا هزاران پرنده
پس از سم‌پاشی با آفت‌کشِ دی‌دی‌تی جان باخته‌اند
در آن زمان، دی‌دی‌تی بدون ملاحظه استفاده می‌شد؛
روی محصولات کشاورزی، چمن‌ها و حتی داخل خانه‌ها
سازندگانش اصرار داشتند که بی‌خطر است
اما کارسون می‌خواست تحقیق کند
او با حمایت شان، شروع به انجام مطالعات میدانی کرد
با متخصصان مصاحبه کرد
و در علوم پیچیده عمیق شد
اما کارسون در حین کار، رازی را از دنیا پنهان کرد؛
او بر اثر سرطان سینه در حال مرگ بود
جراحی‌های متعدد و درمان‌های دردناک گاهی او را ویلچرنشین می‌کرد
اما او با پشتکار به کارش ادامه داد
و سرانجام، پس از چهار سال، پیش‌نویس را به شان تحویل داد
وقتی «بهار خاموش» به صورت یک مجموعه‌ی سه قسمتی منتشر شد
نثر کارسون، علم را به ادبیات تبدیل کرد
او نوشت: «در مناطقِ به شدت گسترده‌ای از ایالات متحده
اکنون بهار بدونِ بشارتِ بازگشتِ پرندگان فرامی‌رسد.»
«و صبح‌های زود که زمانی مملو از زیباییِ آواز پرندگان بود
به طرز عجیبی ساکت‌اند.»
این اثر به صورت کتاب منتشر شد، بلافاصله به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل گشت
و بحثی ملی درباره‌ی خطر مواد شیمیایی
برای انسان‌ها و حیوانات به راه انداخت
آیا از وزارت کشاورزی خواسته‌اید
که نگاه دقیق‌تری به این موضوع بیندازد؟
بله، و می‌دانم که آن‌ها همین حالا هم مشغول هستند
فکر می‌کنم به خصوص پس از کتاب خانم کارسون، آن‌ها پیگیر شده‌اند
اما این موضوع واکنش‌های تندی را هم برانگیخت
کارسون مورد حمله‌ی شرکت‌های قدرتمند شیمیایی قرار گرفت
ادعاهای اصلی در کتاب «بهار خاموشِ» خانم ریچل کارسون
تحریف‌های فاحشِ واقعیت‌های موجود است
کارسون که در این زمان کلاه‌گیس به سر داشت و به سختی راه می‌رفت
در برابر کنگره و مطبوعات از کار خود دفاع کرد
مگر اینکه این مواد شیمیایی را تحت کنترل بهتری درآوریم
در غیر این صورت قطعاً به سوی فاجعه پیش می‌رویم
برخی شرکت‌ها تهدید کردند که از نیویورکر شکایت می‌کنند
اما شان از عقب‌نشینی خودداری کرد
کارسون کمتر از دو سال پس از انتشار «بهار خاموش» درگذشت
اما با وجود اینکه هرگز زنده نماند تا ببیند
کار او به تصویب قانون هوای پاک
قانون آب پاک
و تولد جنبش مدرن محیط‌زیست کمک کرد
سال‌ها بعد
شان فلسفه‌ی ساده‌ی مجله را این‌گونه بیان کرد:
ما آنچه را که درباره‌ی چیزها فکر می‌کنیم، می‌گوییم
این چیزی است که ما واقعاً به آن باور داشتیم
و اگر این چیزی است که به آن باور داریم، باید آن را بیان کنیم
سلام والری
می‌توانی آن مطلب مربوط به کمپین هریس را برایمان بفرستی؟
همان که درباره‌ی میزان مشارکت مردم پورتوریکو بود؟
همین الان در «اسلک» برایت می‌فرستم. خیلی خب، ممنون
نمی‌خواستم مزاحمت شوم وقتی که
آه
بسیار خب! بریم چند نفر رو مست کنیم
سلام. اوضاع چطوره؟
بد نیست. خب
توی دیربورن، این یه مأموریت سختیه، چون اونجا پیدا کردن آبجو سخته
اما تا دلت بخواد قلیون هست
می‌شه خواهش کنم سر شب اینقدر زود شروع به نوشیدن نکنی؟
دارم فقط فرض رو می‌گم. خب، چی شنیدی؟
می‌دونی، هیچ‌کس هیچی نمی‌دونه
ما کاملاً آماده‌ایم
یه وبلاگ زنده داریم و کلی آدم که همه جا مستقر شدن
اما چیزی که نمی‌دونیم
این یکی از اون لحظات تعیین‌کننده در تاریخه
نمی‌دونیم چی پیش میاد. قطعاً نه در این ساعت
اگه اون برنده بشه، این اثر رو از کادیر نلسون داریم
روی کتش اسم اوباما و شرلی چیزم حک شده
مارتین لوتر کینگ جونیور، تورگود مارشال، فردریک داگلاس
انواع و اقسام چهره‌هایی که مسلماً در اون
مسیرِ پیشرفت تاریخ، طنین‌اندازن
و وقتی نوبت به ترامپ می‌رسه، فضا کاملاً متفاوته
اینجا ترامپ رو می‌بینیم که هالک هوگان داره مراسم تحلیفش رو اجرا می‌کنه
و، آم
اینجا یه طرح بسیار شاد هست
و ایلان ماسک که با شدت وارد دفتر بیضی‌شکل رئیس‌جمهور می‌شه
و اینجا یکی دیگه هست:
"هر روز یک قرص به صورت خوراکی به مدت چهار سال مصرف شود."
این هم شمارش آرای الکترال تا این لحظه
دونالد ترامپ ۹۰ رأی الکترال داره
کامالا هریس ۲۷ رأی الکترال داره
خب، فلوریدا دیگه پرید. الان متوجه شدیم، نه؟
اون جلوئه
نمی‌دونم معجزه‌ای می‌شه یا نه
که اون در این مقطع برنده بشه، اما واقعاً
اون الان چند تا گل عقبه
طبق پیش‌بینی‌ها، ترامپ حالا برنده میشیگانه
اخبار ان‌بی‌سی پیش‌بینی می‌کنه که ویسکانسین رو دونالد ترامپ برده
دونالد ترامپ در ایالت پنسیلوانیا پیروز خواهد شد
بسیار خب، بریم روی اون کار کنیم. ممنون
اون چیزی نبود که برای امشب انتظار داشتم
اما اون این رو انتخاب کرد
ممم
باورش سخته
اما ما نمی‌تونیم به واقعیت شکل بدیم
ما فقط می‌تونیم بازتابش بدیم
کارولینا. از نظر جمعیت‌شناختی، اونا خیلی شبیه هم هستن
حتی می‌شه گفت:
"بعد از اینکه ده‌ها میلیون آمریکایی که از بازگشت ترامپ می‌ترسیدند..."
"از روی کاناپه غم و اندوه بلند شوند..."
"زمان آن فرا می‌رسد که به کارهایی که باید انجام شود، فکر کنیم."
"یکی از خطرات زندگی تحت حاکمیت استبدادی..."
"این است که رهبر تلاش می‌کند توان و قدرت مردم را از بین ببرد."
"نوعی شکست‌گرایی حاکم می‌شود."
نگرانی من برای بار دوم اینه که مردم احساس شکست کنن
فکر نمی‌کنم کسی در این جایگاه
چه برسه به وظیفه مهم‌ترِ شهروندی
بتونه تسلیم این حس بشه
ناامیدی، گناهی نابخشودنیه
پس، نه
نه
این... آم
این غیرمجازه
ما در آستانه تماشای روی کار آمدن
رئیس‌جمهوری هستیم که سعی می‌کنه جهان رو بازنشانی کنه
بقیه چیزها
یه جورایی بی‌اهمیت به نظر می‌رسن
و این روی اتفاقات کشورهای دیگه خیلی تأثیر می‌ذاره. خیلی زیاد
آره
جان لی
چطوری رفیق؟ - عالی. تو چطوری؟
خیلی وقت بود ندیده بودمت. - می‌دونم. همین‌طوره
خب، من درباره آمریکای جنوبی چیزی نخوندم، اما می‌خونم، باشه؟
آره. یه پیش‌نویس داریم و دارم چند تا مطلب بهش اضافه می‌کنم
موضوع «میلی» هستش
آره. آدم دیوانه‌ایه
و با تو چطور بود؟
در طول این ۲۶ سالی که در نیویورکر بودم
من گزارشگر جنگ بودم، یا یکی از اون‌ها
و در بسیاری از درگیری‌هایی که شاهدش بودیم حضور داشتم
می‌دونی، افغانستان، عراق، لیبی، سوریه
پدرم در وزارت خارجه بود
و من در نه کشور بزرگ شدم که خیلی‌هاشون جاهای پرخطری بودن
همین باعث شد به سمت روزنامه‌نگاری برم. می‌خواستم تاریخ زمان خودم رو زندگی کنم
برای کار بعدی چی تو ذهنته؟ یه چیزی مثل
ممم. باید بهت بگم که ما در وضعیتِ
افتضاحی هستیم؟
می‌دونی، ما باید دنیا رو پوشش بدیم و سوژه‌هامون رو درست و دقیق انتخاب کنیم
پس بهم بگو چی تو ذهنته
نیویورکر بودجه‌ای مثل نیویورک تایمز نداره
ما بودجه و کادر بسیار کوچک‌تری داریم
اما دیوید همیشه از این ایده حمایت کرده
که به میدان بریم و تاریخ رو با چشم‌های خودمون ببینیم
دیکتاتور بشار اسد این هفته از سوریه فرار کرد
در حالی که شورشیان وارد دمشق شدند
و به حکومت ۵۴ ساله خانواده‌اش پایان دادند
"دو روز پس از فرار بشار اسد، مستبد سوری از کاخش..."
"من به دمشق رسیدم تا شاهد آغاز یک حساب‌رسی عمیق باشم."
"یک کارزار طولانی از خشونت داخلی..."
"ناگهان جای خود را داده بود..."
"به صلحی متزلزل و فراواقعی."
وقتی داستانی رو گزارش می‌کنم
دوست دارم بوی اون رو حس کنم، لمسش کنم، مزه‌اش کنم
و اون رو به خواننده منتقل کنم
این همون نوع گزارشگریه که دوست دارم انجام بدم
السلام علیکم
"یک بعدازظهر در دمشق..."
"از یکی از بدنام‌ترین زندان‌های اسد دیدن کردم."
دلم برات تنگ شده، عشق من
"ما با مرد جوانی ملاقات کردیم..."
"که ۱۵ ماه را در زندان اطلاعات نظامی گذرانده بود..."
"و او یکی از تجربیات وحشتناکی را که متحمل شده بود، بازسازی کرد."
"به نظر می‌رسید نگهبانان هیچ تلاشی برای پنهان کردن آزار و اذیت‌هایشان نکرده بودند."
"من به توده‌ی عظیمی از عکس‌هایی برخوردم که توسط زندانیان پس از بازجویی گرفته شده بود."
"برای بسیاری، این احتمالاً آخرین تصویر از آن‌ها قبل از مرگشان بود."
اگه اراده کنی، از هم پاشیدن یک جامعه کار چندان سختی نیست
نظرت چیه که از هنرمندای مختلف بخوایم
عددهای ۱۰۰ متفاوتی برای این بخش‌ها بکشن؟
یا فقط همون «یوستیس» کلاسیک رو ترجیح می‌دی؟ شاید این بهتر باشه
باید بگم که من عاشق این روند تکاملی هستم
یوستیس از گهواره تا گور. آره
اساس درک مجله نیویورکر اینه که
همیشه این تضاد بین گذشته و حال وجود داره
مجله نبض اتفاقات الان رو در دست داره
اما خود مجله از نظر بصری تغییر چندانی نکرده
از سال ۱۹۲۵ تا حالا
یادمه وقتی اومدم اینجا، می‌خواستم اعداد «ناهم‌تراز» رو معرفی کنم
اعداد ناهم‌تراز یعنی، به عنوان مثال
وقتی عدد «۱۹۲۶» رو چاپ می‌کنید
عدد نُه کمی به سمت پایین متمایل می‌شه
همه تو یه خط نیستن، بنابراین کمی ظریف‌تر و شیک‌تر به نظر می‌رسه
اما هفته‌ها طول کشید تا مقامات بالا رو متقاعد کنم
که این تغییر خوبیه
این رو نگاه کن. اوه، ببین
خب، خیلی از این‌ها رو قبلاً دیدی. شاید بهتره فقط از اول شروع کنیم
مجله یه راهنمای سبک نگارش درباره
همه جور چیزها داره
کجا و چه زمانی از «نشانه دو نقطه بالای حروف» استفاده کنیم و چطور کاما بذاریم
یا املای کلمات مخصوص خودمون که گاهی غیرمعمول هستن
بشین، بشین، بشین
با نزدیک شدن به صدمین سالگرد، به نظر ایده خوبی می‌رسید
که بحثی رو شروع کنیم
درباره برخی از مسائلی که انباشته شدن
مثل گوش‌ماهی‌هایی که به بدنه کشتی چسبیدن
اما چه چیزهایی هستن که ما مخفیانه
بهشون عادت کردیم و به عنوان سنت پذیرفتیم
که شاید ارزش بازنگری داشته باشن؟
خب، موردی که زیاد مطرح می‌شه، کلمه "نوجوان" هست
آره، خط تیره در کلمه "teen-ager"
نوشتن اعداد به صورت حروف
من معتقدم باید کلمه "اینترنت" رو با حروف بزرگ بنویسیم
ما با بقیه فرق داریم و این باعث می‌شه قدیمی و ازمدافتاده به نظر برسیم
موضوعی که دهه‌هاست مطرح می‌شه، اینه:
"نگرانم که نتونم با لحن و صدای خودم بنویسم."
وقتی من خیلی به ندرت چنین تجربه‌ای داشتم
دلیلش این بوده که اونا نویسنده‌های بدی بودن
خب، این هم از صفحه اول نیویورک تایمز سر درآورد
نتونستن جلوی خودشون رو بگیرن
چرا تو نیویورک تایمزه؟ نمی‌تونم بگم
شاید روز خلوتی برای اخبار بوده
فکر می‌کنم نیویورکر برای من هنوز هم
اون نهادِ باابهت و نفوذناپذیر توی ذهنمه
حتی با اینکه مطالبی توش داشتم
هنوز هم حس می‌کنم: "اوه، من؟ ممنونم."
اولین باری که اسم خودت رو با فونت نیویورکر می‌بینی
بزرگترین لذت برای غرور آدمه
می‌تونم بگم که برای اون اتفاق بیشتر هیجان‌زده بودم
تا بردن جایزه اسکار
البته من برنده جایزه اسکار نشدم، پس شاید بعداً نظرم رو بهت بگم
خیلی افتخار کردم که نامم در این مجله اومده
این نویسنده‌ها، نویسندگانی هستن که در خط مقدم
اندیشه و ادبیات در فرهنگ ما قرار دارن
بعدش کمی می‌خندم
چون باورم نمی‌شه که یه مطلب اونجا چاپ کردم
درباره مارو آلبرت، گزارشگر ورزشی
این اولین مطلب من بود که در نیویورکر چاپ شد
حسی داشتم مثل اینکه برنده یه آرزوی محال شدم. انگار که بگن: "ما مطلبت رو چاپ می‌کنیم."
همه‌اش این حس رو داشتم که: "شاید خیلی مریضم و کسی بهم نمی‌گه."
من هر یکشنبه کلاس گیتار می‌رم
کاریه که واقعاً توش بدم و برام مهم نیست
یه فرارِ تمام‌عیاره
نوشتن نیست، خوندن نیست
سردبیر بودن نیست
فقط... این برای من مثل تعطیلاته
پدرم دندانپزشک بود، یه مطب کوچیک در نیوجرسی داشت
و در دهه پنجاه زندگیش خیلی مریض شد
پارکینسون گرفت و دیگه نتونست به کارش ادامه بده
و مادرم، باربارا
متأسفانه وقتی خیلی جوان بود به بیماری ام‌اس مبتلا شد
و به این ترتیب، من خیلی زود صاحب دو والدین معلول شدم
آم
دلم براشون تنگ شده
آره. عاشق این عکسم
من شانس‌های فوق‌العاده و بدشانسی‌های بزرگی داشتم
و فکر می‌کنم اگه خوش‌شانس باشی، وضعیت بشری همین‌طوره
از نظر حرفه‌ای، خدایان با من مهربون بودن
اما آره، والدینم ناتوان بودن
و دخترم، کوچکترین فرزندمون، اوتیسم شدیدی داره
و، آم
و این نمی‌تونه روی شخصیتِ
کسی که مقابل شما نشسته تأثیر نذاره
این چطور روی نگاه من به نیویورکر تأثیر می‌ذاره؟
فکر می‌کنم شکی نیست که این موضوع به منش و روحیات من شکل داده
خب، من می‌خوام نیویورکر دو ویژگی داشته باشه:
می‌خوام فوق‌العاده باشه
می‌خوام انسانی باشه
تقریباً چهار دهه پس از تأسیس آن
نیویورکر طیف متنوعی از دیدگاه‌ها را منتشر می‌کرد
اما موفق شده بود زندگی بیش از یک میلیون نیویورکی را نادیده بگیرد
که در کنار نویسندگان و سردبیران تحسین‌شده‌اش زندگی می‌کردند
مجله آثاری از لنگستون هیوز
و یک داستان از آن پتری منتشر کرده بود
اما در بیشتر موارد
وقتی سیاه‌پوستان در مجله ظاهر می‌شدند
به عنوان خدمتکار
باربر
و کاریکاتورهای نژادپرستانه بود
۱۹۶۱ در سال
جنبش حقوق مدنی در حال اوج‌گیری بود
و ویلیام شان، سردبیر نیویورکر، از رمان‌نویس جوانی
به نام جیمز بالدوین خواست تا چیزی برای مجله بنویسد
تمامِ وزنِ این جمهوری به شما می‌آموزد که از خود بیزار باشید
بالدوین یکی از قدرتمندترین مقالاتی را تحویل داد
که تا به حال درباره نژاد نوشته شده است
آن نوشته گزنده و با صداقتی بی‌پرده بود
آوامــووی
او نوشت: "من در طول..."
"چهاردهمین سال زندگی‌ام..."
"برای اولین بار در زندگی‌ام، ترسیدم."
"ترس از شرّ درون و ترس از شرّ بیرون."
این مقاله حول محور ملاقات او با الیجا محمد می‌چرخید
رهبر ملی‌گرای سیاه "امت اسلام"
مردم قفقاز، اما نام واقعی آن‌ها شیطان است
بالدوین گرداب پیچیده‌ای از
خشم، غرور و رنجی را که به عنوان یک مرد سیاه‌پوستان حس می‌کرد، کاوید
و مستقیماً با خوانندگان عمدتاً سفیدپوست مجله روبرو شد
او نوشت: "شدت خشونتی که با سیاه‌پوستان در این کشور می‌شود..."
"به هیچ وجه قابل اغراق نیست..."
"هر چقدر هم که مردان سفیدپوست مایل به شنیدن آن نباشند."
واکنش‌ها انفجاری بود
و نامه‌های ستایش‌آمیز سرازیر شد
اما یک نویسنده ابراز ناامیدی کرد
که این مقاله در کنار تبلیغ ویسکی ویرجین چاپ شده بود
که تصویری نژادپرستانه را نشان می‌داد
مقاله بالدوین پایه و اساس کتاب کلاسیک او، «دفعه بعد، آتش»، شد
و او را به کانون توجه ملی پرتاب کرد
و او را به صدایی پیشرو در مبارزه برای عدالت نژادی تبدیل کرد
"بیست و دو سال پیش، وقتی ۱۴ ساله بودم..."
"دومین مجموعه مقالات جیمز بالدوین به من داده شد:"
"هیچ‌کس نام مرا نمی‌داند."
"روی جلد کتاب، عکسی از بالدوین بود..."
"که تی‌شرت سفیدی به تن داشت و در میان توده‌ای از آوار در یک زمین خالی ایستاده بود."
"من هرگز تصویری از یک پسر سیاه‌پوست شبیه خودم ندیده بودم."
"بالدوین طوری به نظر می‌رسید که انگار می‌توانست در محله قدیمی من عکس گرفته باشد."
"در واقع، شروع کردم به این تظاهر که آن عکسِ بالدوین، عکس من است"
و محتویات آن کتاب، سندی بود از زندگی‌ای که همواره در آرزوی داشتنش بودم
نخستین بار از طریق یکی از اساتید و راهنمایانم با مجله‌ی «نیویورکر» آشنا شدم؛
او بود که اشتراک مجله را به من هدیه داد و، آم
چیزی بود که برای رسیدنش لحظه‌شماری می‌کردم
مجموعه‌ای از صداهای گوناگون بود، نه فقط درباره‌ی شهری که دوستش داشتم
بلکه درباره‌ی جهانی که هیچ شناختی از آن نداشتم
و این‌طور شد که شیفته‌اش شدم
در واقع، گویی دقیقاً برای من ساخته شده بود؛ چنین حسی به من می‌داد
آم، و
چنین تجربه‌ای برای یک کودک، بی‌همتاست
دیدن نامم در نیویورکر
حیرت‌آور است
چرا که ناگهان خود را در حال تماشای
زبانی می‌بینی که متعلق به تمام آن کسانی است که دوستشان داشته‌ای
می‌دانید، من دلبسته‌اش شدم
من هفته‌ای دو یا شاید سه نمایشگاه هنری می‌بینم
اینجا محله‌ی «باوری» است
عاشق این‌ها هستم؛
پیکره‌های کودکان
آنچه در هنر و خلق آثار هنری برایم ستودنی است
سرکشیِ روح و مواجهه با امر غیرمنتظره است
پس این امر مستلزم نوعی خوش‌بینی است؛
آم، اینکه به‌رغم حوادث جهانی و فجایع
روح انسان پابرجا خواهد ماند
در جای‌جای این شهر
زیبایی نهفته است
البته اگر دقت کنید و به معنای واقعی کلمه، تماشا کنید
این اثر بسیار زیبایی از «سمپه» است
امضا هم دارد
برای بزرگداشت صدمین سالگرد مجله
در حال نصب آثار هنری اصلی هستیم؛
آثاری که بر بیش از ۱۰۰ جلد مجله نقش بسته‌اند
تا نشان دهیم که چگونه خودِ هنرمندان
به جریانات روز شتاب می‌بخشند
یا به گمانم، لحظه‌ها را در همان دمِ وقوع، ثبت می‌کنند
این اثری از «کادیر نلسون» و یک تابلوی رنگ روغن است
او این کار را در دوران همه‌گیری کووید انجام داد
بهترین تصاویر
نقطه‌ی عزیمتی هستند برای عواطف شما در مقام خواننده
و این دقیقاً همان اتفاقی بود که در مورد طرحِ واقعه‌ی ۱۱ سپتامبر رخ داد
در آن زمان پیش همسرم بودم
و در واقع داشتیم برای رای دادن می‌رفتیم
به محض اینکه قدم به بیرون گذاشتیم
مردمی را دیدیم که دوان‌دوان از کنارمان می‌گذشتند
و سرتاپایشان پوشیده از خاکستر سفید بود
و بعد، شاهد سقوط برج دوم بودیم
درست مقابل چشمانمان
دستیارم گفت: «اوه، فرانسواز، از دفتر تماس گرفتند.»
«دیوید رمنیک می‌خواهد درباره‌ی طرح روی جلد جدید با تو صحبت کند.»
داشتم با مادر دیگری صحبت می‌کردم؛
گفتم: «باید به دفتر بروم تا فکری برای روی جلد مجله بکنیم.»
و الیز، دوستم که او هم مادر بود
بلافاصله واکنش نشان داد که: «روی جلد؟ روی جلد برای یک مجله؟»
«من به تو می‌گویم برای روی جلد چه کنی. هیچ کاری نکن! هیچ طرحی نزن.»
و این حرف واقعاً در من طنین‌انداز شد
از قضا همسر من «آرت اسپیگلمنِ» هنرمند است
و او گفت: «باید طرح سیاه روی سیاه کار کنی.»
«باید برج‌ها را سیاه، بر زمینه‌ای سیاه بکشی.»
به دفتر رسیدم
پشت کامپیوترم نشستم و آن را کشیدم
و به محض دیدنش فهمیدم که راه حل، همین است
نمادین کردنِ آنچه از دست رفته، با به تصویر کشیدنِ غیاب آن
برای طرح روی جلدِ سالگرد
به ایده‌ای رسیده‌ایم که فکر می‌کنم جواب بدهد
تنها راه نشان دادنش به شما، اجرای عملی آن است
آم، با استفاده از نسخه‌های ماکت. پس
برای همین است که بوی چسب لاستیک می‌آید. دقیقاً. می‌دانم، قبلاً بهم گفته بودی
بچه‌های مدرسه‌ی ما با این چیزها خودشان را نشئه می‌کردند
پس پیشنهاد من به شما این است
که با چسب لاستیک خودتان را نشئه نکنید
قصد داریم از تصویر اصلی «یوستیس» در لایه‌ی بیرونی استفاده کنیم
و بعد نسخه‌ای تغییریافته از آن را داشته باشیم
و باز هم نسخه‌ای دیگر
منظورم این است که از نظر تولید پیچیده‌تر است، اما
اما این مشکل من نیست، مشکل شماست. دقیقاً
قبوله. همین کار را می‌کنیم
بله! به نظرم این خیلی
چرا این‌قدر...؟ آره، چه بساطی راه انداختی
آم
این تا حدی سرگرم‌کننده است
جذاب نیست؟ آره، انتظارش را نداشتم
برخی تصور می‌کنند روزنامه‌نگاریِ سلبریتی‌محور، کاری سطحی است؛
منظورم این است که خب، گزارش جنگ نیست
اما برای من، نحوه‌ی شکل‌گیری فرهنگ
اسطوره‌هایی که می‌خواهیم درباره‌ی خودمان روایت کنیم
و تلاشی که هنرمندان برای رسیدن به جایگاهشان می‌کنند
داستان‌هایی جهانی و برای من بسیار جذاب هستند
عاشقِ عمیق فکر کردن به این مسائل هستم
بسیار خب
عده‌ای می‌گویند نیویورکر مبدعِ «پروفایل» بوده است؛
و در واقع واژه‌ی «پروفایل» را برای توصیف
این شیوه‌ی بسیار خاص از گزارش‌نویسی ابداع کردند
که در آن روزنامه‌نگار و سوژه با هم رودررو می‌شوند
و گویی یک مستند کوتاه از زمانِ سپری‌شده‌شان بر روی صفحات مجله نقش می‌بندد
به خاطر دارم دیوید پیامکی برایم فرستاد
که در آن فقط پرسیده بود: «نظرت درباره‌ی "کارول برنت" چیست؟»
که خب، می‌دانید، تنها پاسخ به این پرسش، یک «بله» با علامت تعجب است
او بی‌تردید یکی از شوخ‌طبع‌ترین زنانی است که تا به حال ظهور کرده است
لطفاً به کارول برنتِ بسیار خنده‌آور، خوش‌آمد بگویید
کارول برنت، پیش از هر چیز، یک نماد است
تو خیلی باحالی. وقتی می‌خواهی کمی راحت باشی و به خودت برسی چه می‌کنی؟
به فرض اینکه این موهای خودت باشد. کلاه‌گیسم را برمی‌دارم
من به حضور زنان در عرصه‌ی کمدی علاقه‌مندم
زنان در دنیای سرگرمی
و زنانی که قلمروهایی را فتح می‌کنند که پیش از آن‌ها هیچ‌کس قدم در آن نگذاشته است
و کارول تمامِ این ویژگی‌ها را دارد
از دیدنت خیلی خوشحالم. من هم همین‌طور
خب کارول، من این دستگاه را روشن می‌کنم
از الان صدایت ضبط می‌شود
بسیار خب، حله
آم
ما در رستوران «لاکیز» هستیم. بله
معمولاً چند وقت یک‌بار اینجا می‌آیی؟ هفته‌ای یک‌بار
وقتی شروع به نوشتن یک پروفایل می‌کنی، بازمی‌گردی و می‌خوانی؛
تقریباً تمام مصاحبه‌هایی را که تا به حال انجام داده‌اند
گاهی اوقات خاطراتشان را هم می‌خوانی و در حین انجام این کار
متوجه می‌شوی که حکایات و نقل‌قول‌های خاصی وجود دارد که آن‌ها
هزاران بار تکرار کرده‌اند
بنابراین من همیشه سعی می‌کنم سوالات تکمیلی درباره‌ی همان موارد پیدا کنم
چیزی که آدم‌ها را از منطقه‌ی امنشان بیرون بکشد؛
و از عادت‌های همیشگی‌شان جدا کند
هیچ‌وقت پیش روان‌کاو رفتی؟
نه
فقط یک‌بار، زمانی که دخترم مواد مصرف می‌کرد. اوم
بله
نباید به این فکر کنی که آیا آن‌ها از نتیجه‌ی کار خوششان می‌آید یا نه. هیچ‌وقت نباید این‌طور باشد
اساتید من در مجله همیشه به من آموخته‌اند که:
«اگر فکر می‌کنی از آن خوششان می‌آید، پس داری راه را کاملاً اشتباه می‌روی.»
آم، فقط امیدوار هستی که آن را دقیق و منطبق بر واقعیت بیابند
زن بودن... اوهوم
من نمی‌توانستم جکی گلیسون یا سید سیزار باشم
آن‌ها می‌گفتند: «این افتضاحه، درستش کنید.»
اما من می‌گفتم: «بچه‌ها، می‌شود بیایید پایین و به من کمک کنید؟»
«انگار دارم اشتباه انجامش می‌دهم.»
از سیاستت استفاده می‌کردی
راهی بود برای اینکه بهم برچسب «زنِ سلیطه» نزنند
کارول، بدترین اتفاقی که ممکن بود بیفتد اگر مردم تو را سلیطه صدا می‌کردند، چه بود؟
خب، فقط
خب، نمی‌خواستم چنین شهرتی پیدا کنم. هوم
بخش بزرگی از مصاحبه‌گر بودن، در گوش دادن خلاصه می‌شود
باید به کلماتِ پنهان در پسِ کلمات گوش بسپاری
آن‌ها واقعاً سعی دارند چه بگویند؟ به چه فکر می‌کنند؟
چه چیزی ذهنشان را درگیر کرده است؟
آیا مادرت را فردی بسیار بذله‌گو و باهوش می‌دیدی؟
او بسیار باهوش و بسیار بذله‌گو بود. اوم
و بسیار غمگین. اوم
تمام این رویاها را در سر داشت و، آه
هیچ‌کدامشان واقعاً به حقیقت نپیوستند
به نظر من، فرآیند نوشتن دشوارترین بخشِ کار است؛
قطعاً همین‌طور است
من شخصاً هیچ دوست نویسنده‌ای ندارم که تمام دقایق روز را آنجا بنشیند
و با خودش بگوید: «عاشق این کار هستم!»
«بهترین دوران زندگی‌ام را سپری می‌کنم.»
واقعاً وحشت دارم از اینکه شبیه «کری بردشاو» به نظر برسم
مثلاً بگویم: «نمی‌توانستم از خودم نپرسم...»
«آیا کارول برنت بامزه‌ترین زنی بود که تا به حال زاده شده؟»
اگر بخواهم واقعاً شبیه او باشم، حتماً به یک نخ سیگار نیاز دارم
منظورم این است که کری همیشه مجله‌ی نیویورکر را با خودش دارد
در یکی از فیلم‌ها، کتاب او نقد تندی می‌گیرد:
«تا زمانی که بردشاوِ بااستعداد نتواند درک بهتری...»
«...از پیچیدگی‌های زندگی زناشویی پیدا کند،»
«بهتر است که سکوت اختیار کند.»
واو، این واقعاً باید... باید گزنده بوده باشد
در سریال «مد من»، ما مجلات اصلیِ زیادی از آن دوران داشتیم؛
مجله‌های «لایف»، «تایم»
«نیوزویک» و «نیویورکر»
و آن دوران قطعاً روزگارِ اوج و شکوهِ مجلات بود
عمل فیزیکیِ نگه داشتن و این طرف و آن طرف بردنِ مجلات
در کیف‌های دستی یا کوله‌پشتی، دیگر از بین رفته است
دیگر آن‌قدرها کسی را نمی‌بینم که در قطار مشغول مطالعه باشد؛
فقط مردم را می‌بینم که سرشان در گوشی‌هایشان است
شاید هم نیویورکر می‌خوانند، اما باز هم دیدنش ناراحت‌کننده است
باز هم می‌گویم، شگفتیِ مجلات که در عصر دیجیتال تا حدی گم شده است
با این پدیده‌ی «اسکرولِ بی‌پایانِ اخبار بد»، دیگر خبری از آن
آغاز و پایانِ فیزیکیِ یک مطلب نیست
در این اسکرول‌های بی‌پایان، هیچ انتهایی وجود ندارد
من اینترنت را اختراع نکردم؛ اگر می‌کردم، حتماً پایانی برایش می‌گذاشتم
این یک رویداد بسیار هیجان‌انگیز در تماشاخانه‌ی «فیلم فوروم» است
برای بزرگداشت صدمین سالگرد نیویورکر
قصد دارند برنامه‌ای از فیلم‌هایی را به نمایش بگذارند
که به نوعی با این مجله در ارتباط هستند
این مجموعه شامل فیلم «کوهستان بروکبک» است که بر اساس داستانی کوتاه در نیویورکر ساخته شد
فیلم «ارزش‌های خانوادگی آدامز» که البته بر اساس کاریکاتورهای «چارلز آدامز» است
«بارِ هستی» که بر اساس داستانی از «میلان کوندرا» ساخته شده
و فیلم «اقتباس» که «سوزان اورلین»، نویسنده‌ی نیویورکر، یکی از شخصیت‌های آن است
فیلم دیگری که با نیویورکر پیوند دارد، «گزارش فرانسویِ» وس اندرسون است
که در آن، نویسندگان واقعیِ نیویورکر به شخصیت‌های داستانی بدل شده‌اند
شخصیتی که بیل موری ایفا می‌کند، نسخه‌ای از «هارولد راس» است؛
سردبیرِ بنیان‌گذارِ مجله‌ی نیویورکر
پیامی از طرف سرکارگر: یک ساعت تا شروع چاپ
تو اخراجی
و امشب آن‌ها فیلم «در کمال خونسردی» را نشان می‌دهند
که بر اساس اثر مشهور «ترومن کاپوتی» ساخته شده است
تصورِ تأثیری که کتاب «در کمال خونسردیِ» ترومن کاپوتی بر جای گذاشت، بسیار دشوار است؛
چه بر مجله‌ی نیویورکر و چه بر حیات ادبیِ آمریکا
ترومن کاپوتی گونه‌ی «جنایتِ واقعی» را در عالی‌ترین سطحِ نوشتاری ابداع کرد
۱۹۶۵ در سال
نیویورکر مجموعه‌ی دنباله‌دارِ چهار قسمتی و بسیار جنجالی‌ای را منتشر کرد
که به کتابی پرفروش و فیلمی موفق بدل گشت:
«در کمال خونسردی»
این اثر به یکی از ستایش‌شده‌ترین قطعاتی تبدیل شد
که تا به حال در این مجله به چاپ رسیده است
اما در عین حال، یکی از جنجال‌برانگیزترین‌ها نیز بود
نویسنده، ترومن کاپوتی
در سن ۱۷ سالگی توسط نیویورکر استخدام شده بود
تا قهوه بیاورد و کارهای دفتری را انجام دهد
او به زودی در دفتر مجله به خاطر غیبت‌های جذاب و رفتارهای ناشایستش شهره شد
ظاهراً او را به این دلیل اخراج کردند که خود را نویسنده‌ی تحریریه جا زده بود
و به «رابرت فراستِ» شاعر توهین کرده بود
اما «ویلیام شاونِ» سردبیر، تحت تأثیر قلم او قرار گرفت؛
بنابراین سال‌ها بعد، وقتی کاپوتی ایده‌ی داستانی را مطرح کرد
درباره‌ی قتل فجیعی در یک خانه‌ی روستایی در کانزاس
شاون از آن حمایت کرد
این ماجراجوییِ جدید و این تجربه‌ی من
چیزی است که من آن را «رمان غیرداستانی» می‌نامم
رمان غیرداستانی ژانری است
که از پیوند و سنتزِ
روزنامه‌نگاری با تکنیک‌های داستانی پدید می‌آید
کاپوتی مدعی بود که دقت و صراحتِ روزنامه‌نگاری را
با سبک رواییِ داستان در هم آمیخته است
مشابه کاری که «جان هرسی» سال‌ها پیش در کتاب «هیروشیما» انجام داده بود
اما اندکی پس از انتشار «در کمال خونسردی»
برخی منتقدان شروع به زیر سوال بردن گزارشگریِ کاپوتی کردند
یک منتقد محلی گفت: «کاپوتی همیشه یک نویسنده‌ی داستان‌پرداز بوده است.»
«و او همچنان یک داستان‌نویس است.»
آن‌ها تردید داشتند که او توانسته باشد تمام آن گفتگوهای طولانی را
بدون یادداشت‌برداری یا ضبط صدا، کلمه به کلمه به خاطر بسپارد
من نسخه‌ی شنیداریِ یک «حافظه‌ی تصویری» را دارم
ویلیام شاون در طول فرآیند ویرایش
نگرانی‌های خود را ابراز کرده بود
در کنار قطعه‌ای که یک گفتگوی خصوصی را توصیف می‌کرد
میان دو شخصیتی که بعداً به قتل می‌رسیدند
شاون با مداد یادداشت کرده بود: «از کجا می‌دانی؟»
«شاهدی نبوده؟ مشکلِ کلی.»
قربان
کاپوتی برای دهه‌ها با پرسش‌هایی درباره‌ی اثرش روبرو بود
پرسشِ واقعاً کلیدی این است:
آیا قرار است این مطالب را به عنوان داستان بخوانیم یا خیر؟
به نظر می‌رسد راهی پیدا کرده‌اید که هر دو جنبه را همزمان داشته باشید
طوری که به اصطلاح، هیچ‌کس نمی‌داند واقعاً با شما چند چند است
منظورتان این است که من امری واقع‌گرایانه را برمی‌گزینم
و بعد به آن جنبه‌ی داستانی می‌دهم؟
چون اصلاً چنین کاری انجام نمی‌دهم
هوم. من به هیچ وجه آن را به داستان بدل نمی‌کنم
کاپوتی در نهایت اعتراف کرد که صحنه‌ی پایانی را از خودش درآورده است؛
گفتگویی در گورستان بین یک کارآگاه
و صمیمی‌ترین دوستِ دخترِ مقتول
شاون بعدها گفت که از انتشار «در کمال خونسردی» پشیمان شده است
و در طول دهه‌های بعد
مجله فرآیند «راستی‌آزمایی» خود را به شدت تقویت کرد
برای اینکه سعی کنیم از تکرار دوباره‌ی چنین اتفاقی جلوگیری کنیم
بسیار خب. و بعد، صبحِ روزِ اجرای حکم اعدام
هر دوی شما رو به یه سلول موقت منتقل می‌کنن
نزدیک اتاقِ اعدام. درسته؟
ما می‌گیم شما «جان لی» رو برای یه فنجون چای دعوت کردید
قهوه بود یا چای؟
ما ۲۹ نفر رو داریم
که در بخش راستی‌آزمایی کار می‌کنن، از جمله خودِ من
ما فقط اینجا نیستیم که اسامی و تاریخ‌ها رو درست بنویسیم
هرچند اون موارد هم به‌شدت مهم هستن
ما اینجا نماینده‌ی خواننده هستیم
ما همیشه به بافت و زمینه‌ی پشتِ هر داستان فکر می‌کنیم
«اریکا» اصلاً دندون نداشت؛
حدس می‌زنم به خاطر مشکلاتِ دندون‌پزشکی توی زندان بوده
اوهوم
ممکنه همه چیز درست باشه
اما ممکنه ناعادلانه به نظر بیاد
کاری که می‌کنید اینه که متن رو پرینت می‌گیرید
و زیر هر چیزی که ممکنه یک واقعیت باشه، خط می‌کشید
در نهایت تقریباً زیر تمام کلمات خط کشیده می‌شه
فکر کنم گاهی فعل‌هایی مثل «است»، شاید قابل چک کردن نباشن
اما بعد با خودتون می‌گید: «اوه، آیا این آدم هنوز زنده است؟»
اون‌وقت ممکنه فعل به «بود» تغییر کنه
و بعد با سوژه‌ها و منابع تماس می‌گیرید
می‌خوام مطمئن بشم که درست متوجه شدیم
نحوه‌ی پاسخ دادنِ شما به تلفن وقتی کسی تماس می‌گیره
من اینجا دارم که شما می‌گید:
«بعدازظهر بخیر، استیک‌فروشیِ اسپارکس. چطور می‌تونم کمکتون کنم؟»
درست به نظر می‌رسه؟
ما هر چیزی رو که در مجله چاپ می‌شه راستی‌آزمایی می‌کنیم؛
جلدها، کارتون‌ها، اشعار، داستان‌ها
بله، کارتون‌ها هم راستی‌آزمایی می‌شن
یه کارتون داشتیم که توش یه پنگوئن بود
و زیرنویسش چیزی شبیه این بود: «ما اصطلاحِ آمریکایی‌های قطبِ شمال رو ترجیح می‌دیم.»
بعضی‌ها نامه نوشتن، و البته حق هم داشتن
و گفتن: «توی قطب شمال هیچ پنگوئنی نیست، اونا در قطب جنوب هستن.»
اگه توی قطب شمال پنگوئن نباشه، شوخیِ داستان عملاً خراب می‌شه
یک بار روی یک طرحِ جلد، که باعث شرمساریِ بزرگِ منه
گذاشتم یک اشتباه از زیر دستم در بره؛
تصویری بود از یه فروشنده‌ی هات‌داگ که ساحل دراز کشیده
با خودم گفتم: «بسیار خب، چک می‌کنم ببینم
آیا سایه‌ی چترش با عقل جور درمی‌آد یا نه.»
«بله، سایه منطقیه و من تمامِ
تواناییِ راستی‌آزمایی‌م رو برای این جلد به کار گرفتم.»
تأیید شد. مشکلی نداره. چاپش می‌کنیم
یارو دو تا پایِ راست داشت
بدتر از داشتنِ دو تا پایِ چپ، چون اون‌وقت می‌شد باهاش شوخی کرد
فقط متوجهش نشده بودم
وحشتناک بود
مردم عاشق مچ‌گیری از راستی‌آزمای‌ها هستن
چیزی که خیلی زیاد می‌شنویم، همیشه همین جمله است:
«هرگز فکر نمی‌کردم بخشِ راستی‌آزماییِ پُرآوازه‌ی نیویورکر
تا این حد تنزل پیدا کنه.»
فکر نمی‌کنم هیچ جای دیگه‌ای دیده باشم که از این صفت استفاده کنن
مگر در نامه‌ای که داره از یک اشتباه شکایت می‌کنه
آخه کی از کلمه‌ی «پُرآوازه» استفاده می‌کنه؟
«معاذ» به «جان لی» گفت که یکی از مأموران رژیم
کبوترهای خانواده‌اش رو کشته
این کار قطعاً پوست‌کلفتی می‌خواد
باید بتونی با ناراحتیِ آدم‌ها از دستِ خودت کنار بیای
و اونا هم اغلب دلیلِ خوبی برای ناراحتی دارن؛
قرار است گاهی با چهره‌ای نامطلوب به تصویر کشیده بشن
اون هم در یک مجله‌ی ملی
گفتی اگه کسی بیاد و پیش تو پشت سرِ ترامپ بد بگه
سندی رو که خودت آماده کردی میاری بالا که تمامِ دفعاتی رو که دروغ گفته لیست کرده
درسته؟
قطعاً از نظر سیاسی دورانِ گیج‌کننده‌ایه
این ایده که سیاستمدارها باید حقیقت رو بگن، کمرنگ شده
و همین باعث شده تعهدِ ما به کاری که انجام می‌دیم، دوچندان بشه
شخصاً، این وضعیت رو به‌شدت محرک و برانگیزاننده می‌بینم
به نظرم بهترین پادزهر برای این سیلِ دروغ‌های وقیحانه است
می‌دونی؟
چه پادزهری بهتر از اینکه واقعاً وسواس به خرج بدیم
تا دقت کنیم و واقعیت‌ها رو درست ارائه بدیم؟
سلام. هی، چطوری؟
چطوری؟ چه خبر؟
از دیدنت خیلی خوشحالم. خوشحالم می‌بینمت
رابطه‌ی من با نیویورکر کاملاً تصادفی شروع شد
اون زمان داشتم روی پرونده‌ی «هاروی واینستین» تحقیق می‌کردم
و به این باور رسیده بودم که واینستین یک متجاوزِ زنجیره‌ایه
اما نتونسته بودم این رو جایی چاپ کنم
چون خیلی از رسانه‌ها مرعوب شده بودن
اما «دیوید» کارم رو دید و گفت: «آره، می‌تونی گزارشت رو همین‌جا تموم کنی.»
خب، فکر کنم یه برنامه‌ی منطقی داریم
قراره این به‌روزرسانی‌های کوتاه رو درباره‌ی بدافزارهای جاسوسی کار کنیم
بعدش هم کلاً می‌رم سراغِ ایلان ماسک
آدم‌های نزدیک به ایلان ماسک اطلاعات رو درز می‌دن؟
خب، یکی از موارد جالبی که باید باهاش دست‌وپنجه نرم کنیم
اینه که همون حلقه‌ی افرادی که دفعه‌ی قبل همکاری می‌کردن
حالا کمتر حاضر به درز دادنِ اطلاعات هستن
حوزه‌ی تخصصیِ من، «قدرت» است
و در حال حاضر
نیروهای عظیمِ سیاسی دارن قدرت رو به میلیاردرهای حوزه‌ی تکنولوژی واگذار می‌کنن
ایلان ماسک... ثروتمندترین آدمِ تاریخِ بشریته
و حالا قراره مسئولِ، باورتون می‌شه؟ «بهره‌وری» بشه؟
آره
جاهای زیادی نیستن که
این مدل روزنامه‌نگاریِ به‌شدت طاقت‌فرسا و چالش‌برانگیز رو انجام بدن
منظورم اینه که اونا فعالِ سیاسی نیستن
اما وقتی حقایق پشتشون باشه، بی‌باک و نترس هستن
سلام، رونان هستم. خیلی ممنون که با من تماس گرفتید
دارم روی گزارشِ پیگیریِ ماسک کار می‌کنم و
در حال حاضر در فضای سیاسیِ فعلی
احترام به استقلالِ مطبوعات از بین رفته
و تمایلی برای حمله به خبرنگاران بابتِ گزارش‌هاشون وجود داره
همه‌ی این‌ها منجر به ایجاد یک فضای واقعاً ترسناک شده
هم برای خبرنگارها و هم برای منابعِ خبری
پس بابتِ چیزهایی که الان در موردشون بحث کردیم، خیلی ممنون می‌شم
اگه مایل باشید اون مدارک و نظرات رو برام بفرستید
به صورتِ غیررسمی
منبعِ خبری بودن در یک گزارشِ تحقیقیِ حساس
کار دشوار و جدی‌ایه، چون می‌تونه خیلی خطرناک باشه
گزارش‌هایی داشتم که در اون‌ها با منبع
فقط با یه گوشیِ اعتباری که با پول نقد خریده بودم ارتباط می‌گرفتم؛
از یه مرکز خریدِ گمنام در جایی دور از محلِ زندگیم
اما لحظه‌ی رسیدن به یک موفقیتِ بزرگ در داستان
همون لحظه‌ی شاهکاریه که هر خبرنگاری رویایش رو داره
اما در عین حال، پُر از استرسه
چون حساسیتِ کار رو برای درست درآوردنِ داستان بالا می‌بره
باز هم ممنون. در تماس خواهم بود
بسیار خب، خداحافظ
دورانِ بی‌رحمانه‌ای برای روزنامه‌نگاریِ تحقیقیه
اما من هنوز هم به‌شدت به قدرتِ اطلاعات باور دارم
چون فکر می‌کنم آگاه کردنِ مردم، تنها امیدی هست که داریم
افتخارم اینه که سعی می‌کنم مجله رو از اول تا آخر بخونم
چون هدفم اینه که درباره‌ی چیزهایی یاد بگیرم که از قبل نمی‌دونستم
پس این یه جور روشِ کمال‌گرایانه برای
بله، یه روشِ کمال‌گرایانه است اما هیچ‌وقت نمی‌تونم تمومش کنم
نیویورکر مجله‌ی سختیه؛ می‌دونی، برای آدم‌های باهوشه
پُر از کلماتِ زیاده. نمی‌دونم نظراتم رو درباره‌ی مطالعه شنیدی یا نه
من از «ایده‌ی» مطالعه خوشم می‌آد
حتی کتاب هم می‌خرم
اما این کتاب‌ها بیشترین تعدادِ کلمات رو دارن
و دست‌بردار هم نیستن
هر صفحه، فقط کلماتِ بیشتر
چطور است چند تا صفحه‌ی سفید اون وسط بذارید؟
چرا نمی‌ذارید برای دو ثانیه هم که شده یه نفسی بکشم؟
۱۹۸۰ با ورود نیویورکر به دهه‌ی
همه چیز برای تغییر مهیا بود
«ویلیام شاون» که ۳۰ سال سردبیر بود
حالا دیگه دهه‌ی هفتادِ زندگیش رو می‌گذروند
و مردم با سبکِ قدیمی و کسل‌کننده‌ی مجله شوخی می‌کردن
و مقالاتِ ۲۰ هزار کلمه‌ای‌اش درباره‌ی چیزهایی مثل تاریخچه‌ی برنج
خواننده‌ها پیر می‌شدن و فروش داشت پایین می‌اومد
و در سال ۱۹۸۵، «اِس. آی. نیوهاوس» وارد عمل شد
رسمی شد. مردی به نامِ نیوهاوس حالا مالکِ نیویورکر است
او ۱۶۸ میلیون دلار برای خریدنش پرداخت کرد
مدیران این مجله‌ی روشنفکرانه موافقت کردند که امتیاز رو واگذار کنند
به «اس. آی. نیوهاوسِ پسر»؛
که امپراتوریِ ارتباطاتی‌اش شامل ۲۹ روزنامه، مجله‌ی «پِرید»
و انتشاراتِ «رندوم هاوس» می‌شه
بیست ماه بعد، نیوهاوس با کنار گذاشتنِ ویلیام شاون
دنیای ادبیات رو شوکه کرد
و در سال ۱۹۹۲، جانشینِ شاون یعنی «رابرت گاتلیب» رو اخراج کرد
و یک رهبر جدید و جنجالی رو روی کار آورد؛
سردبیرِ ۳۸ ساله‌ی بریتانیایی و پُرطمطراقِ مجله‌ی ونیتی فِر، «تینا براون»
سردبیرِ این مجله
یعنی ونیتی فِر
به‌تازگی به عنوانِ سردبیرِ این مجله منصوب شده
یعنی نیویورکر
منتقدان نگران بودن که او مجله رو
فقط به یک روزنامه‌ی عامه‌پسند و زرد تبدیل کنه
من به همه‌ی اون‌هایی که نگران هستن
که نیویورکر استانداردهای خودش رو از دست می‌ده، می‌گم:
«منتظر باشید و ببینید، چون شما هنوز من رو نمی‌شناسید.»
«و شاید از تعهدِ من به کیفیت خبر ندارید،»
«اما خواهید دید که نیویورکر فقط بهتر و بهتر می‌شه.»
مجله مهمانی‌های پُر زرق‌وبرقی برگزار می‌کرد
و شماره‌هایی رو به سینما و مُد اختصاص می‌داد
اون‌ها اخبارِ جدی رو هم پوشش می‌دادن
و یک شماره‌ی کامل رو به یک افشاگریِ تکان‌دهنده اختصاص دادن؛
درباره‌ی قتل‌عام در السالوادور توسطِ نیروهای آموزش‌دیده توسط آمریکا
براون می‌گفت: «وظیفه‌ی ما اینه که مسائلِ جذاب رو جدی
و مسائل جدی رو جذاب جلوه بدیم.»
او نسل جدیدی از روزنامه‌نگاران جوان رو به خدمت گرفت
از جمله «مالکوم گلدول»
«جِین مایر»
«هیلتون آلس»
و نویسنده‌ی جوانی از واشینگتن پست
به نامِ «دیوید رِمنیک»
او ظاهرِ مجله رو هم تغییر داد
برای اولین بار، اون‌ها شروع به چاپِ عکس کردن
و یکی از مشهورترین عکاسانِ جهان
«ریچارد آوِدون» رو به جمعِ کارکنان اضافه کردن
او طرح‌های روی جلد رو جسورانه‌تر و به‌روزتر کرد
و از جنجال هم استقبال می‌کرد
۱۹۹۴ در فوریه
براون مرتکبِ یک عمل کفرآمیز شد؛
جایگزین کردنِ «یوستس تیلی»
شخصیتی که روی جلدِ تمامِ شماره‌های سالگردِ مجله بود
برای نزدیک به ۷۰ سال
با یک قرائتِ مدرن، به قلمِ «آر. کرامب»
سنت‌گراها وحشت‌زده شده بودن
اما براون اصرار داشت که فقط داره پنجره‌ای رو باز می‌کنه
تا هوای تازه واردِ یک نهادِ قدیمی و دِمُده بشه
این طرحِ «سورِل» هست
نوشته: «تقدیم به تینا، که به یوستس جان دوباره بخشید.»
و من رو نشون می‌ده
که دارم یوستس تیلی رو از خوابِ غفلت بیدار می‌کنم
من هیچ‌وقت از این قضیه‌ی یوستس تیلی سر در نیاوردم
به نظرم یوستس تیلی به‌شدت روی مخ و آزاردهنده بود
فکر می‌کردم باید همون سال ۱۹۳۵ می‌انداختنش دور
خب، این‌ها تمامِ نسخه‌های صحافی‌شده‌ی من هستن
و البته اولینِ اون‌ها؛
اکتبر ۵
همون جلدی که اِد سورل طراحی کرد
دلم می‌خواست اولین جلدم رو اِد سورل طراحی کنه
فقط بهش گفتم: «یه کاری کن که اعلام کنه ما تغییر کردیم.»
و بعد او با این تصویرِ یک «پانک» توی کالسکه اومد
و واقعاً هوشمندانه بود
این همون چیزی بود که همه فکر می‌کردن؛
اینکه من یک ویرانگر هستم، مثل یک گویِ تخریب
و راستش، زیاد هم اشتباه نمی‌کردن
من فکر کنم ۷۱ نفر رو تعدیل کردم
در طولِ دو سه سال، و ۵۰ نفرِ جدید رو استخدام کردم
تینا وقتی من رو استخدام کرد که هفت ماهه باردار بودم
که در اون زمان خیلی غیرعادی بود
و واقعاً فوق‌العاده بود
تقریباً شبیه به یک زن‌سالاری بود
این گروه از زن‌ها، همگی بچه‌های کوچک داشتیم
واسه همین شبیه به یک انجمنِ مخفی بود
که در اون هوای همدیگه رو داشتیم، می‌دونی؟
مثلاً من اسم تمامِ پرستارهای بچه‌هاشون رو می‌دونستم
تینا به نوعی مثل یک ستاره‌ی دنباله‌داره
می‌آد و همه چیز رو تغییر می‌ده
گاهی جنجالی بود اما در اکثرِ موارد حق با او بود
مجله به‌شدت به تغییر نیاز داشت
بعد از شش سال و نیم حضور در نیویورکر
احساس کردم بخشِ تجاریِ نیویورکر خیلی کُند عمل می‌کنه
ما باید به صورتِ جانبی گسترش پیدا می‌کردیم
و یادمه که یه یادداشت برای اِس. آی. نیوهاوس نوشتم
و گفتم که ما باید یک بازویِ تولیدی داشته باشیم
تا مستند، کتاب و فیلم بسازیم
یا حتی شاید یک برنامه‌ی رادیویی
او فقط گفت: «تینا، به همون کارِ قبلیت بچسب.»
با خودم گفتم: «باشه.» این واقعاً من رو عصبانی کرد
فکر کردم: «خب، شاید وقتش رسیده که از اینجا برم.»
او پیشنهادی دریافت کرد که در نگاهِ به گذشته، مرگبار بود
این ایده‌ی من بود که مجله‌ای بسازم
که بتونه مکانی برای مرکزِ تفکر باشه
این بهترین چیزی بود که تا حالا به ذهنم رسیده
بقیه‌اش کارِ تینا براون است
او این پیشنهاد رو گرفت تا با هاروی واینستین واردِ تجارت بشه
تا از بینِ تمامِ کارهای ممکن، چیزی به اسمِ مجله‌ی «تاک» رو راه بندازه
که قرار بود نه فقط یک مجله، بلکه تولیدکننده‌ی فیلم و این‌جور چیزها هم باشه
از همه‌ی شما ممنونم که برای افتتاحیه‌ی «تاک» اومدید
احتمالاً احمقانه‌ترین کاری بود که در تمامِ عمرم انجام دادم
خلاصه که او ناگهان رفت، می‌دونی؟
جولای ۹۸، غیبش زد
و به این ترتیب، مجله بدون سردبیر موند
اس. آی. نیوهاوس مدت کوتاهی پرس‌وجو کرد
آن‌ها این شغل را به من پیشنهاد دادند
و یک ساعت بعد، من مقابل کارکنان و تمام همکارانم ایستادم
و آن‌ها کمی دست زدند و ما مشغول به کار شدیم
بسیار خب، شروع کنیم
مطلب «دکستر» امروز نهایی می‌شود
و «توییلی» هم امروز. و «توییلی»
پس امروز... خب
اصلاً نمی‌دانم چندشنبه است. ظاهراً امروز پنج‌شنبه است
نهایی کردنِ مطالب را شروع می‌کنیم، در واقع همین حالا، برای ویژه‌نامه‌ی سالگرد
که یک هفته و نیم دیگر منتشر می‌شود
این عالی است
حجم کار وحشتناک زیاد است. امیدوارم همه هنوز سرپا باشند
بسیار خب، ممنون
اوج شلوغیِ نهایی کردنِ کارها دوشنبه، سه‌شنبه و چهارشنبه‌ی آینده خواهد بود
و بعد باید تا پنج‌شنبه تمام شده باشد
و به نظر می‌رسد همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود؟
اصولاً طبق برنامه است
بسیار خب، من معمولاً سراغ تک‌تک افراد می‌روم
و اول از خودم شروع می‌کنم و بعد نوبت شماست؛ همین‌طور پیش می‌رویم
هر مطلبی در «نیویورکر»
فرآیندی را طی می‌کند که به آن «جلسه‌ی نهایی‌سازی» می‌گویند
که در آن سردبیر و نویسنده در کنار ویراستار و صحت‌سنج می‌نشینند
و مطلب را خط‌به‌خط بررسی می‌کنند
فکر کنم فقط می‌خواهم... خب، اینجا داریم: «اولین تبانیِ تلویزیون.»
بهتر نیست باشد «برخورد با ضدِفرهنگ»؟
به نظرم «برخورد» طوری به نظر می‌رسد که انگار تقریباً تصادفی بوده
در حالی که واقعاً یک موضوعِ بازارمحور بود
کمی شبیه بازیِ «موش و چکش» است
فکر می‌کنی تمام شده، اما مسائل کوچک مدام از گوشه و کنار پیدا می‌شوند
می‌خواهی شروع کنیم؟ بله، بریم
در صفحه‌ی اول موردِ خاصی نداشتم
می‌تواند تجربه‌ی پراسترسی باشد
اینکه مدام فکر کنی: «آیا این را به اندازه‌ی کافی مستند کرده‌ام؟»
«آیا تمام جزئیات را درست آورده‌ام؟»
«میسون پیشنهاد می‌کند که انسان‌ها ممکن است روزی ژن‌های خود را اصلاح کنند.»
فقط برای اینکه روشن شود او پیشنهاد نمی‌کند که ما این کار را بکنیم
همین حالا. همین امروز
بسیار خب، فکر می‌کنم باید یک جایی بگوییم که آن دبیر کیست
بله. اممم، اما
این جلسات می‌تواند ساعت‌ها و ساعت‌ها طول بکشد
و گاهی مجبوری از بیرون غذا سفارش بدهی
تا واقعاً تمام نشود، تمام نشده است
در بخش صحت‌سنجیِ دفتر، قبلاً تابلویی بود که رویش نوشته بود:
«کامل بودن بهتر از تمام شدن است.»
«تمسخرِ آل فرانکن.»
به کلمه‌ی منعطف‌تری نیاز داریم، پس ترجیح می‌دهم بگویم «به استهزا گرفتن.»
وقتی نهایی‌سازی تمام می‌شود، همیشه رضایت عمیقی دارم
از اینکه چنین سیستمی داریم، این سیستمِ ریشه‌دار و قدیمی که جواب می‌دهد
انجامش دادیم
خسته نباشید بچه‌ها
تبریک می‌گویم. واقعاً معرکه بود
بسیار خب، ممنون بچه‌ها
بسیار خب، پس بخش داستان این‌طور چیده می‌شود، با یک سرتیترِ کوچک اینجا
پس مثل همیشه متن را روی تصویر نمی‌آوریم
بلکه یک چیدمان کلاسیک‌تر خواهیم داشت
و بعد دوست داریم برای طرح‌های کوچک، تاریخچه‌ی «یوستس تیلی» را کار کنیم
قرار است چند هزار تا «یوستس تیلی» داشته باشیم؟ فقط محض اطلاع می‌پرسم
آنجا انجامش دهیم؟ می‌خواهند در دفتر شما انجامش دهند
دما اینجا ۲۴۲ درجه است
آخرین کاری که انجام می‌دهیم
قبل از فرستادن شماره به چاپ، بازبینیِ نسخه‌ی ماکت است
اوه، این عالی است
گرافیک‌ها و چیدمان را چک می‌کنیم
و فرصت پیدا می‌کنیم تا واقعاً ببینیم مجله قرار است چطور به نظر برسد
وقتی در صندوق پستیِ مردم ظاهر می‌شود
فقط وضوحِ کاریکاتور و شفافیتِ آن را می‌خواهی
اما لحظه‌ای هم هست که می‌توانی نفسِ عمیقی بکشی
و برای چیزی که به دست آمده، ارزش قائل شوی
تلاش زیادی می‌طلبد. آدم‌های زیادی برایش زحمت می‌کشند
بحث‌ها و گفتگوهای زیادی می‌طلبد
اما ارزشش را دارد
عالی بود. خب، این که راحت بود
به نیویورک خوش آمدید
تمام این مدت منتظرتان بوده است
به نیویورک خوش آمدید، به نیویورک خوش آمدید
۲۰۲۵ در فوریه‌ی
«نیویورکر» صدمین سالگرد تولدش را جشن گرفت
این مناسبت را با یک شماره‌ی دوبلِ ویژه گرامی داشت
که سرنوشتش این است که بارها و بارها خوانده شود
یا شاید هم به آن پشته‌ی همیشه‌درحالِ‌رشد در گوشه‌ی اتاق اضافه شود
این نشانگرِ صدمین سالگردِ «نیویورکر» است
«نیویورکر» صد ساله است
که دارد صدمین سالگردش را جشن می‌گیرد
مردم چیزی فراتر از صرفاً توییترهای مضحک می‌خواهند
آن‌ها می‌خواهند بدانند چه خبر است
و خواهانِ انصاف، صحت‌سنجی و نوعی حسِ وقار و نزاکت هستند
و همچنین رسانه‌هایی را می‌خواهند که در برابر فشارها سر خم نکنند
آن‌ها برای یک جشن گرد هم آمدند
این افرادِ خلاق، کنجکاو و سرسخت
آدم‌های متفاوت و گاه در مرزِ وسواس
آن‌ها گپ زدند، خندیدند و برای هم آرزوی موفقیت کردند
در حالی که کاملاً آگاه بودند بر شانه‌های
بزرگانی ایستاده‌اند که پیش از آن‌ها بوده‌اند
در سال‌های اولیه‌ی مجله
نویسنده‌ای نزد «هارولد راس»، سردبیرِ بنیان‌گذار، رفت
که می‌خواست کار را رها کند
راس در پاسخ گفت:
«این کار یک جنبش است و آدم نمی‌تواند از یک جنبش استعفا بدهد.»
و من دقیقاً می‌دانم منظورش چیست
این فقط... چیزی نیست که هفته‌ای یک بار یا هر روز به صورت آنلاین منتشر شود
این... روح دارد
هدفمند است و باوقار و باکیفیت
باید خودش را زیر سوال ببرد. باید از تجربیاتش درس بگیرد
باید تواناییِ تغییرِ عقیده را داشته باشد
اما این یک جنبش است؛ آرمانی برای دستیابی به والایی‌هاست
اگر این حرف‌ها متظاهرانه به نظر می‌رسد، برایم مهم نیست
به نیویورک خوش آمدید، تمام این مدت منتظرتان بوده است
سلام. سلام به همگی
دیه‌گو، تو می‌خواهی اول شروع کنی؟ حتماً
فکر می‌کنم باید مطلبی درباره‌ی افزایشِ اعتبار مالیاتی کار کنیم
شاید برای یک مجله به اندازه‌ی کافی جذاب نباشد؟
به نیویورک خوش آمدید، تمام این مدت منتظرتان بوده است
به نیویورک خوش آمدید، به نیویورک خوش آمدید
به نیویورک خوش آمدید، تمام این مدت منتظرتان بوده است
به نیویورک خوش آمدید، به نیویورک خوش آمدید
این یک موسیقیِ متنِ جدید است، می‌توانم با این ریتم برقصم
ریتیم برای همیشه
چراغ‌ها خیلی پرنورند، اما هرگز چشمانم را نمی‌زنند
من
به نیویورک خوش آمدید، تمام این مدت منتظرتان بوده است
به نیویورک خوش آمدید، به نیویورک خوش آمدید
مثل هر عشقِ بزرگی، تو را در تعلیق نگه می‌دارد
مثل هر عشقِ واقعی، مدام در حال تغییر است
مثل هر عشقِ حقیقی، تو را دیوانه می‌کند
اما می‌دانی که هیچ چیز، هیچ چیز، هیچ چیزش را عوض نمی‌کردی
به نیویورک خوش آمدید، این یک موسیقیِ متنِ جدید است
می‌توانم با این ریتم برقصم، به نیویورک خوش آمدید
چراغ‌ها خیلی پرنورند، اما هرگز چشمانم را نمی‌زنند
به نیویورک خوش آمدید، موسیقیِ متنِ جدید
می‌توانم با این ریتم برقصم
به نیویورک خوش آمدید، چراغ‌ها خیلی پرنورند
اما هرگز چشمانم را نمی‌زنند، به نیویورک خوش آمدید
آن‌قدر پرنور، که هرگز چشمانم را نمی‌زنند
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]