« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫فیلمی از جوزپه تورناتوره
‫هنوزم از خودم می‌پرسم که رفتنم ‫از شهر شناورِ اون، کار درستی بود یا نه؛
‫و منظورم فقط از نظر شرایط کاری نیست.
‫از یه چیز اما مطمئنم؛ این که اگه یه روز آدم،
‫ پاهای مأنوس به دریاش رو...
‫ ترک عادت بده...
‫ یا هوس راه رفتن روی یه جای سفت و سخت کنه،
‫دیگه همچین دوستی رو، همچین دوست پاکی رو...
‫ به چشمش نمی‌بینه و ‫صدای موسیقی ربانیش رو نمی‌شنوه.
‫ولی خب... همونطور که خودش می‌گفت:
‫«تا وقتی که یه داستان شنیدنی و چندتا گوشِ ‫شنوا داشته باشی، هنوز کارت ساخته نشده.»
‫مسئله اینه که هیچکس یه کلمه هم ‫از داستان من رو باور نمی‌کنه.
‫هر دفعه این اتفاق می‌افتاد؛
‫یه کسی سرشو بالا می‌کرد و می‌دیدش.
‫درکش آسون نیست.
‫چیزی که می‌خوام بگم اینه که ‫ممکن بود تعدادمون توی اون کشتی بیشتر از هزار نفر باشه؛
‫از مسافرهای خرپول و مهاجرها بگیر ‫تا آدم‌های عجیب‌غریب و ما.
‫ولی همیشه یه نفر بود، ‫فقط یه نفر...
‫که زودتر از همه می‌دیدش.
‫شاید یه گوشه‌ای داشت غذاشو می‌خورد، ‫یا شاید روی عرشه قدم می‌زد...
‫یا شایدم داشت شلوارشو بالا می‌کشید...
‫که یه لحظه نگاه می‌کرد، ‫یه نگاه گذرا به دریا...
‫و می‌دیدش.
‫بعد همونجا خشکش می‌زد، ‫میخکوب می‌شد، قلبش به تپش می‌افتاد...
‫و هر دفعه، به خدا قسم که هر دفعه...
‫برمی‌گشت به سمت ما، به سمت کشتی، ‫به سمت همه و داد می‌زد:
‫آمریکا!
‫منم یه عالمه پول سر این که کی اولین نفر ‫چشمش به اونجا می‌افته باختم؛
‫به آمریکا.
‫«افسانۀ ۱۹۰۰» ‫(نام ایتالیایی: «افسانۀ پیانیستِ روی اقیانوس»)
‫بر اساس تک‌گوییِ «نووه‌چنتو» از الساندرو باریکّو
‫آهنگساز: انیو موریکونه
‫مدیر فیلمبرداری: لایوش کولتای
‫معجزه‌ست! رُزالیای مقدس!
‫رزالیای مقدس کجا بود؟! مریم مقدسه، مریم مقدس!
‫نیویورک!
‫توی هر کشتی‌‌ای یکی از این آدم‌ها هست، ‫کسی که اول از همه آمریکا رو می‌بینه...
‫و فکر نکنید که شانسیه یا یه جور قدرت دیده.
‫دست سرنوشته.
‫این آدم‌ها کس‌هایی‌ان که ‫مهر این لحظه روی پیشونیشون خورده...
‫و اگه وقتی بچه بودن توی چشم‌هاشون نگاه می‌کردی،
‫اگه با دقت کافی نگاه می‌کردی، ‫می‌تونستی همون موقع ببینیش؛
‫آمریکا رو.
‫من خودم چندتایی آمریکا دیدم!
‫در عرض ۶ سال روی اون کشتی، ‫سالی ۵ بار سفر،
‫از اروپا به آمریکا، آمریکا به اروپا. ‫همیشۀ خدا خیسِ اقیانوس بودم!
‫وقتی آدم پیاده می‌شد، ‫نمی‌تونست توی مستراح راست بشاشه.
‫مستراح سر جاش بود؛
‫ولی آدم مثل احمق‌ها تاب می‌خورد.
‫پیاده شدن از کشتی کاری نداره، ‫ولی از اقیانوس...
‫می‌خواستم دیگه ببندم. ‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫وقتی سوار کشتی شدم، ۲۴ سالم بود...
‫و تموم فکر و ذکر زندگیم یه چیز بود؛
‫ترومپت بزنم!
‫می‌خوام بفروشمش.
‫مدل کانه.
‫بدک نیست.
‫بین سازهای بادی، بهترینه!
‫تو دورۀ خودش، آره.
‫ خیلی وقته ازش کار نکشیدی، درسته؟
‫اگه منظورت واسه پوله، چند سالیه نزدم.
‫ولی اگه واسه دل خودم میگی، ‫هر کاری کردم عشق موسیقی نذاشت ازش دل بکنم.
‫اشتباه برداشت نکن...
‫بهترین نوازنده‌های سبک جَز توی همچین سازی دمیدن.
‫مطمئناً همینطوره. ‫ولی مردم بعد از جنگ دنبال شادی‌ان.
‫موسیقی شاد، نه جَز!
‫این ترومپت دیگه به درد کلکسیونرها می‌خوره.
‫۶ پوند و ۱۰ شیلینگ، آخرین پیشنهادمه.
‫همینقدر؟! این که فقط ۲۰ و خُردی دلار میشه.
‫این ساز تموم زندگیمه آقا!
‫می‌دونم، کسی منو مثل بادی بولدن ‫یا لویی آرمسترانگ یادش نمی‌مونه، ولی...
‫حتی همین نوازندۀ بی‌نام و نشون بودنم ‫باید بیشتر از ۲۰ دلار ناقابل ارزش داشته باشه!
‫خب حالا که اینطوریه، ‫پس نیم شاهی هم نمی‌ارزه.
‫لطفاً وقتی میری، درو ببند.
‫باشه پدر جون،
‫برنده شدی.
‫همین الان یه تیکه از تاریخ موسیقی رو خریدی.
‫از من اگه می‌شنوی،
‫برو یه جایی از خودت خوب پذیرایی کن.
‫اقلاً بذار یه بار دیگه واسه دفعه آخر بزنم...
‫ول کن پسر جون، وقت این کارها رو ندارم!
‫باشه...
‫ولی سریع بزن،
‫می‌خوام ببندم.
‫ممنون.
‫با هم مو نمی‌زنن، مگه نه؟
‫حالت خوبه؟ ‫نمی‌خوای که کف مغازه‌م غش کنی، ها؟
‫همین آهنگیه که الان داشتی می‌زدی.
‫حتماً می‌دونی چه آهنگیه.
‫اسمش چیه؟
‫اسمی نداره.
‫آدم‌های انگشت‌شماری افتخار شنیدنش رو داشتن.
‫چه سبکی داره!
‫از صبح دارم با خودم کلنجار میرم...
‫ولی هر چی فکر می‌زنم، ‫نمی‌تونم بفهمم این پیانیست خارق‌العاده کیه.
‫فکر نکنم تا حالا اسمشو شنیده باشی.
‫کیه؟
‫اگه بهت بگم این پیانیست اصلاً ‫وجود خارجی نداشته، دروغ نگفتم!
‫از مخفی‌کاری خوشم نمیاد. ‫همیشه آخر کار گندش در میاد!
‫بگو دیگه جوون. ‫این کیه داره پیانو می‌زنه؟!
‫رازیه که خودم می‌دونم.
‫«اولین سالِ این قرنِ نکبتی بود.»
‫به قول کارگر رنگین‌پوست گمنام کورۀ کشتی ویرجینیَن.
‫خرپول‌های بی‌پدرمادر! ‫هیچی نریختن به جز یه مشت ته سیگار و دستمال کثیف!
‫عمراً ساعتشونو گم کنن، ‫یه دکمۀ سرآستین کج و کوله هم نمی‌ندازن!
‫چقدر دلم خوشه‌‌ها... ‫از یه حلقۀ بدل زپرتی هم نمی‌گذرن!
‫بَه، اینجا رو نیگا!
‫یه سیگار سالم!
‫حتماً آدم فقیرم وسط این خرپول‌ها بوده.
‫اوق! این کثافت‌کاری رو نیگا! ‫پدرسگ‌های ریغو!
‫پولدارهای بی‌شرف! ‫حساب همه چی دستشونه، مگه این که بهت بدهکار باشن!
‫تو دیگه اینجا چی کار می‌کنی؟
‫تی. دی. لمونز.
‫چه خبرا لمون؟
‫کار مهاجرهاست!
‫دقیقاً! یواشکی بچه می‌زان، ‫بعد تو کشتی می‌ذارن که نونخورشون زیاد نشه!
‫دردسرهای ادارۀ مهاجرت رو هم که نگو!
‫همچین بچه‌ای وقتی بزرگ بشه، ‫چی از توش در میاد؟ یه مهاجر دیگه!
‫به حرف این پدرسوخته‌ها گوش نکن، لمون. ‫یالا! بخور پسر جون!
‫به نرمی پستون‌های مامانت نیست، ‫ولی شیرش واقعیه. بخور...
‫این بچه رو تو قسمت درجه یک، روی پیانو گذاشتن...
‫به امید این که یه بابای پولداری بیاد و ‫توی ناز و نعمت بزرگش کنه.
‫مگه همینجور نیست دنی؟ ‫چی فکر می‌کنی، ها؟
‫ولی این تخم جن تو دست کی می‌افته؟ ‫یه بدبخت بی‌پول سیاه‌سوخته!
‫پدر و مادرش دارن به ریشت می‌خندن دنی!
‫حال و حولشو اون‌ها کردن، بدبختی‌هاش واسه تو مونده!
‫گور بابای بدبختی و بی‌پولی! ‫موش‌های ته فاضلاب!
‫روی جعبه نوشته بود تی. دی. کسی از بین شما مشنگ‌ها معنیشو می‌دونه؟ ها؟
‫اوه، یادم رفته بود! شما که سواد ندارین!
‫خودم بهتون میگم معنیش چیه. ‫یعنی: «تشکر دنی!» «تشکر دنی!»
‫اون بچه رو واسه من گذاشتن، ‫منم می‌خوام نگهش دارم. گور پدر تک‌تکتون!
‫میگم دنی، می‌خوای اسم بچه رو چی بذاری، ها؟
‫راست میگی، بهش فکر نکرده بودم.
‫واسه شروع اسم خودمو روش می‌ذارم؛ دنی بودمن.
‫آره! تی. دی. رو هم وسط اسمش می‌ذارم. ‫مثل این پولدارها که اسمشونو روی دکمۀ سرآستین می‌نویسن.
‫اینجوری اسمش باکلاس میشه، مگه نه؟
‫این وکیل‌های لامصب همه‌شون از اینجور اسم‌ها دارن.
‫یکی از وکیل‌های من اسمش ‫«جاناتان پی. تی. کِی. واندر» بود.
‫- همونی که فرستادت ۱۰ سال آب‌خنک بخوری؟ ‫- حافظه‌ت خوب کار می‌کنه چینی لعاب‌نشده!
‫اگه پسرم یه روز وکیل بشه، ‫به خدا قسم خودم می‌کشمش!
‫پس اسم پسرم «دنی بودمن تی. دی. لمون» میشه.
‫- نظرت چیه؟ ‫- دست من که نیست. تو مامانشی!
‫خوبه ولی یه چیزی کم داره. ‫پایان درست‌حسابی نداره.
‫پسر شاهزاده که نیست دنی!
‫سه‌شنبه پیداش کردی، پس اسمشو بذار سه‌شنبه.
‫اونقدرها هم خنگ نیستی، سیاه‌سوخته!
‫اولین ماه این قرن جدید نکبتی پیداش کردم،
‫واسه همین اسمشو می‌ذارم «هزار و نهصد»!
‫- هزار و نهصد؟ این که عدده! ‫- عدد بود، الان اسمه.
‫«دنی بودمن...
‫تی. دی. لمون...
‫هزار و نهصد»
‫دنی، نی‌نی کوچولوت حالش خوش نیست.
‫گریه نکن. مامانت رسید!
‫جل‌الخالق! چطور این همه گه تو این فسقلی جا میشه؟!
‫همه چیز روی رواله
‫هوا دائم پر بخاره
‫خدایا نور رحمتت رو بتابون
‫تشکر دنی
‫گریه‌های یه شیرخواره
‫میگه زندگی تو راهه
‫خدایا همیشه پیشمون بمون
‫تشکر دنی
‫یه روزی این پسر میشه «یکی بود یکی نبود»
‫تا اون موقع خدا خودت مواظبش بمون
‫تشکر دنی
‫آدم فکر می‌کرد ظهور دوبارۀ مسیحه.
‫شایدم بود؛ با توجه به اون همه ‫جادو جمبلی که پسربچه توی آستینش داشت.
‫هر کاری بخواید روی آب کرد، به جز این که روش راه بره! ‫اونم تازه از بقیه شنیدم که کرده!
‫تشکر دنی
‫و اینجوری بود که هزار و نهصدِ کوچولو، ‫توی گهواره‌ای به بزرگی یه کشتی، قد کشید و بزرگ شد؛
‫اما از اونجایی که دنی می‌ترسید که پسرش رو ‫به خاطر مشکلات مدارک شناسایی و گذرنامه ازش بگیرن،
‫دوران بچگی هزار و نهصد، صرف قایم‌موشک‌بازی‌ای ‫همیشگی توی شکم ویرجینین شد.
‫خب، این یکی رو خودت بخون.
‫ببین. انگشتتو روی کلمه‌ها بذار ‫که یه وقت حروفشون از دستت در نرن!
‫- «وای... ‫- خب، بقیه‌شو بگو.
‫- ما‍... ‫- آفرین.
‫- مانم... ‫- یه کم دیگه.
‫اینا».
‫لمون، خوندن توی خونِته! ‫حالا پشت هم بذارشون، مثل صدای موتور بخار.
‫تلق و تلوق، تلق و تلوق، تلق و تلوق! ‫بخون.
‫«وای...
‫مامانم...
‫اینا».
‫وای مامانم‌اینا! حالا بقیه‌شو بخون.
‫«خَر...
‫خو...
‫دِتی»
‫دنی، واسه چی اینقدر می‌خندی؟
‫چون این‌ها اسم اسبه. تو خنده‌ت نمی‌گیره؟
‫عاشق اسم این اسب‌هام. ‫این یکی رو ببین، دیروز تو کلیولند مسابقه داده.
‫«رقاصِ...
‫تیزپا».
‫این یکی رو گوش کن.
‫- «دماغ سربالا». ‫- دماغ سربالا!
‫این یکی: «دُخیِ مامانی».
‫مامان چیه دنی؟
‫- مامان؟ ‫- اوهوم.
‫خب... مامان یه نوع اسبه.
‫- اسبه؟ ‫- اسب مسابقه‌ایه.
‫می‌دونی چیه... راستشو بخوای، ‫مامان بهترین اسب دنیاست. از اون اصیل‌هاشه.
‫اگه رو مامان شرط ببندی، همیشه برنده میشی.
‫تانو د‌اماتو.
‫سلطان تجارت لیمو.
‫بابا، انگشتتو بذار اینجا و بخون.
‫تی. دی. مخفف «تشکر دنی» نیست!
‫این ژیگولو دیگه کیه؟
‫امشب هر چی خوندی دیگه بسه. ‫زیادی خوندن واسه‌ت بده.
‫دیگه چی بده دنی؟
‫هر چی بیرونِ کشتی ویرجینینه، بده.
‫هر چیزی!
‫روی خشکی کوسه‌هایی هست که زنده‌زنده می‌خورنت! ‫یه وقت نزدیکشون نشی! فهمیدی؟
‫این‌ها رو می‌بینی؟ کار کوسه‌های سفیده. ‫از همه‌شون خطرناک‌ترن.
‫دنی، پرورشگاه کجاست؟
‫خب...
‫پرورشگاه یه جور زندونی خیلی بزرگه که ‫آدم‌های بدون بچه رو اونجا می‌ندازن.
‫یعنی اگه من پیشت نبودم، ‫تو رو هم توی پرورشگاه می‌نداختن؟
‫درست فهمیدی لمون کوچولو. ‫شب بخیر.
‫هزار و نهصد روی اون شهر شناور شگفت‌انگیز به اسم ویرجینین، ‫گذشته از یه پدر، خونواده‌ای نصیبش شد که تک‌تک اعضاش رو...
‫ آدم‌های خارق‌العاده‌ای تشکیل می‌دادن؛ مثل دکترِ کشتی.
‫دهنتو باز کن. اینجوری:
‫خدا خفه‌ت نکنه دکتر! ‫این چیه ته حلقت آویزونه؟ مریض شدی؟
‫اسمت چیه دکتر؟
‫دکتر کلاوزِرمِنزْپیتزوِیگِندورفِنتاگ.
‫عجب اسمی! ‫اگه مورد اورژانسی باشه، کار مریض ساخته‌ست!
‫اون همه آدم روی کشتی، شامل آشپز و ملوان و ‫متصدی رادیو و پیشخدمت، به خوبی ازش مراقبت می‌کردن...
‫و همگی به نوبۀ خودشون، سعی می‌کردن هر کاری که ‫به نظرشون خوبه رو بهش آموزش بدن.
‫ناخدای کشتی هم به طرز کاملاً عجیبی، ‫به عضویت این خونوادۀ قاطی‌پاطی در اومد.
‫ناخدا اسمیت، انسانی خردمند که فقط سه تا نقص نداشت:
‫از بیماری تنگناهراسی رنج می‌برد، ‫به شدت از غرق شدن می‌ترسید...
‫و از شیرینی متنفر بود.
‫هزار و نهصد!
‫چند دفعه بهت گفتم که این بالا نیای؟ ‫مخصوصاً اگه هدفت دزدیه!
‫از هر جایی برداشتیش، همونجا بذار!
‫زود برگرد به همون سوراخت، ‫وگرنه می‌فرستمت پرورشگاه! یالا!
‫آقای دنی بودمن، درِ این یتیم‌خونه‌ت دیگه باید تخته بشه!
‫گذشته از این‌ها، خلاف قوانین هم هست.
‫قوانین به یه ورم!
‫- هی رفیق... ‫- چیه؟
‫وسط این طوفان به چی فکر می‌کنی؟
‫چی؟ نطفۀ وکیلم نباید کاشته می‌شد؟
‫آره، آره. طوفان.
‫معلومه که می‌دونست، ‫بعد ماشه رو چکوندم و مرد!
‫دلت لک زده واسه نون ترد؟
‫آره!
‫می‌دونی من چی فکر می‌کنم رفیق؟ ‫به نظرم به سرت زده رسماً!
‫سرم داغه یه چیزی میگم؟
‫هی دنی! به پدرو بگو چجوری کلک اون وکیله رو کندم!
‫هتل والدورف رفتم؟ ‫آره، تا دلت بخواد!
ولی نمی‌ذاشتن برم تو، مگه این که ‫واسه دستشویی سابیدن می‌رفتم!
‫مواظب باش دنی!
‫دنی؟ دنی؟
‫- دنی؟ ‫- دنی؟
‫دکتر! بگو دکتر بیاد! بگو دکتر بیاد!
‫- دکترو صدا کن! ‫- برو! دکتر!
‫دنی، مرتیکۀ هفت‌جون! یه چیزی بگو.
‫یه خراش ساده‌ست بچه‌ها.
‫دووم بیار. دکتر تو راهه.
‫دکتر، دکتر کلا... کلا... کلا...
‫کلاوز... کلاوزر...
‫کلاوز... کلاوزرمن!
‫دکتر کلاوزرمنپیتژواگن... ‫فریشکر... کمنشون...
‫«خاک به پا کن»...
‫از «خاک به سرم» جلو زد و...
‫«یادش به خیر»...
‫از مسابقه خارج شد.
‫...«شیطون بلا»؛
‫و در شهر ساراتوگا...
‫«پیروزی شکوهمندانه» حضور داشت...
‫سه روز طول کشید تا دنیِ سالخورده، ‫دار فانی رو وداع کنه.
‫وسط ششمین مسابقۀ اسبدوونی توی شیکاگو از دنیا رفت؛
‫جایی که «آب آشامیدنی» به اندازۀ دو اسب از ‫«سوپ سبزیجات» و پنج اسب از «ته‌رنگ آبی» جلوتر بود.
‫حتی اگر در وادی سایۀ موت راه روم، ‫از هیچ اهریمن نخواهم ترسید.
‫دکتر کلاوزِرمِنزْپیتزوِیگِندورفِنتاگ گفت که شاید اگه دنی ‫اینقدر زیاد نخندیده بود، حالش خوب می‌شد.
‫اما شایدها تعیین‌کنندۀ حقایق نیستند...
‫و تنها حرفی که میشه با اطمینان زد اینه که به یکباره ‫«لمون هزار و نهصد»، برای بار دوم یتیم شد.
‫[تشکر دن‍ ]
‫[تشکر دنی]
‫- به نام خداوند و پسرش و روح‌القدس. ‫- آمین.
‫خنیا.
‫موسیقی.
‫اون موقع هزار و نهصد، ۸ سالش بود.
‫فکر کنم ۵۰ باری از آمریکا به اروپا سفر کرده بود.
‫اقیانوس خونه‌ش بود.
‫که اینطور! حتماً پوستش هم از پولک بوده،
‫- به جای دست هم باله داشته! ‫- حرف‌هام عین حقیقته پدر جون.
‫- به جونم قسم می‌خورم. ‫- یه مشت حرفه.
‫حقیقت محضه. ‫هیچوقت پاشو روی خشکی نذاشت؛ هیچوقت.
‫تا دلت بخواد از روی لنگرگاه خشکی رو دیده بود،
‫ولی یه بارم از کشتی پیاده نشد.
‫مشکل اینجا بود که از نظر دنیا، ‫اون حتی وجود نداشت.
‫هیچ شهر و کلیسا و بیمارستان و زندان و ‫تیم ورزشی‌ای نبود که اسمی از هزار و نهصد توش باشه.
‫نه ملیتی داشت، نه خونواده‌ای. ‫حتی تاریخ تولد هم نداشت.
‫۸ سالش شده بود، ‫ولی روی کاغذ هنوز پا به دنیا نذاشته بود.
‫[ورود ممنوع]
‫آمریکا! آمریکا!
‫بچه‌دزدیه!
‫اگه یه روزی یکی از بستگان بچه پیداش بشه، ‫ممکنه بهتون اتهام آدمربایی بزنن!
‫خیلی بعید می‌دونم بعد از ۸ سال پیداشون بشه.
‫هر چند به نظرم دیگه وقتش رسیده که ‫این بچه یه زندگی عادی داشته باشه.
یه سفارشنامه نوشتم که ازت می‌خوام ‫به دست رئیس یتیم‌خانۀ ایالتی برسونی.
‫باشه ناخدا. این ‫پسربچه رو از کجا میشه پیدا کرد؟
‫سرملوان، آقایون رو راهنمایی کن.
‫آروم. بکش بالا.
‫- لطفاً راه رو باز کنین. ‫- هی تو! اون جعبه رو جایی نبر.
‫می‌خوام همه جا رو بگردم.
‫- یه پسربچۀ کوچیک ندیدین؟ ‫- نه، ندیدیم.
‫۲۲ روز بعد که ویرجینین عازم ریودوژانیرو شد،
‫هنوز که هنوز کسی نمی‌دونست هزار و نهصد کجاست ‫یا چه بلایی سرش اومده.
‫از گلوی هیچکی آب خوش پایین نمی‌رفت،
‫چون همه به اون پسرۀ فضول وابسته شده بودن؛ ‫هر چند کسی صداشو در نمی‌اورد.
‫- ناخدا! بلند شو ناخدا! ‫- خوابیدم. خودت ترتیبشو بده.
‫- ناخدا، موقعیت اضطراریه! ‫- یا خدا! داریم غرق میشیم!
‫بدتر! خیلی بدتر!
‫- اسمش چیه؟ ‫- هزار و نهصد.
‫- اسم آهنگو نمیگم. اسم پسره. ‫- هزار و نهصد.
‫دقیقاً مثل آهنگ!
‫توی اون لحظه یه عالمه سؤال بود که ‫ناخدا اسمیت دلش می‌خواست بپرسه.
‫مثلاً: «از کدوم جهنم‌دره‌ای پیانو زدن یاد گرفتی؟» ‫یا: «کدوم قبرستونی قایم شده بودی؟»
‫یا: «این موسیقی دیگه از کدوم سوراخ‌سنبه‌ای اومده؟ ‫انگار بدون این که بفهمی، داره توی انگشت‌هات سرازیر میشه.»
‫اما ناخدا آدم رسمی‌ای بود...
‫و تنها چیزی که به زبون اورد این بود:
‫هزار و نهصد، این کارها کاملاً خلاف مقرراته!
‫مقررات به یه ورم!
‫دقیقاً همین کلماتو گفت: «مقررات به یه ورم!»
‫ولی یه چیزی رو هنوز نمی‌فهمم.
‫این صفحه چه ربطی به این قضایا داره؟
‫دوزاریت به این آسونی‌ها نمی‌افته، مگه نه؟!
‫این آهنگ کار اونه؛
‫کار دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصده،
‫بزرگترین نوازندۀ پیانو روی هفت دریا.
‫خارق‌العاده‌ست!
‫پس یعنی اگه حرف‌هات راسته، ‫این صفحه یه عالمه می‌ارزه.
‫این صفحه می‌تونه هر دوتامونو پولدار کنه.
‫این صفحه نباید منطقاً وجود داشته باشه. ‫تنها صفحۀ مادری که وجود داشت، درست بعد از ضبط نابود شد.
‫خب...
‫اینم یه صفحۀ مادره.
‫از اون صفحه‌های مخصوص ضبط سریع و فوریه.
‫از کجا پیداش کردی؟
‫خب...
‫یه روز کامل وقت گذاشتم که تیکه‌هاشو به هم بچسبونم.
‫اتفاقی پیداش کردم.
‫توی دل یکی از اون پیانوها گذاشته شده بود.
‫از یه فروشندۀ اجناس دسته دوم خریدمش.
‫می‌گفت پیانو رو توی بیمارستان یه کشتی قدیمی، ‫لب بندر پلیموث گیر اورده.
‫چند روز دیگه کشتی رو امحاء می‌کنن.
‫یعنی چی «امحاء می‌کنن»؟
‫آره، اونجاست.
‫سریع‌تر.
‫دست بجنبونین.
‫آروم‌تر، آروم‌تر! اینقدر سریع ولش نکن!
‫مواظب باش. جعبۀ موز که دستت نیست!
‫مواظب باش.
‫یواش‌تر، یواش‌تر.
‫- اهل کجایی؟ ‫- لیورپول.
‫- کارت چیه؟ ‫- سلمونی.
‫- اسمشو بنویس. ‫- خیلی ممنون.
‫بعدی! کار تو چیه؟
‫- نجاری می‌کنم، آشپزی، سلمونی. ‫- این همه کار با هم به دردمون نمی‌خوره، برو بیرون!
‫- تعمیرکاری هم بلدم. ‫- برو بیرون. بعدی!
‫تو چی کار می‌کنی؟
‫ترومپت می‌زنم.
‫گروه موسیقی‌مون تکمیله. بعدی!
‫برو بیرون!
‫کجا سرشو انداخته میره؟
‫- این چی بود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫وقتی نمی‌دونی چیه، یعنی جَزه!
‫جَزه!
‫- اسمت چیه؟ ‫- مکس تونی هستم، آقا.
‫صحیح!
‫اون روز شادترین روز زندگیم بود.
‫سیل آدم‌هایی که امید توی چشم‌هاشون برق می‌زد، ‫دست تکون دادن‌ها، صدای بوق ممتد...
‫و اون شهر بزرگ شناور که داشت راه می‌افتاد.
‫مثل یه جشن بزرگ بود، ‫یه محفل مجلل، فقط و فقط واسه من.
‫ولی سه روز بعد، اقیانوس از دست پایکوبی‌های ما عاصی شد.
‫یهو بی‌مقدمه، وسط شب، ‫به سرش زد و زمین و زمان رو به هم ریخت.
‫چیزی که هست اینه که یه ترومپتزن ‫روی یه کشتیِ طوفان‌زده، کار خاصی از دستش بر نمیاد.
‫در واقع تنها کاری که می‌تونه انجام بده، ترومپت نزدنه؛ ‫تا حداقل وضعیتو از اینی که هست بدتر نکنه.
‫ولی من اصلاً تحمل اونجا رو نداشتم. ‫یه جمله همه‌ش توی ذهنم تکرار می‌شد:
‫«مرتیکه مثل موش تو سوراخش مرد!»
‫و اصلاً دلم نمی‌خواست که ‫مثل یه موش توی سوراخم بمیرم.
‫ای بابا، گم شدم.
‫سلام ترومپتزن!
‫چی شده؟
‫پاهات به دریا عادت ندارن؟
‫تو همون تازه‌واردی که ترومپت می‌زنه، مگه نه؟
‫دنبالم بیا.
‫واسه دردت دوا دارم.
‫بیا.
‫- لطفاً پایه‌هاش رو آزاد کن. ‫- چی؟ دیوونگیه!
‫بهم اعتماد کن.
‫لطفاً پایه‌ها رو آزاد کن.
‫بپر کنارم بشین.
‫- مگه خل و چلی چیزی هستی؟ ‫- بهتره زودتر بیای، وگرنه دیگه نمیشه.
‫- بگو ببینم، بچه‌مچه نداری؟ ‫- نه.
‫زِکّی! یه روزی از همین روز‌ها می‌ندازنت یتیم‌خونه!
‫خل و چله.
‫- مامان جون! ‫- می‌بینم که اسم اسب‌ها رو هم خوب بلدی!
‫- چندتایی بلدم. ‫- آفرین!
‫انگار دریا داشت ما رو تاب می‌داد.
‫همینجور که ما بین ستون‌ها می‌لغزیدیم ‫و به چراغ‌ها و اثاثیۀ کشتی تنه می‌زدیم،
‫فهمیدم که این کار ما در واقع، ‫پابه‌پا رقصیدن با اقیانوسه.
‫ما و اون، رقاص‌هایی مجنون که روی کفپوش طلاییِ شب، ‫وسط والسی گوشنواز به هم گره می‌خوردیم.
‫ایول!
‫شب بخیر ناخدا.
‫- سوار نمی‌شین؟ ‫- هزار و نهصد!
‫باید می‌دونستم کار توئه.
‫کی به جز تو توی این کشتی می‌تونه ‫همچین کار احمقانه‌ای بکنه، هزار و نهصد؟
‫داشتم همینجوری یه چیزی رو امتحان می‌کردم، آقا.
‫مطمئن باشین وقتی به نتیجه برسم، ‫دیگه همچین اتفاقاتی نمی‌بینید.
‫نظر منو بخوای، مشکل از گیرۀ پایه‌هاست. ‫اگه درستش کنین دیگه حله!
‫- یه بار دیگه بگو پنجرۀ بی‌صاحابش چقدر بود. ‫- پنجرۀ بی‌صاحاب انگار دروازه بود!
‫می‌دونی، مجبوریم تا ابد توی این کشتی، ‫زغال بیل بزنیم!
‫نه بابا!
‫حداقل چشم‌اندازِ کاری آدم از همین الان مشخصه!
‫- میگم ترومپتزن... ‫- چیه؟
‫- اهل نیواورلینزی، مگه نه؟ ‫- از کجا فهمیدی؟
‫- عاشق اون شهرم. ‫- جدی؟ خیلی وقته که اونجا نرفتم.
‫وسط زمستون خیلی قشنگه.
‫اوایل بهار هم...
‫بعد از ظهرهاش با دل آدم بازی می‌کنه.
‫وقتی که اصلاً انتظارشو نداری...
‫سر و کلۀ مه پیدا میشه؛
‫مثل یه پردۀ شیری که دقیقاً ‫تا زیر حباب چراغ‌های خیابون آویزون می‌مونه.
‫همه چیزو از دم تیغۀ سفیدش می‌گذرونه.
‫شگفت‌انگیزه!
‫خونه‌ها سقفشون رو از دست میدن، ‫درخت‌ها شاخه‌هاشون رو از دست میدن،
‫کلیسای جامع شهر مناره‌هاش رو از دست میده، ‫آدم‌هایی که پای پیاده‌ن سرشون رو از دست میدن.
‫از گردن به بالا، همه چیز ناپدید میشه.
‫تنها چیزی که توی میدون جکسون به چشم می‌خوره، ‫یه مشت بدن سربریده‌ست...
‫که حیرون و سردرگم به همدیگه می‌خورن و میگن:
‫«ننجون‌اینا چطورن؟»
‫دقیقاً همینه. حیف که زیاد دووم نداره.
‫ولی تو این‌ها رو از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونی چیه... از وقتی که سوار کشتی شدم،
‫همه‌ش داستان یه یارویی رو می‌شنیدم که اسمش...
‫اندازۀ راه ابریشمه.
‫اینطور که میگن روی همین کشتی به دنیا اومده ‫و هیچوقت ازش پیاده نشده.
‫از اون داستان‌هاست! ‫مگه میشه ۲۰ سال کسی پاشو روی خشکی نذاره؟
‫۲۷ سال.
‫میگن این یارو آهنگ‌هایی می‌زنه که ‫تا حالا هیچکس نشنیده!
‫منم در مورد این یارو شنیدم.
‫اولش گفتم... تو همون یارویی؛
‫- ولی بعد دیدم جور در نمیاد. ‫- که اینطور...
‫پیش خودم گفتم: «اگه این یارو هزار و نهصده، ‫پس چطوره که اینقدر از نیواورلینز اطلاعات داره؟!»
‫آخه تو که نیواورلینز رفتی دیگه.
‫اگه بگم یه بارم پامو توی اون شهر نذاشتم، ‫حرفمو باور می‌کنی؟
‫حالا هر کی که هستی... ‫من مکس تونی‌ام.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫کار به کجا رسید؟
‫بهمون گفتن منفجرش کنیم، ‫نه که صبر کنیم تا ماهی‌ها بخورنش!
‫دیگه چیزی نمونده. ‫آخر کارِ سیم‌کشیه.
‫اینقدر سریع نرین، آروم‌تر.
‫- کجا راه افتادی میری؟ جلوشو بگیرین. ‫- باید دنبال یه کسی بگردم. توی کشتی...
‫- برو پایین. ‫- می‌خوایم منفجرش کنیم. یالا برو پایین.
‫یالا. ببرینش پایین.
‫ولم کنین حرومزاده‌ها. بذارین برم تو کشتی.
‫- میشه یه بار دیگه بگی؟ فکر کنم درست نشنیدم. ‫- هر چقدر دلت بخواد واسه‌ت میگم!
‫این کشتی لامصبو منفجر نمی‌کنین، ‫چون بهترین دوستم سوارشه.
‫- مسئولیت مرگش به گردن همه‌تون می‌افته. ‫- ببرش بیرون.
‫- هر کاری می‌خوای باهاش بکن، ولی از دفترم ببرش بیرون. ‫- این‌ها رو از خودم در نمیارم، دیوونه هم نیستم!
‫وقتی میگم یه کسی سوار کشتی ویرجینینه، ‫یعنی واقعاً یه کسی سوار این کشتی نکبتیه.
‫هر چی تو کشتی بود رو خالی کردیم.
‫از دستگیرۀ در هم نگذشتیم. ‫فقط دینامیت توی کشتی هست؛ یه عالمه دینامیت.
‫از کجا اینقدر مطمئنی که کسی سوار کشتیه؟ ‫اگه مدرکی داری نشون بده، چون منم که باید دستور انفجار رو بدم.
‫مطمئنم که تو کشتیه.
‫بهترین سال‌های زندگیمو توی کشتی ویرجینین گذروندم.
‫توی قسمت درجه سه، یه پیانوی ایستاده پیدا نکردین؟
‫کشتی ویرجینین تنها کشتی دنیاست که ‫توی قسمت درجه سه هم پیانو داره.
‫بگو دیگه. بود یا نبود؟ ‫یه پیانوی ایستاده توی قسمت درجه سه.
‫خب آره، یه پیانو اونجا بود. ‫ولی بیشتر خوابیده بود تا ایستاده.
‫اصلاً بگو کله‌ملق!
‫آخه چه ربطی به این خدابیامرزی که توی کشتیه داره؟!
‫توی بیمارستان همۀ کشتی‌ها، ‫هزارتا از این خدابیامرزها پیدا میشه!
‫گورتو گم کن، وگرنه زنگ می‌زنم به پلیس.
‫دستتو بکش!
‫وسط این هزارتا خدابیامرزی که میگی، ‫بهترین پیانیست جهان داره زندگی می‌کنه!
‫نه بابا! پیانیسته؟!
‫خودت اون همه سال توی کشتی چی کار می‌کردی؟ ‫ساز کوک می‌کردی؟
‫- من توی کشتی ویرجینین چی کار می‌کردم؟! ‫- آره.
‫چی کار می‌کردی؟
‫ساز می‌زدم!
‫خانم‌ها و آقایون!
‫ماین دامِن اوند هِغِن!
‫سینیور اِ سینیوری!
‫مادامز موسیو!
‫بنده، بیل داگلاس، به شما مسافرین ویرجینین خوشامد میگم ‫و امیدوارم شب دل‌انگیزی رو با همراهی گروه جَزِ «آتلانتیک» سپری کنین!
‫خواهش می‌کنم هزار و نهصد، ‫به نت‌های معمولی بچسب، باشه؟
‫ما ساز می‌زدیم چون اقیانوس عظیم و ترسناکه.
‫ما ساز می‌زدیم تا مردم گذر زمان رو احساس نکن ‫و فراموش کنن که کی هستن و کجائن.
‫ما ساز می‌زدیم تا برقصونیمشون؛
‫چون وقتی آدم می‌رقصه، ‫دست دنیا ازش کوتاهه و احساس می‌کنه خداست!
‫ما رگتایم می‌زدیم، چون وقتی کسی نگاه نمی‌کنه، ‫خدا با این سبک موسیقی می‌رقصه.
‫البته با فرض این که خدا سیاهه.
‫رسیدیم ته خط، بچه‌ها!
‫ای خدا...
‫حتماً یه گناه بزرگی ازم سر زده. ‫دلیل عذابم همینه خدا؟!
‫ایول! جیغشو در بیار!
‫عالی!
‫ولی توی قسمت درجه سه بود که هزار و نهصد، ‫آهنگ‌هایی که واقعاً از خودش بود رو می‌زد.
‫بعد از ظهرها یا آخر شب‌ها، وقتی که مجبور نبود ‫نت‌های معمولی رو بزنه به اونجا می‌رفت...
‫و نت‌های موسیقیش هر چیزی بود به جز معمولی.
‫وقتی پیانو می‌زنی به چی فکر می‌کنی؟
‫وقتی کلیدها رو می‌زنی، ذهنت به کجاها میره؟
‫دیشب توی یه کشور زیبا بودم.
‫موی زن‌ها معطر بود و همه چیز برق می‌زد.
‫اونجا پر از ببر بود.
‫اون سفر می‌کرد و ‫هر بار سر از جای تازه‌ای در می‌اورد:
‫می‌رفت توی قلب لندن. ‫توی قطاری وسط دشت و دمن.
‫لبۀ یه آتشفشان غول‌پیکر.
‫توی بزرگترین کلیسای دنیا،
‫ستون‌ها رو می‌شمرد و ‫به شمایل مسیح مصلوب زل می‌زد.
‫به هیچ جا بند نبود.
‫داداش، یه تارانتلای قشنگ واسه‌مون بزن. ‫(به گویش ناپلی)
‫باشه داداش! بگو بینَم این تارانتلا که میگی چجوریه؟ ‫(به گویش ناپلی)
‫کس‌هایی که از کشتی پیاده می‌شدن، ‫دربارۀ یه موسیقی متفاوت حرف می‌زدن...
‫و از پیانیستی می‌گفتن که از بس تند می‌زد، ‫انگار چهارتا دست داشت.
‫داستان‌های عجیبی بین مردم می‌چرخید؛ ‫که بعضی‌هاشون حقیقت داشت.
‫مثلاً داستان سناتوری آمریکایی به اسم ویلسون ‫که همیشه توی قسمت درجه سه سفر می‌کرد؛
‫فقط محض خاطر این که بتونه موسیقی ‫دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصد رو بشنوه.
‫آمریکا!
‫چرا دست نگه داشتی؟ ‫لطفاً ادامه بده.
‫شرمنده سناتور.
‫- به لنگرگاه رسیدیم. من فقط وسط دریا می‌زنم. ‫- چه حرف بی‌منطقی!
‫- لنگرگاه واسه من خشکیه. من روی خشکی پیانو نمی‌زنم. ‫- یعنی تا حالا اصلاً تور نذاشتی؟
‫یعنی چی تور؟
‫سفرهایی به دورتادور دنیا که هنرمندها درونش ‫توانایی‌هاشون رو به نمایش می‌گذارن.
‫اگه اینجوریه پس من کل زندگیم همین کارو کردم؛
‫به روش دلخواهم. ‫ببخشید باید برم.
‫موافقید با هم مصاحبه کنیم؟
‫مص‍... چی کار کنیم؟
‫مصاحبه.
‫یعنی چی؟
‫سناتور می‌پرسد: «وقتی به شهر تولدت برمی‌گردی، ‫از چه کاری بیشتر از همه لذت می‌بری؟»
‫هزار و نهصد پاسخ می‌دهد: «کاری که بیشتر از همه ‫در پاریس برایم لذتبخش است، اینست که دم غروب زیر برج ایفل...
‫در انتظار کسانی که خود را به پایین می‌اندازند بایستم و ‫بر اساس فریادی که قبل از آبگوشت شدن می‌زنند، ملیتشان را حدس بزنم.»
‫ننداز!
‫چرا پیاده نمیشی؟ ‫فقط واسه یه بار، یه دفعه!
‫تا با چشم‌های خودت...
‫دنیا رو ببینی.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟ ‫چون هر کاری دلت بخواد می‌تونی بکنی.
‫مردم عاشقت میشن.
‫می‌تونی یه عالمه پول در بیاری،
‫بهترین خونه رو بخری،
‫ازدواج کنی.
‫چرا نمیری؟
‫مثل روز روشنه که نمیشه تا آخر عمرت اینجوری ‫مثل بومرنگ، این مسیر آبی رو بری و برگردی.
‫دنیا روی خشکیه.
‫چیزی به جز یه پلکان بینتون نیست. ‫پلکان هم که می‌دونی چیه؛
‫یه مشت پلۀ مسخره‌ست.
‫دنیا پایین اون پله‌ها منتظرته!
‫چرا این کارو نمی‌کنی؟
‫فقط یه بار.
‫چرا نمیری پیاده شی؟
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟ ‫چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫به نظرم آدم‌های روی خشکی...
‫خیلی وقتشونو سرِ این چراها تلف می‌کنن.
‫زمستون که میاد، دلشون لک می‌زنه برا تابستون. ‫تابستون که میاد، دلهره دارن که چیزی نمونده به زمستون.
‫واسه همینه که آدم هیچوقت از سفر خسته نمیشه؛ ‫از جستجوی یه جای خیلی دور که همیشه تابستونه...
‫دست نمی‌کشه.
‫به نظر من اما اعتباری بهش نیست.
‫وایسین! دست نگه دارین!
‫- بگو که چاشنی‌ها رو از کار بندازن. ‫- از جا درشون بیارین بچه‌ها!
‫اگه جای تو بودم، خدا خدا می‌کردم که یه کسی تویِ ‫سوراخ‌سنبه‌های این عتیقه پیدا بشه؛ حتی شده یه مادرمردۀ پیانوندیده!
‫انگار داریم توی انبار کاه دنبال سوزن می‌گردیم.
‫پیداش کردم آقا.
‫اینجا اتاقشه.
‫[«خانواده!»]
‫[ناخدا اسمیت - من! - بابا]
‫(زیگموند فروید)
‫(آرتور توسکانینی و توماس مان)
‫(آلبرت انیشتین)
‫ببخشید که جسارت کردم.
‫موسیقی‌ای که می‌زدی خیلی قوی بود.
‫اهل شمال ایتالیایی.
‫مطمئنم!
‫براوو! دقیق‌تر بگیم، منطقۀ فریولی.
‫لطفاً ادامه بده، بزن...
‫می‌کِشی؟
‫انگار از سفر به آمریکا خوشحال نیستی.
‫مشکل از آمریکا نیست.
‫به چیزهایی که از سر گذروندم مربوطه.
‫تا چند سال پیش، ‫تنها جایی که بلد بودم، مزرعه‌م بود.
‫دنیا برای من توی همون یه تیکه زمین خلاصه می‌شد.
‫تا اون موقع به خیابونِ هیچ شهری پا نذاشته بودم.
‫احتمالاً حرف‌هامو درک نمی‌کنی.
‫کاملاً درک می‌کنم.
‫یه کسی رو می‌شناسم که تجربۀ خیلی خیلی مشابهی داشته.
‫مزرعۀ اونم یه روز گرفتار خشکسالی شد؟
‫همسر اونم با یه کشیش فرار کرد و رفت؟
‫تب و لرز جونِ...
‫پنج‌تا بچه‌های اونم گرفت؟
‫نه، ولی اونم آخرش تنها شد.
‫پس اون از من خوش‌شانس‌تره.
‫هنوز یه دختر واسه‌م مونده؛ ته‌تغاریم. ‫تب و لرز حریفش نشد.
‫فقط به خاطر اون بود که یه روز ‫تصمیم گرفتم با بخت سیاهم بجنگم...
‫و کوله بارمو برای رفتن ببندم.
‫یه روز حین سفرم،
‫همینطور که داشتم از یکی از دهکده‌هایی ‫که تا به حال ندیده بودم می‌گذشتم،
‫به یه تپه رسیدم...
‫و بعدش چشم‌هام به زیباترین ‫چیزی که به عمرم دیده بودم، افتاد.
‫دریا!
‫دریا؟
‫تا حالا ندیده بودمش.
‫انگار...
‫صاعقه بهم خورده بود؛
‫چون صداش رو شنیدم.
‫- صدای دریا؟ ‫- آره.
‫صدای دریا.
‫من تا حالا صداشو نشنیدم.
‫صدای دریا مثل یه فریاده،
‫یه فریاد بلند و کشیده...
‫که به هوا می‌ره و می‌ره. ‫و فریادی که به گوش می‌رسه اینه:
‫«تووو!
‫که سرت پر از کاهه،
‫زندگی بی‌حد و حصره!
‫توی کله‌ت فرو میره؟
‫بی‌حد و حصره.»
‫اصلاً اینطوری بهش فکر نکرده بودم. ‫یه انقلابی توی ذهنم به پا شده بود.
‫اینجوری بود که یهو تصمیم گرفتم ‫زندگیم رو عوض کنم؛
‫که از اول شروع کنم.
‫«زندگیت رو عوض کن. از اول شروع کن.»
‫اینو حتماً به دوستت بگو.
‫هزار و نهصد!
‫هـزار و نـهـصـد!
‫مکس تونی‌ام، دوستت!
‫بیا بیرون هزار و نهصد. ‫من هم دوستتم!
‫با این که همدیگه رو ندیدیم! ‫خیالت راحت باشه، از پلیس خبری نیست.
‫یه چیزی در مورد پیانو گفتی. دقیقاً کجا بود؟
‫اونجا پیداش کردیم.
‫هزار و نهصد!
‫خانم‌ها و آقایون!
‫ماین دامِن اوند هِغِن!
‫سینیور اِ سینیوری!
‫مادامز موسیو!
‫بنده، رهبر ارکستر، بیل داگلاس، ‫به شما مسافرین ویرجینین خوشامد میگم...
‫و امیدوارم شب دل‌انگیزی رو ‫با همراهی گروه جَزِ «آتلانتیک» سپری کنین!
‫نوازندۀ ویولون، بندۀ حقیر، بیل داگلاس!
‫نوازندۀ توبا و بِیس، فردی لویاکانو!
‫نوازندۀ ترومپت، مکس تونی!
‫نوازندۀ ترومبون، جیم‌جیم گالوپِ خوش‌نفس!
‫نوازندۀ درامز، سم اسکالیزی!
‫نوازندۀ ساکسیفون، سم واشینگتونِ چُرتی!
‫نوازندۀ بانجو، اسکار دلاگِرا!
‫و در نهایت نوازندۀ پیانو، ‫دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصد!
‫بزرگترین پیانیست دنیا!
‫- دیگه تکرار نمی‌کنم هزار و نهصد، بچسب به... ‫- بچسبم به نت‌های معمولی.
‫برین سر جاتون، سریع سریع.
‫رسیدیم ته خط!
‫دیگه اون روی سگمو بالا اوردی، ‫مرتیکۀ فلان‌فلان‌شده!
‫یه روزی از همین روزها، ‫مردم دیگه از مسخره‌بازی‌هات خوششون نمیاد.
‫به خدا قسم وقتی اون روز برسه، ‫با دست‌های خودم از توی کشتی پرتت می‌کنم بیرون!
‫از کجا میاریش؟
‫- چی رو؟ ‫- موسیقی رو.
‫نمی‌دونم. مثلاً اون زنه‌ای که اونجا نشسته رو ببین.
‫قیافه‌ش به کسی می‌خوره که همین تازگی‌ها ‫شوهرشو با کمک معشوق جوونش کشته.
‫حالا هم داره با جواهرات خانوادگی فرار می‌کنه.
‫- بهش می‌خوره که این آهنگش باشه؟ ‫- راست میگی، قالب خودشه!
‫اون یارویی که اونجاست رو می‌بینی؟
‫هیچ چیزیو نمی‌تونه فراموش کنه. ‫سرش داره از حجم خاطرات می‌ترکه، کاری هم از دستش بر نمیاد.
‫به آهنگش گوش کن.
‫اون یکی رو نگاه کن.
‫شبیه‌ روسپی‌ایه که توی فکر راهبه شدنه.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫این یکی رو نگاه کن.
‫راه رفتنشو می‌بینی؟
‫به نظر من کت‌وشلوار کس دیگه‌ای رو پوشیده.
‫چون اینجور که پیداست داره به تنش زار می‌زنه.
‫به نظر من یه مسافر قاچاقیه که ‫یواشکی اومده قسمت درجه یک و...
‫دنبال یه کم ماجراجوییه. ‫آمریکا توی چشم‌های این یکی نقش بسته.
‫اول از همه می‌بینتش. ‫همین الانم فریاد آمریکاش توی گوشمه.
‫هزار و نهصد خوب بلد بود بخونه!
‫خوندن کتاب رو نمیگم. ‫اونو هر کسی بلده.
‫هزار و نهصد می‌دونست چجوری آدم‌ها رو بخونه؛ ‫نشونه‌هایی که آدم‌ها با خودشون دارن رو:
‫خونه‌شون، صداشون، عطرشون،
‫سرزمینشون، داستانشون، ‫هر چیزی که روشون نوشته شده.
‫می‌خوند و با نهایت دقت، تک‌تکشون رو داخلِ ‫نقشۀ عظیمی که داشت توی سرش می‌کشید،
‫فهرست‌بندی و سیاهه‌برداری و رده‌بندی می‌کرد.
‫شاید هزار و نهصد هیچوقت دنیا رو ندیده باشه، ‫ولی تقریباً ۳۰ سال دنیا از روی اون کشتی گذر کرده بود...
‫و تقریباً ۳۰ سال روی اون کشتی، ‫هزار و نهصد چشم به گذر دنیا دوخته بود...
‫و روح دنیا رو به درون خودش دمیده بود.
‫آمریکا!
‫- این دفعه رو می‌خوام دلی از عزا در بیارم. ‫- به امید خدا!
‫مکس می‌خواد دلی از عزا در بیاره!
‫سینگلتون لی کِلِر.
‫الو؟
‫سلام. آم...
‫شما منو نمی‌شناسین، ‫ولی می‌خواستم بدونم اگه میشه با هم گپی بزنیم.
‫- گپ بزنیم؟ ‫- آره.
‫در مورد چی؟
‫در مورد هر چیزی. آب‌وهوا... ‫فرقی نداره. موضوعش با خودت.
‫زنگ زدی مزاحم شی؟
‫الو. بله؟
‫- سلام. شما تلفنچی مسابقۀ اسب‌سواری‌اید؟ ‫- آره. چیزی نمونده شروع بشه. می‌خوای شرط ببندی؟
‫- میشه بگی مامان توی مسابقه‌ست یا نه؟ ‫- مامانت نیست، خواهرته.
‫- به نظرم سوءتفاهم پیش اومده. ‫- سوءتفاهمت رو بردار و بچپون تو کونت.
‫- آقای محترم، می‌دونم تلفن بهترین راه ارتباطی نیست... ‫- همینجوری رو اعصابم راه بری، میام اونجا دهنتو سرویس می‌کنم.
‫فکر کردی نمی‌شناسمت؟!
‫یا خدا، به همین زودی رسید.
‫هی!
‫تو همونی هستی که اسم دهن‌پرکنی داره؟
‫یالا!
‫گندش بزنه!
‫وایسا! فقط می‌خوایم باهات حرف بزنیم!
‫یا خدا! از کجا سر در اوردیم؟
‫وایسا دیگه مرتیکۀ حرومزاده!
‫وایسا دیگه! باهات کاری نداریم!
‫ما هم مثل خودت نوازنده‌ایم! جَز می‌زنیم!
‫- کاش نصیب ما هم بشه! ‫- خدا از دهنت بشنوه برادر! خدا از دهنت بشنوه!
‫تو همونی هستی که ‫ده جور آهنگ جَز رو توی یه آهنگ می‌زنه؟
‫راستشو بخوای تا حالا نشمردم. ‫من یه پیانیست بی‌آزارم!
‫- خودشه. ‫- خب، بهتره شروع کنی به شمردن رفیق،
‫- چون ما رو مخترع جَز اینجا فرستاده. ‫- جدی؟!
‫- باهام چی کار داره؟ ‫- به یه دوئل پیانویی دعوتت کرده!
‫دوئل پیانویی؟!
‫دوئل پیانویی دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫همون دوئله، ولی به جای تیراندازی، پیانو می‌زنن.
‫مخصوص نوازنده‌هاست. ‫کسی نمی‌میره، فقط با هم دشمنی دارن.
‫دشمنیِ واقعی. از ته دل! ‫یه ترجیع‌بندهایی می‌زنن که تا حالا نشنیدی!
‫بعضی وقت‌ها دوئلشون تا صبح طول می‌کشه. ‫آخر سر، یکیشون برنده میشه.
‫هــزار و نــهــصــد!
‫اگه جای تو بودم، ‫شک می‌کردم که هنوزم اینجاست.
‫می‌شناسمش. می‌دونم جای دیگه‌ای نمیره.
‫مطمئنم.
‫رفته. آخه چرا باید بدون پیانو اینجا بمونه؟ ‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫تازه با این جنگی که در گرفته، خدا می‌دونه چی به سرش اومده. ‫شاید رختشو از این دنیای سیاه بسته.
‫حساب اون با آدم‌های دیگه فرق داره. ‫همچین سرنوشتی بهش نمی‌خوره.
‫هر چی می‌خوای بگو، ولی من نمی‌تونم از مالکین بخوام که ‫لاشۀ کشتی رو به خاطر کسی که وجود خارجی نداره، روی آب نگه دارن.
‫نمی‌تونم دیگه بیشتر از این کارو عقب بندازم.
‫هزار و نهصد! گوش کن.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫دوئل چی شد؟ بقیه‌شو بگو.
‫تابستون سال ۱۹۳۱ بود که جلی رول مورتون، ‫از لنگرگاه شهر بوستون سوار ویرجینین شد.
‫سرتاپا سفید پوشیده بود و ‫الماس روی انگشترشم اندازۀ کوفته‌قلقلی بود.
‫حتی روی ساق جورابش الماس‌کاری شده بود!
‫جلی رول، دلیل سفرت به اروپا با این کشتی بخار چیه؟ ‫تو که تا حالا پاتو روی جای بزرگتری از رودخونۀ می‌سی‌سی‌پی نذاشتی.
‫اروپا اصلاً برام مهم نیست!
‫تنها دلیل سفرم با این تشتِ آهنی، ‫اینه که می‌خوام با یه مرد محترم ملاقات کنم.
‫میگن سیم‌های پیانو رو آتیشی می‌کنه!
‫شنیدم که یه مشکلی ‫با راه رفتن روی خشکی داره.
‫- داره دربارۀ من حرف می‌زنه؟ ‫- مطمئن باش در مورد خودته.
‫یارو بهم گفت: «میگم جلی! ‫یه کسی هست که بهتر از تو پیانو می‌زنه!»
‫پیش خودم گفتم: «خودم جون! چطور ممکنه این یارو که ‫حتی جرئت نداره روی خشکی پا بذاره، از تو بهتر پیانو بزنه؟
‫به خودت بیا جلی جون! تو مخترع جَزی!»
‫گفتم: «برو سروقتِ یارو! ‫تو که پولت می‌رسه بلیت درجه یک اروپا رو بخری!
‫یه اشارت کافیه که مسافر کشتی بشی!»
‫تاریخو ثبت کنین بچه‌ها! ثبتش کنین!
‫راستشو بگو. ترسیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫آخه چرا دوئل؟ ‫آدم وقتی دوئل می‌کنه، چی میشه؟
‫انگار که اصلاً براش مهم نبود،
‫انگار که نمی‌فهمید چی به چیه. ‫ولی کنجکاو شده بود.
‫می‌خواست ببینه مخترع جَز چطور پیانو می‌زنه.
‫اصلاً شوخی نمی‌کرد. ‫واقعاً باورش شده بود که یارو مخترع جَزه.
‫به نظرم خیال می‌کرد که می‌تونه یه چیز جدید یاد بگیره. ‫کلاً همینجوری بود؛ مثل دنیِ خدابیامرز.
‫اصلاً حس رقابت نداشت. ‫براش مهم نبود که کی برنده میشه.
‫جوانب کار بود که جلبش می‌کرد؛ جوانب کار!
‫یارو سیاه‌سوخته‌ست!
‫فکر کنم سر جای من نشستی.
‫- تو همونی هستی که جَز رو اختراع کرده، درسته؟ ‫- اینجور میگن.
‫تو هم همونی هستی که فقط وقتی اقیانوس ‫زیر نشیمنشه، می‌تونه پیانو بزنه، درسته؟
‫خودم اینجور میگم!
‫لطفاً منو ببخشید. ‫(به فرانسوی)
‫جلی رول مورتون پیانو نمی‌زد، ‫نت‌ها رو نوازش می‌کرد.
‫مثل لغزش لباس شب ابریشمینی ‫از بالاتنۀ یه زن به زیر پاهاش بود.
‫دست‌هاش مثل پروانه بودن؛ ‫سبک و بی‌وزن.
‫کارشو از نجیب‌خونه‌های معروفِ ‫منطقۀ نیواورلینز شروع کرده بود...
‫و توی همون روسپی‌خونه‌ها بود که ‫یاد گرفت چجوری کلیدهای پیانو رو جادو کنه.
‫آدم‌هایی که اونجا به هم مشغول بودن، ‫آهنگ پرسر و صدا نمی‌خواستن.
‫موسیقی‌ای می‌خواستن که حس و حالشون رو نخوابونه، ‫و پاورچین پاورچین از پشت پرده و زیر تخت‌خواب خودشو به گوش برسونه.
‫جلی همچین آهنگ‌هایی می‌زد...
‫و توی زدن همچین آهنگ‌هایی حقیقتاً بهترین بود.
‫براوو! براوو!
‫نوبت توئه،
‫ملوون!
‫حالشو بگیر!
‫چرا نمی‌زنه، ها؟
‫داره چی کار می‌کنه؟!
‫- «شب خاموش»؟ ‫- این همون آهنگِ مخصوص کریسمس نیست؟
‫نمی‌دونه داره مسابقه میده؟
‫آهنگ «شب خاموش» هم جَز حساب میشه؟
‫مگه کریسمس شده؟
‫- برنده شد آقا؟ ‫- نه، تازه دارن دستشونو گرم می‌کنن.
‫یالا جلی! نشون بده جَز یعنی چی!
‫- چه مرگته؟ ‫- دست خودم نیست.
‫ موسیقی اشکمو در میاره.
‫کل خدمه روت شرط بستن. ‫من دستمزد یه سالمو رو تو گذاشتم.
‫آبغوره گرفتی! مرد باش و ‫یه فکری به حال آهنگ بعدیت کن.
‫- میشه منم شرط ببندم؟ ‫- نه!
‫- شرط بستن رو خودت بدشانسی میاره. ‫- می‌خوام رو اون شرط ببندم نه خودم! کارش حرف نداره.
‫- مخت تاب داره. می‌دونستی؟ ‫- ولی اینجوری اگه ببازی، پولت برمی‌گرده!
‫دقیقاً همون قطعۀ قبلیه عزیزم!
‫خوبه. ولی اومدن که با هم رقابت کنن!
‫دیگه شورشو در اورده!
‫- نوبرشه! ‫- هووو!
‫- باخت آقا؟ ‫- هنوز نه.
‫- آفرین! براوو! ‫- براوو!
‫این یکی رو بچپون تو ماتحتت!
‫مکس.
‫- میشه یه سیگار بدی؟ ‫- داری می‌بازی هزار و نهصد!
‫- فقط یه سیگار بده. ‫- تو که سیگاری نیستی!
‫آخه چه مرگته تو؟ ‫یه‌دستی هم می‌تونی نسخۀ این یارو رو بپیچی!
‫تکونی بده به خودت!
‫- ببخشید، نشنیدم چی گفتین! ‫- چیزی نگفتم آقا.
‫براوو! براوو!
‫- بهم سیگار میدی یا نه؟ ‫- عاقبت هر دوتامون بیل زدن توی کورۀ کشتی میشه، ولی تو به فکرِ سیگ‍...
‫این سیگارِ لامصبو بهم میدی یا نه؟!
‫خودت خواستی، عوضی!
‫تو بکش.
‫من بلد نیستم.
‫- برنده شد آقا؟! ‫- بله، برنده شد.
‫می‌دونستم می‌بره آقا!
‫بــراوو!
‫براوو!
‫جلی رول مورتون باقی سفر رو ‫پشت درهای بستۀ اتاقش گذروند.
‫وقتی به ساوت‌همپتون رسیدیم، ‫از ویرجینین پیاده شد و به آمریکا برگشت.
‫یادمه همینجور که جلی از رویِ سکوی بی‌مسافر ‫پیاده می‌شد، هزار و نهصد نگاهش می‌کرد...
‫و تنها چیزی که گفت این بود:
‫جَز هم به یه ورم!
‫دقیقاً همینو گفت: «جَز هم به یه ورم!»
‫- این داستان عالیه! فوق‌العاده‌ست! ‫- قسمت خوبش رو از دست دادم؟
‫- آره، جای خوبش بود. ‫- ای بابا!
‫- اشکال نداره. رفیقمون بعداً برات تعریف می‌کنه. مگه نه؟ ‫- خیالت تخت!
‫ممنون.
‫خیلی خوب داستان تعریف می‌کنه.
‫چیزهایی که گفتم، داستان نیست!
‫می‌دونم، تا دلتون بخواد توی زندگیم خریت کردم.
‫اگه کله‌پام کنی، هیچی از جیب‌هام نمی‌افته.
‫حتی ترومپتی که داشتمو هم فروختم. ‫همه چیزمو دادم!
‫به جز این داستان. ‫هنوز این یکی رو نباختم!
‫اگه الان تصمیم گرفتم تعریفش کنم، ‫فقط به خاطر اینه که می‌خوام هزار و نهصد رو نجات بدم.
‫ولی هیچکی اینجا نیست. ‫هیچکی نیست! فهمیدی؟
‫- چون تعدادمون زیاده، می‌ترسه بیاد بیرون. ‫- متأسفم، ولی باید از این کشتی بری؛
‫وگرنه میگم بازداشتت کنن!
‫برگرد سر کارت. سریع!
‫- یه فرصت دیگه بهم بده. ‫- راهتو بکش رفیق. فردا ظهر کار این کشتی ساخته‌ست!
‫جُم بخوری، می‌زنم!
‫- سر مچتو گرفتم! ‫- پدر جون، آروم باش. منم.
‫- باز تو اومدی! ‫- آره. میشه سر تفنگو بیاری پایین؟
‫سازتو می‌فروشی، بعد بر‌می‌گردی که بدزدیش. ‫از اون کلک‌های قدیمیه!
‫- از همون اول باید می‌فهمیدم که دزدی. ‫- نه، نه. داشتم دنبال این می‌گشتم.
‫- اینو واسه چی می‌خوای؟ ‫- مسئلۀ مرگ و زندگیه. یه گرامافون هم می‌خوام.
‫- هم دزدی می‌کنی، هم دروغ میگی؟! ‫- گوش کن پدر جون، اصلاً وقت ندارم!
‫چون تفنگ دست منه، باید داشته باشی!
‫میشه بگی از کی تا حالا دیگه میان ‫توی کشتی صفحۀ گرامافون ضبط می‌کنن؟!
‫تو دغلبازی!
‫اگه این آهنگ رو واقعاً دوستت زده، ‫معنیش اینه که بالاخره یه روزی از اون کشتی پیاده شده!
‫- درسته؟ ‫- تیرت به سنگ خورد پدر جون!
‫این صفحۀ پراحساس رو اختصاصی ضبط کرده. ‫به نظر من بهترین کارشه.
‫ولی حتی شده واسه یه لحظه هم ‫برای ضبط این کار از کشتی پیاده نشد!
‫رخدادی خارق‌العاده، یا حتی تکرارنشدنی ‫در تاریخ ضبط موسیقی بود.
‫هیچی جلودارمون نیست آقای هزار و نهصد.
‫اگه این صفحه طبق انتظارمون فروش بالایی داشته باشه، ‫به موفیقت زیادی دست پیدا می‌کنید آقای نهصد.
‫اشکال نداره «نهصد» صداتون کنم؟
‫- درد داره، مگه نه؟ ‫- آماده باشید آقایون.
‫با شمارش من.
‫یک، دو، سه.
‫به‌به نهصد!
‫عجب قطعۀ فوق‌العاده‌ای بود.
‫اسمش چیه؟
‫مطمئن باش اشک آدم‌ها رو شُرشُر سرازیر می‌کنه.
‫ولی باید اسم مناسبی داشته باشه. ‫یه اسم جذاب و گیرا مثل «سوار بر باد صبا» یا...
‫مثل همیشه عالی بود.
‫قراره مشهور بشی.
‫تنها کاری که باید بکنی، ‫برداشتن اون قدم بزرگه.
‫- کدوم قدم بزرگ؟! ‫- پیاده بشی!
‫از روی این تخته‌پارۀ زوار در رفته پیاده بشی و دنبالِ...
‫دنبال شهرت و ثروتت بری.
‫نمی‌خوام وسط حرفتون بپرم آقایون، ‫ولی با این صفحه‌ای که ضبط کردیم،
‫می‌تونی هر چیزی که می‌خوای داشته باشی ‫و یه بارم دیگه روی این کشتی پا نذاری.
‫چندین میلیون نسخه ازش منتشر می‌کنیم،
‫تا که مردم سراسر دنیا بتونن ‫این آهنگ گوشنوازت رو بشنون، نهصد.
‫جناب نهصد؟
‫نمی‌ذارم آهنگم بدون من جایی بره.
‫- نه! دست نزن! ‫- چی کار می‌کنی؟ نمیشه همچین کاری بکنی!
‫ما با هم قرارداد بستیم، ‫نمی‌تونی الان پا پس بکشی!
‫هر وقت بخوام پا پس می‌کشم.
‫خانوم،
‫خوشحال...
‫میشم اگه...
‫خانوم،
‫باعثِ...
‫باعث خرسندیمه...
‫اگه این هدیۀ...
‫ ناقابل رو ازم بپذیرین.
‫سلام خانوم پَدُوان. تنهایی اینجا چی کار می‌کنین؟ ‫امواج رو می‌شمرین؟
‫- ناخدا گفت که چیزی نمونده از مدار رأس‌السرطان بگذریم. ‫- چه خوب! حداقل یه منظره‌ای واسه تماشا داریم.
‫متوجه شدین که دریا روزی ۱۰ بار رنگ عوض می‌کنه؟
‫شایدم بیشتر.
‫- من هیچوقت از تماشای دریا خسته نمیشم. ‫- می‌دونستین کشاورزها اصلاً به دریا نگاه نمی‌کنن؟ می‌ترسونتشون.
‫من که اینجوری شنیدم.
‫اصلاً اینطور نیست.
‫یه روز پدرم بهم گفت که صدای دریا رو شنیده.
‫جدی؟ چی بهش گفته بود؟
‫نمی‌تونم بهتون بگم. رازه...
‫- و جای راز هم فقط توی دله. ‫- خدایا! بارون سرعت گرفته. بیاین بریم تو.
‫[خوابگاه بانوان - قسمت درجه ۳]
‫آمریکا!
‫به خدا می‌خواستم بگم! ولی زبونم بند اومد. ‫(به ایتالیایی)
‫ببخشید.
‫راهو باز کنین.
‫ببخشید خانوم.
‫باید باهاتون حرف بزنم.
‫- دارین به دیدن پدرتون میرین، مگه نه؟ ‫- بله.
‫- از کجا فهمیدین؟ ‫- فکر کنم یه بار دیدمش.
‫چند سال پیش... توی همین کشتی.
‫مطمئن نیستم که اونم با این کشتی اومده باشه.
‫من... من مطمئنم.
‫یه آکاردئون داره. درسته؟
‫فکر کنم یه بار با هم ساز زدیم.
‫نمی‌دونم منو یادش میاد یا نه، ‫ولی سلاممو بهش برسون.
‫باشه، می‌رسونم.
‫از کجا ولی فهمیدی که من کی‌ام؟ ‫خیلی عجیبه، نه؟
‫اینش دیگه رازه...
‫و جای راز هم فقط توی دله.
‫هر چند به نظرم پدرت اون موقع ‫احساس متفاوتی در این باره داشت.
‫یالا، واینسین! ‫وگرنه یه هفته اینجا علاف میشیم.
‫بعدی.
‫لطفاً این... صفحۀ ناقابل رو ازم قبول کنین.
‫ببخشید، صداتون رو نمی‌شنوم.
‫ازتون می‌خوام که...
‫این هدیۀ ناقابل رو ازم قبول کنین.
‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون. شما هم موفق باشین.
‫می‌تونی یه روز بیای به دیدنمون. ‫خونه‌مون توی خیابون مات، شمارۀ ۲۷ـه.
‫پدرم همونجا ماهی‌فروشی داره.
‫شاید اومدم.
‫پَدُوان، می‌تونی بری.
‫- بعدی. ‫- بعدی.
‫هیچوقت حرفی از اون دختره نزد، ‫منم هیچوقت چیزی نپرسیدم؛
‫اقلاً تا ۱۲ سفر بعدیمون.
‫گذشته از این، مثل همیشه خوشحال بود.
‫شهرتش بیشتر از هر وقت دیگه‌ای بود.
‫توی مخیلۀ هیچکدوممون نمی‌گنجید که ‫زیر ظاهر خندونش، چه سوز و گدازی نهفته‌ست.
‫تا این که یه شب بهاری، ‫نیمه‌های راهِ جنوا تا نیویورک، درست وسط اقیانوس،
‫- تابلو افتاد! ‫- یعنی چی تابلو افتاد؟
‫- پدر جون، تا حالا شده از خودت بپرسی چرا تابلوها می‌افتن؟ ‫- راستشو بخوای نه.
‫- من همیشه درگیر این قضیۀ افتادن تابلوها بودم. ‫- آخه این‌ها چه ربطی به هم دارن؟
‫خیلی ربط دارن! چون کاری که هزار و نهصد ‫اون شب کرد، مثل همین قضیۀ تابلوهاست.
‫این تابلوها چندین و چند سال روی دیوار آویزون می‌مونن، ‫و بعد، بدون این که اتفاقی بیفته، بدون هیچ دلیلی...
‫شپلق! می‌افتن رو زمین.
‫روی دیوار به میخشون آویزونن، ‫کسی کاری به کارشون نداره، ولی توی یه لحظۀ خاص...
‫شپلق! خودبه‌خود می‌افتن.
‫توی قعر یه سکوت مطلق،
‫هیچ چیزی دور و برشون تکون نمی‌خوره،
‫حتی یه مگس هم بال نمی‌زنه؛
‫که بی‌خبر...
‫شپلق!
‫هیچ دلیلی نداره! ‫چرا توی اون لحظۀ خاص؟
‫خدا می‌دونه چرا.
‫شپلق!
‫چی میشه که یه میخ...
‫تصمیم می‌گیره دیگه...
‫تابلو رو نگه نداره؟
‫یعنی این میخِ طفلی هم مثل ما زنده‌ست؟
‫- اونم قوۀ اراده داره؟ ‫- بگیر بشین. بشین.
‫یعنی دو نفری با تابلو سر این مسئله بحث کردن؟
‫شک داشتن که این کارو بکنن، ‫به خاطر همین هر شب حرف زدن...
‫و بعد سر یه تاریخ و ساعت، ‫یه دقیقه، یه لحظۀ مشخص به توافق رسیدن؟
‫یا که هر دوتاشون از همون اول می‌دونستن؟ ‫از قبل نقشه‌ش رو ریخته بودن؟
‫«گوش کن، هفت سال دیگه ول می‌کنم!» ‫«مشکلی نیست.»
‫«پس می‌افته همون سیزدهمِ مِی...» ‫«حله!»
‫«سر ساعت ۱۲.» ‫«۱۲ و ربع باشه بهتر نیست؟»
‫«باشه.» ‫«خب، شبت بخیر.»
‫هفت سال بعد، سیزدهم مِی، ‫سر ساعت ۱۲ و ربع...
‫شپلق!
‫اصلاً آدم سر در نمیاره. از اون لحظه‌هاییه که ‫بهتره زیاد بهش فکر نکنی، وگرنه دیوونه میشی.
‫لحظه‌ای که تابلو می‌افته.
‫وقتی توی تخت، کنارش پا میشی و ‫می‌بینی که دیگه دوسِت نداره.
‫وقتی لای روزنامه رو باز می‌کنی و ‫می‌خونی که جنگ شروع شده.
‫وقتی یه قطار می‌بینی و ‫میگی باید از اینجا برم.
‫وقتی تو آیینه نگاه می‌کنی و ‫می‌فهمی که پیر شدی.
‫وقتی یه شب، وسط اقیانوس، ‫هزار و نهصد...
‫سرشو از روی بشقاب بلند کرد و ‫چشم تو چشمِ من گفت:
‫سه روز دیگه که به نیویورک رسیدیم، ‫از کشتی پیاده میشم.
‫شپلق!
‫هاج و واج مونده بودم.
‫موش زبونتو خورده؟!
‫نه.
‫خیلی خوشحالم.
‫ولی یهو بی‌خبر؟!
‫آره، یهو بی‌خبر!
‫ایول! بهتر از این نمیشه!
‫- باید برم روی خشکی یه چیزی رو ببینم. ‫- چی رو؟
‫دریا رو.
‫- دریا رو؟ ‫- دریا رو.
‫داری سربه‌سرم می‌ذاری دیگه. ‫تو که از وقتی به دنیا اومدی فقط دریا رو دیدی.
‫آره، ولی از روی کشتی دیدم.
‫می‌خوام از اونجا ببینمش، زمین تا آسمون فرق داره.
‫صبر کن پهلو بگیریم، بعد خم شو پایین، ‫خوب نگاه بنداز، فرقی نداره، دریا دریاست!
‫نه، فرق داره.
‫از روی خشکی میشه صداش رو شنید، ‫ولی از روی کشتی نمیشه.
‫منظورت از صداش چیه؟
‫صداش دیگه.
‫صداش مثل...
‫یه فریاد خیلی بلنده...
‫که بهت میگه زندگی بی‌حد و حصره.
‫به محض این که صداشو شنیدی، ‫دیگه می‌فهمی که باید با زندگیت چی کار کنی.
‫می‌تونم تا آخر عمرم اینجا بمونم،
‫ولی اینجوری دریا هیچی بهم نمیگه.
‫اما اگه پیاده بشم و...
‫چند سالی روی خشکی زندگی کنم، ‫اون وقت یه آدم عادی میشم.
‫درست مثل بقیه؛
‫و بعدش شاید یه روزی رفتم لب ساحل،
‫چشمم به دریا افتاد و فریادش رو شنیدم.
‫نمی‌دونم کی این چرت و پرت‌ها رو به خوردت داده، ‫شایدم داری از خودت در میاری؛
‫ولی می‌خوای بدونی نظر من چیه؟
‫به نظر من...
‫دلیل اصلی این که می‌خوای پیاده بشی،
‫اون دختره‌ست.
‫همه چیز برمی‌گرده به دختره.
‫ولی حتی اگه دلیلش دختره نباشه، ‫بازم من راضی‌ام.
‫چون همیشه می‌خواستم که تو از این کشتی ‫پیاده بشی و واسه مردمِ روی خشکی پیانو بزنی.
‫یه زن خوب بگیری و بچه‌دار بشی و...
‫از این دست کارها.
‫کارهایی که بی‌حد و حصر نیستن،
‫ولی ارزش انجام دادنو دارن.
‫تو که روی خشکی به دیدنم میای مکس، مگه نه؟
‫آره که میام.
‫وقتی اومدم می‌تونی منو ‫به مادر بچه‌هات معرفی کنی...
‫و واسه شام آخرِ هفته دعوتم کنی.
‫با خودم یه بطری شراب و یه ظرف دسر میارم.
‫تو هم میگی که راضی به زحمت نبودی.
‫همون موقعی هم که داری خو‌نه‌ت رو ‫با دکوراسیون شبیه کشتیش بهم نشون میدی،
‫همسرت بوقلمون رو از اجاق در میاره و ‫همه‌مون میریم سر میز ناهارخوری می‌شینیم.
‫من به همسرت میگم که دستپختش عالیه،
‫اونم میگه که تو همیشه ‫توی خونه در مورد من حرف می‌زنی.
‫می‌دونی چیه... ‫می‌خوام پالتوی پشم شترمو بهت بدم.
‫با اون پالتو وقتی از پله‌ها میری پایین، ‫نگاه همه رو می‌دزدی.
‫من توی خیالاتت با یه اسب تشکیل خونواده دادم؟!
‫تا دلتون بخواد روی این کشتی، آدم‌هایی رو دیدم که ‫خونسرد و بی‌تفاوت با همدیگه خدافظی کردن؛
‫ولی وقتی خودم با هزار و نهصد خدافظی کردم، ‫اصلاً برام قابل هضم نبود.
‫مراقب باش، باشه؟
‫مواظب خودت باش. ‫(به ایتالیایی)
‫می‌خندیدیم و هِی به هم می‌گفتیم «می‌بینمت»،
‫ولی ته دلمون، من و هزار و نهصد ‫می‌دونستیم که دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫هیچ کاری هم از دستمون بر نمی‌اومد؛ ‫مقدّر بود که اینطور بشه...
‫و داشت همینطور می‌شد.
‫چجوری پیاده میشن؟
‫خداحافظ هزار و نهصد، مواظب خودت باش.
‫موفق باشی!
‫زمستون‌ها خوب خودتو بپوشون!
‫خدا به همراهت هزار و نهصد، خدا به همراه!
‫یادت نره برامون نامه بنویسی!
‫- مواظب خودت باش! ‫- جای ما رو تو برادوِی خالی کن!
‫چی شد؟ پاش رو پِهِن رفت؟
‫- شاید یه چیزی رو فراموش کرده. ‫- شاید فراموش کرده واسه چی داره پیاده میشه!
‫هر چیزی که از اون پلکان کذایی دید،
‫هر فکری که وقتی اونجا وایساده بود از سرش گذشت،
‫هر چی که بود، هیچوقت به من نگفت.
‫کجا میری، وایسا!
‫بعد از اون روز تا مدت‌ها توی خودش بود.
‫با هیچکس حرف نمی‌زد.
‫ترجیح می‌داد که همه چی رو توی خودش بریزه.
‫به نظر با مسائلی خیلی شخصی کلنجار می‌رفت.
‫تا این که یه روز، وقتی داشتم ‫توی کافه لبی تر می‌کردم...
‫ممنون بابت پالتو. چسپ تنم بود.
‫واقعاً حیف شد.
‫الان دیگه حالم خیلی بهتره. ‫هر چی بود پشت سر گذاشتم.
‫مثل کسی شده بود که رو باد هوا حرف نمی‌زنه،
‫کسی که دقیقاً می‌دونه مقصدش کجاست.
‫مثل وقتی که پشت پیانو می‌شِست ‫و شروع می‌کرد به زدن.
‫هیچ تردیدی توی دست‌هاش نمی‌دیدی.
‫انگار کلیدهای پیانو، یه عمر ‫چشم‌به‌راه این نت‌ها بودن.
‫فکر می‌کردی همون لحظه نت‌ها رو کنار هم می‌ذاره.
‫ولی نت‌ها از خیلی وقت پیش، ‫یه جایی توی سرش نوشته شده بودن.
‫حالا می‌فهمم که اون روز هزار و نهصد، ‫تصمیمشو گرفته بود که جلوی شَستی‌های زندگیش بشینه...
‫و خفه‌ترین آهنگش رو به صدا در بیاره.
‫آهنگ پوچی که سرنوشتِ ‫باقی عمرش رو رقم می‌زد.
‫اونی که ترومپت می‌زنه رو ببین! ‫یا مسته یا دیوونه‌ست. نگاش کن!
‫همینجور که داره ساز می‌زنه، اشکشم سرازیره.
‫۲۱ آگوست سال ۱۹۳۳، ‫از کشتی ویرجینین پیاده شدم؛
‫با مدارک خروج و حقوق عقب‌افتاده‌م. ‫همه چیز طبق روال.
‫می‌دونستم دیر یا زود باید راهمو از اقیانوس جدا کنم؛ ‫همین کارم کردم.
‫دیگه چیزی از هزار و نهصد یا ویرجینین نشنیدم.
‫نه این که فراموششون کرده باشم؛ کاملاً برعکس.
‫دوران جنگ همیشه از خودم می‌پرسیدم:
‫«اگه الان هزار و نهصد اینجا بود، چی کار می‌کرد؟ ‫اگه وسط این اوضاع بود، چی می‌گفت؟»
‫حتماً می‌گفت: «جنگم به یه ورم!»
‫از زبون خودش ولی، ‫یه مزۀ دیگه‌ای داشت.
‫سلاممو بهش برسون.
‫خدافظ.
‫سال پشت سال اومده و رفته. ‫از کجا می‌دونی که پیاده نشده؟
‫شاید اگه از اون دختره بپرسی، ‫بهت بگه که هزار و نهصد به دیدنش رفته.
‫شاید.
‫سلام ترومپتزن. چی شده؟ ‫می‌خوای پاهاتو به دریا عادت بدی؟
‫اون صفحه رو از کدوم گوری پیدا کردی؟!
‫این چند ساله چی کار می‌کردی؟
‫آهنگ می‌ساختم.
‫حتی موقع جنگ؟
‫حتی وقتی که دیگه کسی نمی‌رقصید.
‫حتی وقتی که از آسمون بمب می‌بارید.
‫موسیقی کمک می‌کرد که حالشون بهتر بشه؛
‫منظورم حال مجروحینه.
‫یا که حداقل...
‫سرشون رو...
‫حین رفتن به اون دنیا گرم می‌کرد.
‫بعضی وقت‌ها همین که موسیقی به گوششون می‌رسید،
‫فراموش می‌کردن که مسافرن.
‫آخرین چهره‌ای که می‌دیدن، مال من بود.
‫منم تا آخرین نفسشون می‌زدم...
‫تا این که کشتی سر از اینجا در اورد.
‫به این میگی کشتی؟!
‫بیشتر شبیه یه تپۀ دینامیته ‫که چیزی به انفجارش نمونده.
‫یه کم خطرناکه؛ نیست؟
‫تو چی مکس؟
‫ترومپتت کجاست؟
‫چند وقت دادمش بره.
‫ولی می‌دونی چیه... ‫الان دلم می‌خواد از اول شروع کنم.
‫سرم پر از فکرهای تازه‌ست.
‫بیا یه زوج هنری بشیم؛ من و تو.
‫گروه خودمونو تشکیل بدیم!
‫گروه جَزِ دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصد!
‫چطوره؟ آدمو سر شوق میاره. ‫معروف میشیم!
‫بلند شو هزار و نهصد. ‫بیا بریم از کشتی پیاده شیم.
‫از اسکله آتیش‌بازی رو تماشا می‌کنیم، ‫بعدشم همه چیزو از اول شروع می‌کنیم.
‫بعضی وقت‌ها تنها راهش همینه.
‫مجبوری برگردی به خونۀ اول.
‫«تا وقتی که یه داستان شنیدنی ‫و چندتا گوشِ شنوا داشته باشی،
‫ هنوز کارت ساخته نشده.»
‫یادته؟
‫ها؟
‫خودت اینو بهم گفتی.
‫خب، حالا که تا دلت بخواد داستان داری!
‫همۀ دنیا واسه شنیدن داستانت صف می‌کشن...
‫و عاشق آهنگ‌هات میشن.
‫شک نکن.
‫شهری به اون بزرگی...
‫اصلاً نمی‌شد آخرش رو دید.
‫جنابِ «آخر»؟
‫میشه لطفاً...
‫میشه لطفاً بهم نشون بدی کجا تموم میشه؟
‫روی اون پلکان همه چیز خوب بود.
‫توی اون پالتو هم خیلی خوشتیپ شده بودم.
‫نگاه همه رو دزدیده بودم.
‫واقعاً هم می‌خواستم پیاده بشم؛
‫شکی نداشتم.
‫هیچ مشکلی نبود.
‫دلیل نرفتنم، چیزی که دیدم نبود مکس.
‫چیزی که ندیدم بود.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫چیزی که ندیدم بود.
‫توی اون شهرِ پخش و پلا، ‫همه چیز دیده می‌شد به جز یه پایان.
‫هیچ پایانی در کار نبود.
‫چیزی که ندیدم، نقطۀ پایان اون آشفته‌بازار بود.
‫نقطۀ پایان دنیا.
‫یه پیانو رو در نظر بگیر.
‫کلیدهاش شروع میشن، کلیدهاش تموم میشن.
‫می‌دونی که ۸۸تا کلید هست. ‫هیچکی نمی‌تونه خلافشو بهت بگه.
‫کلیدها بی‌پایان نیستن، ‫تویی که بی‌پایانی...
‫و موسیقی‌ای که با اون کلیدها می‌تونی بسازی، بی‌پایانه.
‫از اینش خوشم میاد.
‫می‌تونم باهاش کنار بیام.
‫ولی تو منو روی اون پلکان گذاشتی و ‫شَستی‌ای با چند میلیون کلید جلوم پهن کردی،
‫میلیون‌ها میلیون‌ها کلید که تمومی ندارن. ‫دارم حقیقتو میگم مکس؛ اصلاً تمومی ندارن.
‫اون شستی بی‌پایانه...
‫و اگه شستی بی‌پایان باشه، ‫دیگه با اون شستی هیچ آهنگی نمیشه زد.
‫روی صندلی اشتباهی نشستی!
‫این پیانوی خداست.
‫خیابون‌های شهر رو دیدی؟ ‫فقط خیابون‌هاش روی هم هزارتا می‌شد!
‫روال کارتون اونجا چجوریه؟ ‫چجوری فقط یه دونه از هر چیزو انتخاب می‌کنید؟
‫یه زن،
‫یه خونه،
‫یه تیکه زمین به اسم خودتون، ‫یه منظره که تماشا کنید،
‫یه راه که باهاش بمیرید.
‫یه عالمه بار دائماً روی دوشتون سنگینی می‌کنه؛ ‫روحتونم خبر نداره کی تموم میشه.
‫تا حالا نترسیدی که همین فکرِ خشک و خالیش ‫از هم بپاشونَتِت؟ از عظمت این بار نترسیدی؟
‫من توی همین کشتی به دنیا اومدم...
‫و دنیا از جلوی چشم‌هام رد می‌شد،
‫ولی هر دفعه فقط با دو هزار نفر، نه بیشتر.
‫چه آرزوهایی که با خودشون نمی‌اوردن،
‫ولی هیچوقت این آرزوها بیشتر از ‫دماغه تا پاشنۀ کشتی نمی‌شد.
‫پیانیستِ کشتی آدم‌ها رو می‌رقصوند، ‫ولی نه با پیانویی که کلیدهاش بی‌پایانن!
‫من یاد گرفتم که اینجوری زندگی کنم.
‫خشکی...
‫خشکی برای من یه کشتی بیش از حد بزرگه.
‫یه زن بیش از حد زیباست.
‫یه سفر بیش از حد درازه. ‫یه عطر بیش از حد تنده.
‫موسیقی‌ایه که بلد نیستم بسازم.
‫من هیچوقت نمی‌تونم از این کشتی پیاده بشم.
‫ولی حداقل،
‫از زندگیم که می‌تونم.
‫گذشته از این‌ها،
‫کسی که نمی‌دونه من وجود دارم.
‫تو یه استثنایی مکس.
‫تو تنها کسی هستی که می‌دونه من اینجام.
‫تو تک‌افتاده‌ای...
‫و به نفعته که بهش عادت کنی.
‫منو ببخش دوستم،
‫ولی من پیاده‌بشو نیستم.
‫مکس!
‫صحنۀ ورودم به اون دنیا رو تصور کن.
‫یه یارویی توی دفتر اسامی دنبال ‫اسمم می‌گرده ولی چیزی پیدا نمیشه.
‫«گفتی اسمت چیه؟» ‫هزار و نهصد.
‫«هدبرگ، هرلاکر، هرینگتون، هزینگبر.»
‫مسئله اینه که من توی کشتی متولد شدم آقا.
‫«می‌بخشید؟!»
‫از موقع تولد تا مرگم روی کشتی بودم. ‫شاید اسمم توی دفتر ثبت نشده.
‫«که اینطور.»
‫«کوه یخ؟!» ‫نه، شیش‌ونیم تن دینامیت.
‫«الان حالت بهتره؟» ‫آره، خوبم.
‫فقط یه دونه از دست‌هام نیست.
‫«دستت؟» ‫آره، توی انفجار کَنده شد.
‫«احتمالاً یه دونه اونجا پیدا می‌کنی. آم...»
‫«گفتی کدوم دستت کنده شده؟» ‫دست چپم آقا.
‫«اوه! عمیقاً متأسفم!»
‫«اینطور که معلومه فقط دو تا راست داریم.»
‫دو تا دست راست؟ ‫«بله.»
‫«متأسفانه همینطوره.»
‫«اشکالی نداره اگه میشه...»
‫اگه میشه چی؟ ‫«اگه میشه به جای چپ، یه دونه راستشو بردارین؟»
‫خب... با توجه به شرایط، ‫به نظرم یه دست راست بهتر از هیچی باشه.
‫«کاملاً موافقم.»
‫«اینطور که معلومه یه دونه سیاه و یه دونه سفید داریم.»
‫نه، نه، نه. لطفاً همرنگ باشه. ‫مشکلی با نژادهای دیگه ندارم ولی...
اینجا ‫فقط بحث زیبایی‌شناسیش مطرحه.
‫شوخی‌بردار نیست مکس!
‫چه شلم‌شوربایی!
‫مجبوری تا ابد با دو تا دست راست سر کنی.
‫آخه با کدومش باید صلیب کشید؟
‫مکس!
‫فکر کن با دو تا دست راست، ‫دیگه چه آهنگ‌هایی می‌تونم بزنم!
‫خدا کنه اون بالا پیانو پیدا بشه!
‫همگی با هم بکشین!
‫آروم، آروم، آروم.
‫اگه جای من بودی، چی کار می‌کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫احتمالاً احساس می‌کردم خیلی بی‌مصرفم.
‫همۀ داستان‌ها بالاخره تموم میشن و ‫چیزی نمی‌مونه که بهشون اضافه کرد.
‫در هر صورت ممنونم پدر جون.
‫ترومپتزن!
‫یه چیزی هنوز برام مشخص نیست.
‫کی بود که صفحۀ شکسته رو توی دل پیانو گذاشت؟
‫جلوت وایساده!
‫پس اونقدرها هم بی‌مصرف نبودی.
‫وایسا ترومپتزن!
‫بیا.
‫ترومپتتو بگیر.
‫لازمت میشه.
‫پولش مهم نیست.
‫ارزش یه داستان خوب بیشتر از یه ترومپت قدیمیه.
‫باشه پدر جون.
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]