« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@
‫ای بابا.
‫تف توش!
‫ریدم توی این وضع!
‫[به کشورم با افتخار و ایمان خدمت می‌کنم]
‫[بلیط سلامتی بگیرید!]
‫ببخشید، واسه من کاری ندارید؟
‫می‌خوام کار کنم ولی کسی استخدامم نمی‌کنه.
‫حداقل پنج لئو بهم قرض می‌دین؟
‫کار ندارین؟
‫خدا به همراهت.
‫بهت پس می‌دم.
‫ببخشید، واسه من کاری دارین؟
‫خواهشا، می‌خوام کار کنم.
‫می‌تونم توی خونه‌تون تعمیرات انجام بدم.
‫حداقل پنج لئو بهم قرض می‌دین؟
‫ببخشید، پنج لئو بهم قرض می‌دین؟ ‫بهتون پس می‌دم.
‫کسی استخدامم نمی‌کنه.
‫می‌رم.
‫مرسی خانم.
‫کاری ندارید؟ بعدا هم می‌تونم برگردم.
‫یکشنبه واسه نظافت بیا. صبح زود!
‫میام، مرسی!
‫گور بابات!
‫گم شو مگس کثافت.
‫ولمون کن بابا!
‫عجب‌ها.
‫اگه مشکلی پیش اومد تقصیر منه، ‫ببخشید!
‫جبران می‌کنم...
‫کسی ده لئو داره؟
‫آروم باش رفیق!
‫ده لئو دارین؟
‫ده لئو می‌دین لطفا؟
‫خفه‌خون بگیر دیگه!
‫بزن به چاک!
‫برو!
‫نزن سگه رو! روانی‌ای مگه؟
‫دیوانه‌ی احمق.
‫بزن به چاک کثافت!
‫باز کن لطفا!
‫می‌دونیم خونه‌ای!
‫اورسولیا یونسکو هستم!
‫آقای گلانتاسو، خبر داشتی امروز میاییم.
‫توافق کردیم که اگه یه هفته بهت ‫وقت بدیم همکاری می‌کنی!
‫برام دردسر درست می‌کنی!
‫میاییم داخل، همراهم ژاندارم و کلیدساز دارم.
‫اگه بمب باشه چی؟
‫داریم میاییم داخل.
‫کاری که کردی قشنگ نیست.
‫صداتون رو نشنیدم خانم.
‫واست تمدید جدید گرفته بودم.
‫من اروپا ک.و.ک رو آروم کردم، ‫عجله داشتن.
‫سخت تلاش کردم!
‫حتی یه ون واست آوردم که وسایلت رو ببری.
‫کجا ببرم خانم یونسکو؟
‫نمی‌دونم. دوست داری اینجا بمونن؟
‫دفعه قبلی گفتی دنبال یه پناهگاه می‌گردی.
‫همه پرن.
‫ببینیم چه کاری از دستمون برمیاد.
‫کشیش من پدر شربان یه چند ‫ تا پناهگاه می‌شناسه.
‫من به هر نحوی که بتونم کمک می‌کنم.
‫وسایل سبک‌تر رو ببر، ‫بقیه رو با ون می‌بریم.
‫من هم همراهت تا پناهگاه میام.
‫به این خانم مسن هم کمک کردم.
‫نوه‌اش به زور خونه‌اش رو گرفته بود.
‫حالش خوبه، کریسمس و عید پاک بهش سر می‌زنم.
‫- واسش یه کیسه بزرگ... ‫- من نمی‌رم پناهگاه.
‫من همراهت میام، می‌بینی چطوریه.
‫یه زمستان خیلی سرد در پیشه.
‫لطفا آقا. نمی‌خوام که...
‫نمی‌خوام ژاندارم‌ها بندازنت بیرون!
‫- چرا فیلم می‌گیری؟ ‫- که مدرک داشته باشن.
‫- مدرک چی؟ ‫- که باهات بدرفتاری نکردن.
‫اخطاریه رو ببین، مال خیلی وقت پیشه!
‫من تا جای ممکن واست زمان خریدم، ‫ولی دیگه موضوع از دست من خارجه.
‫واسم دردسر درست می‌کنی!
‫باشه، می‌رم.
‫یه ساعت وقت بدین وسایلم رو تخلیه کنم.
‫نمی‌تونم.
‫همه‌چیز رو ببر بیرون، ‫مبلمانت رو ببر کنار.
‫من یه انبار خالی پیدا می‌کنم.
‫- همه‌چیز رو آوردم اینجا. ‫- اینجا؟
‫اینجا موتورخونه بود.
‫این‌طوری آسون‌تره.
‫بهت وقت می‌دم وسایلت رو جمع کنی.
‫ولی بهت اعتماد کنم که باز ‫ پشت در ولمون نمی‌کنی؟
‫قول می‌دم.
‫- وایسا. ‫- هی!
‫- بهم دست نزن! ‫- آروم!
‫کلید رو می‌دم بهتون.
‫بهت اعتماد می‌کنیم. ‫ بیست دقیقه دیگه برمی‌گردیم.
‫شما هم بیایید بیرون!
‫باید با مردم خوب رفتار کنین!
‫مگه چیکارتون کرده؟
‫[ابلاغیه تخلیه، دادورز اورسولیا یونسکو ‫ به ایون گلانتاسو]
‫فروشگاه نمی‌شه. ‫قراره یه هتل پنج‌ستاره باشه.
‫- نگفتن «بوتیک»؟ ‫ - یعنی «هتل بوتیک».
‫یه هتل لوکس مثل بوتیک‌های فرانسوی.
‫- شش طبقه نمی‌سازن؟ ‫- ولی هر طبقه فقط چهار تا اتاقه.
‫یعنی اروپا ک.و.ک. این رو می‌گه.
‫اروپا کوکو!
‫نه، «کایزرلیش اونت کنینگلیش». ‫امپراتوری و سلطنتی.
‫ فیلم «بمب دزدیده شد» رو دیدی؟
‫از گوپو.
‫- خانم، شما فلورشتی زندگی می‌کنین؟ ‫ - بله.
‫اون بلوک‌های جدید خوبن؟
‫نمی‌دونم، من تو خونه زندگی می‌کنم.
‫ولی مثل دیوانه‌ها می‌سازن، ‫سبک چینی، همه چسبیده بهم.
‫تنگه. اگه پول داشتم می‌رفتم از اونجا.
‫بریم.
‫می‌تونم سیگارم رو تموم کنم؟
‫پس ورزشکار بوده؟
‫آره، حتی تو بالکانیاد طلا گرفت.
‫چطوری به این حال و روز افتاد؟
‫یه تصادف کرد، مجبور شد ورزش رو بذاره کنار،
‫شروع کرد به مشروب خوردن، ‫ خونه‌ رو از دست داد، آواره شد...
‫الکلی شد.
‫اون زیرزمین مال یه ورزشکاری بود ‫که رفت استرالیا.
‫ورزشکاره دوستش بود؟
‫مطمئن نیستم.
‫توی استرالیا مربی بود.
‫سکته کرد، پسرش ساختمان رو فروخت به ک.و.ک.
‫راه بیفتین، لاک‌پشت‌های نینجا!
‫- اگه بمب باشه چی؟ ‫ - نه بابا.
‫اینجا رو ببین.
‫زنگ بزنین آمبولانس!
‫دارم زنگ می‌زنم.
‫چیکار کردی پدربزرگ؟
‫اون سیم رو ازش باز کنین.
‫باید بهش دست بزنی.
‫یه آینه جلو دهنش بذار.
‫آینه از کجا؟ خفه شو!
‫[به مجاری:] الو، یه مورد اضطراری ‫ توی خیابان کلاینه...
‫یه نفر خواسته خودکشی کنه...
‫[به رومانیایی:] معذرت می‌خوام! ‫ یه اقدام به خودکشی توی...
‫باید ضبط کنیم.
‫آدرسش ساختمان دوم، خیابان میکو کلاین.
‫احیاش کنین.
‫من آرومم!
‫- دارم فشار می‌دم، ولی... ‫- هنوز نفس می‌کشه؟
‫- ظاهرا نه. ‫- ظاهرا نه.
‫- سرد شده؟ ‫- نفس نمی‌کشه!
‫- بیشتر فشار بده. ‫- یه مرده.
‫هفت، هشت، نه، ده...
‫- فایده نداره، مرده! ‫- ادامه بده.
‫- شاید بازم بیدار شه. ‫- پس خودت بکن!
‫- نمی‌خوای ادامه بدی؟ ‫- به چه دردی میخوره؟
‫باید با ریتم آهنگ «استیینگ الایو» ‫ پیش بری.
‫استیینگ الایو، استیینگ الایو!
‫- داری فیلم می‌گیری؟ ‫ - آره.
‫محکم‌تر خانم!
‫مرده، گفتم که.
‫واضحه.
‫این خرابه‌های رومی برمی‌گرده به...
‫.ببخشید
‫عجیبه، خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده.
‫ - چی؟ ‫- شیوه‌اش این بوده.
‫آره، سیم رو دور گردنش پیچید...
‫کنار رادیاتور نشست...
‫سیم رو بهش بست و تا می‌تونست کشید.
‫- متاسفم. ‫- لازم نیست.
‫تقصیر تو نبود. تو و ژاندارم‌ها ‫ همه‌چیز رو طبق قانون انجام دادین.
‫نه، باید می‌فهمیدم.
‫ولی دفعه قبل خیلی آروم بود!
‫همه‌چیز رو توضیح دادم، مشکلی نبود.
‫با ک.و.ک بحث کردم که بذارن یه مدت بمونه.
‫به خاطر من یه ماه دیگه بهش مهلت دادن.
‫واسه اثاثیه‌اش براش ماشین گرفتم.
‫آروم باش، اورسولیا.
‫تقصیر تو نبود. ‫بی‌نقص عمل کردی.
‫- تقصیر تو نبود. ‫- از نظر قانونی آره، می‌دونم.
‫حکم تخلیه داشت. تو حتی فراتر از ‫انسانیت عمل کردی.
‫براش جنگیدم که وقت بیشتری بگیره.
‫ک.و.ک می‌خواست قبل از زمستان ‫ تخریب کنه که بسازه.
‫- چی می‌خوان بسازن اونجا؟ ‫- یه هتل لوکس.
‫«کانتیننتال بوتیک».
‫طرفی که مرده سابقه کیفری داشت.
‫- از پلیس گرفتیم. ‫- واقعا داشت؟
‫توهین به حرمت قبور.
‫خدایا!
‫چند تا صلیب چوبی رو سوزونده بود که گرم بشه.
‫بیچاره!
‫باید بیشتر کمکش می‌کردم، ‫براش جا پیدا می‌کردم.
‫می‌تونستم تو دفتر خودم استخدامش کنم.
‫اگه می‌فهمیدم حال روحیش انقدر بده...
‫نمی‌تونی به همه کمک کنی.
‫تو مثل اون یارو تو «فهرست شیندلر» شدی.
‫«اگه این سنجاق رو فروخته بودم، ‫ یه یهودی کوچیک دیگه رو نجات می‌دادم!»
‫حالم همینه.
‫اشتباه کردم. تقصیر منه!
‫عزیزم، هیچ دلیلی برای بازداشتت ندارم...
‫هرچقدر هم بخوای خودت رو سرزنش کنی.
‫زندگی پر از اتفاقات غیرمنتظره‌ست.
‫یه خبر خوندم در مورد یه مرد کره‌ای...
‫که زیر دستگاه بسته‌بندی غذا له شد
‫چون ربات فکر کرد قوطیه.
‫- کتابش کجاست؟ ‫- اینجاست.
‫بیا، یه چیزی که حالت بهتر شه.
‫- خلافکارهای بدشانس. ‫- بریم سر گزارش.
‫[به آلمانی:] ‫نه، مرسی، حالم خوبه که پرسیدین.
‫با آقای هوخ‌هاوسلر و انکولسکو، ‫وکیلش صحبت کردم.
‫جای نگرانی نیست، همه‌چیز از ‫نظر قانونی درست بود.
‫فقط ناراحت‌کننده‌ست که به اینجا کشید.
‫رسانه‌ها...
‫می‌دونی دیگه، هر چیزی حدس و گمان ‫می‌زنن، یه مشت خوکن.
‫قطعا روانی بود، ولی به نظر نمی‌اومد.
‫الکلی بود.
‫ببین...
‫گذاشتیم وسایلش رو جمع کنه، ‫ به نظر می‌فهمید...
‫ولی وقتی برگشتیم، ‫ خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده بود.
‫آره.
‫شاید عجیب به نظر برسه، ولی ساده‌ست.
‫یه سیم رو دور گردنش پیچیده...
‫و با وزن خودش کشیده، تا خفه شده.
‫آره، همه‌چیز درست می‌شه.
‫مرسی.
‫مرسی که زنگ زدین و دوباره ‫ بابتش معذرت می‌خوام.
‫تا بعد.
‫[به مجاری:] گم شو بابا.
‫بهش 20 دقیقه وقت دادیم ‫که وسایلش رو جمع کنه...
‫و رفتیم با ژاندارم‌ها قهوه بخوریم.
‫وقتی در رو باز دیدم، یه حس بدی داشتم.
‫رفتیم تو و دیدیم از رادیاتور حلق‌آویزه.
‫آره، از رادیاتور، با یه سیم...
‫دور گردنش، بعد نشست...
‫و تا می‌تونست کشید پایین، ‫تا خفه شد، گمونم.
‫چشم‌هاش از حدقه زده بیرون، ‫ آب دهنش می‌ریخت، بوی گند شاش.
‫چشم‌هاش باد کرده بود...
‫هی سعی کردم کمک کنم، ماساژ قلبی دادم.
‫فایده نداشت.
‫هنوز جلو چشم‌هامه، چشم‌هاش باد کرده، ‫دهنش کف کرده...
‫تو اون بوی تعفن.
‫خدایا!
‫اگه تو و بچه‌ها رو نداشتم...
‫- خودمم خودکشی می‌کردم. ‫- هی، چرت نگو!
‫جدی می‌گم!
‫ولی چرا؟ تقصیر تو نبود که.
‫چرا بود. باید فکرش رو می‌کردم.
‫- و کمکش می‌کردم. ‫- دیگه چیکار می‌تونستی بکنی؟
‫نباید این پرونده رو قبول می‌کردم.
‫اون ک.و.ک‌های اروپایی ‫ مثل پلیس امنیتی قدیمن.
‫همینطوری مجوز گرفتن که اونجا همچین ‫ ساختمان بلندی بسازن.
‫ولی حکم دادگاه داشتن؟
‫آره، ولی من پرونده‌هایی دیدم که...
‫درسته، ولی نمی‌تونی حکم دادگاه رو عوض کنی.
‫کارهایی که تو ساخت‌وساز می‌کنن...
‫بسازبفروش‌ها تو رومانی جولان می‌دن.
‫- یه مشت دزدن. ‫- و اوباش.
‫نزول‌خورهای قمار.
‫و من باید واسه این آشغال‌ها کار کنم.
‫باید وکیل می‌شدم.
‫کاش حداقل این پرونده رو قبول نکرده بودم!
‫پدر بهت نگفته بود وکیل شدن بدتره؟
‫چون مجبور می‌شی دروغ بگی؟
‫می‌تونستم پرونده‌هایی رو انتخاب کنم ‫ که بشه به مردم کمک کرد.
‫- به آدم‌های نیازمند. ‫- الان هم همین کار رو می‌کنی.
‫هفته پیش اون دختر رو به مادرش برگردوندی.
‫- کارت مهمه. ‫- بعضی وقت‌ها.
‫ولی الان، نمی‌دونم.
‫یه حسی بهم می‌گفت اتفاق بدی میفته...
‫ولی گفتم حداقل پولش خوبه.
‫باید حقوق بدیم...
‫و قسط خونه رو... ‫تا کی؟
‫نباید تنهاش می‌ذاشتی.
‫- آخرش باز خودکشی می‌کرد. ‫- ولی دیگه تو نمی‌دیدی.
‫عالیه.
‫- چیه؟ ‫- روزنامه‌ها.
‫«دادورز مجارستانی، ‫ ورزشکار رومانیایی رو به خودکشی کشاند.»
‫دادورز مجار، بی‌رحمانه بیرونش کرد...
‫ و ایون گلانتاسو، ورزشکار سابق ‫رو به خودکشی وحشتناک وادار کرد.»
‫کثافت‌های مطبوعاتی عوضی!
‫ایرینا لینک رو برام فرستاد.
‫اون احمق پیش خودش چه فکری می‌کنه؟
‫کامنت‌هاشون خنده ‌داره...
‫بازم از همون حرف‌های ضد مجاری؟
‫«لهت می‌کنم، کثافت مجارستانی جنده.»
‫«کیر توی مجارستانی‌ها!» ‫«توی رومانی، رومانیایی حرف بزن!»
‫مگه عقب‌افتاده‌ست؟ ‫داشتی رومانیایی حرف می‌زدی.
‫واقعا خنده‌دار نیست.
‫«سال 1919، سربازهای رومانی ‫پرچم رومانی رو...
‫روی سقف پارلمان بوداپست زدند!»
‫«باید دوباره حمله کنیم!»
‫«باید همه مجارها رو می‌کشتیم!
‫حالا اون‌ها دارن رومانیایی‌های درست‌ ‫حسابی رو خفه می‌کنن!»
‫«اون دادستان جنده با اون قیافه کیریش...»
‫نمی‌خوام بشنوم!
‫- قبلا به این‌ها می‌خندیدیم! ‫- آره، «قبلا».
‫بی‌خیال این بدبخت‌های عقده‌ای شو.
‫آروم باش.
‫گوش کن...
‫خواهش می‌کنم...
‫من نمی‌تونم بیام این تعطیلات.
‫دوباره برگشتی به همون چرت و پرت‌ها؟
‫- پس کلا لغوش می‌کنیم. ‫- نه، بچه‌ها منتظرشن.
‫می‌خوام با خودم تنها باشم.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو و بچه‌ها اول برید، ‫بعد می‌گیم یه کاری پیش اومده و...
‫- نمی‌تونم بهتون ملحق شم. ‫- من بدون تو نمی‌رم.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌خوام ذهنم رو خالی کنم، ‫یه سری تصمیمات بگیرم.
‫نمی‌تونم بیام، واقعا نمی‌تونم!
‫نمی‌تونم.
‫صبر کن.
‫منم دوستت دارم، ولی...
‫هی تصویر اون مرد حلق‌آویز جلو چشم‌هامه.
‫دائم تصور می‌کردم توی یونان حسابی ‫ سکس می‌کنیم.
‫منم دلم می‌خواست.
‫ولی الان نمی‌تونم، خواهش می‌کنم!
‫عصبانی نشو، عشقم.
‫وقتی از یونان برگردین، حالم بهتر می‌شه.
‫سفر خوبی داشته باشین، مواظب باشین، باشه؟
‫خداحافظ مامان.
‫- کی میای پیشمون؟ ‫- هر وقت تونستم، عزیزم.
‫مواظب باشین.
‫نذار توی آب خیلی دور بشن.
‫- حتما بهشون غذا بده. ‫- نه بابا، می‌ذارم از گشنگی بمیرن.
‫- می‌بینمتون. ‫- کمربند!
‫عکس بفرستین! و فیلم!
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫رفتم رستوران «کوزا نوسترا» کنار ‫ تئاتر مجارستان رو ببندم.
‫اوضاع بهم ریخت.
‫صاحبش شلوغ کرد، آشغال.
‫گم شو، جنده کثافت!
‫برو گم شو، کثافت!
‫با خوک‌های پلیس اومدی اینجا!
‫من آدم درستیم، حرومزاده!
‫آقا، این رفتارتون قابل قبول نیست!
‫- حکم دادگاه داریم که... ‫- برو بمیر!
‫- اینجا مردم مسموم شدن! ‫- دروغه!
‫و تو رئیس اینجا نیستی، جنده‌ی کثافت!
‫تیکه آشغال!
‫تو کلاهبرداری! کلاهبردار!
‫- اگه من اونجا بودم... ‫- خواهش می‌کنم!
‫- درد داره! ‫- گم شو بیرون، کلاهبردار!
‫- از این حرومزاده شکایت کن. ‫- کردم.
‫مامورهای پلیس فقط وایستاده ‫بودن نگاه می‌کردن.
‫هی بهت می‌گم، پلیس رو بی‌خیال شو.
‫- همیشه با ژاندارم‌ها برو! ‫- اوضاع اونقدر بد نبود.
‫می‌تونی روی ژاندارم‌ها حساب کنی. ‫ پلیس؟ نه خیلی.
‫یادت هست اون یارو اسلحه کشید ‫و پلیس‌ها فرار کردن؟
‫خوشحالم سالم رسیدین!
‫واسم از پرواز هواپیماها فیلم بفرست.
‫و ضدآفتاب اس‌پی‌اف پنجاه بزن!
‫و نذار زیاد از ساحل دور شن.
‫بوس! دوستتون دارم!
‫تا رادیاتور رو بپوشونه.
‫- اینجوری؟ ‫- آره، مرسی.
‫ببخشید دیر کردم.
‫مثل الان ما، یه قهوه گرفتیم و...
‫قهوه رو خوردیم و...
‫وقتی برگشتیم اونجا...
‫در زدیم و دیدیم خودش رو از رادیاتور ‫ حلق‌آویز کرده.
‫یعنی...
‫یه سیم دور گردنش پیچیده بود، نشسته بود...
‫و با وزن بدن خودش خفه شده بود.
‫می‌دونم عجیبه ولی خودش رو از ‫رادیاتور آویزون کرده بود.
‫زبانش بیرون بود، ‫ همه جا پر شاش بود...
‫وحشتناک بود!
‫زنگ زدیم آمبولانس، ده دقیقه‌ای رسیدن.
‫ولی دیگه مرده بود.
‫تلاش کردن احیاش کنن، ولی فایده نداشت.
‫تقصیر تو نبود.
‫به اون آشغال‌هایی که توی اینترنت ‫فحش می‌دن توجه نکن.
‫- این ناسیونالیست‌های کثافت... ‫- قضیه اون نیست.
‫البته آره، اونم روم تاثیر می‌ذاره.
‫معلومه.
‫نمی‌دونم بهت گفته بودم یا نه...
‫ولی هر بار همدیگه رو می‌بینیم ‫احساس گناه می‌کنم.
‫چرا؟
‫به ‌عنوان یه رومانیایی.
‫واضحه که ما ترانسیلوانیا رو 1918 دزدیدیم.
‫به عنوان غنیمت جنگی.
‫حالا چه اهمیتی داره؟
‫وقتی ملت می‌گن «ترانسیلوانیا همیشه ‫رومانیایی بوده» اهمیت داره!
‫و من می‌گم ‫«یه نگاه به ساختمان‌های تاریخی بنداز!»
‫شبیه وین یا بوداپسته، نه؟
‫شبیه کدوم یکی از شهرهای جنوب رومانیه؟
‫اون مجسمه مارتون آرونه، نه میهنای ترک!
‫مهم نیست.
‫خیلی سر مرگ اون مرد احساس گناه می‌کنم.
‫نباید بکنی، ولی می‌فهمم.
‫از نظر قانونی مقصر نبودم. ولی خیلی ناراحتم!
‫هنوز جلو چشم‌هامه.
‫دیشب تا صبح خوابم نبرد.
‫درکت می‌کنم.
‫خدا شاهده که می‌خواستم کمکش کنم.
‫می‌تونستم تو دفتر خودم استخدامش کنم، شاید.
‫نمی‌دونم...
‫محله‌ی من رو که می‌شناسی.
‫زیر بالکنمون، یه ذره اون ‌طرف‌تر...
‫یه گاراژ قدیمی توی یه حیاط مشترکه.
‫یادم هست.
‫یه کارتن‌خواب اونجا جا خوش کرده بود.
‫حدودا پنجاه ساله، ریش کثیف.
‫هر بار که ساشا رو می‌بردم مدرسه، می‌دیدمش.
‫اوایل بهش پول می‌دادم...
‫ولی هی بیشتر می‌خواست، ‫دیگه بی‌خیالش شدم.
‫کم‌کم از اونور خیابون رفتم.
‫دیگه نمی‌خواست، فهمیده بود ‫که چیزی گیرش نمیاد.
‫و دیگه ازت پول نمی‌خواست؟
‫فهمیده بود که دیگه بهش نمی‌دم.
‫ولی بوی گندش همه‌جا رو پر کرده بود.
‫همون کنار دیوار گاراژ دستشویی می‌کرد...
‫همه‌جا پر گه بود!
‫زمستان‌ها خیلی بد نبود...
‫ولی هر بار که از کنارش رد می‌شدم ‫ حالم بد می‌شد.
‫به‌خصوص وقتی برف می‌اومد ‫ و هوا منفی بیست درجه بود.
‫نمی‌دونم چطوری زنده می‌موند.
‫یه روز صبح دیدمش رو جدول نشسته...
‫زیر یه پتو مچاله شده، ‫ می‌لرزید و ناله می‌کرد.
‫- کمکش نکردی؟ ‫- چطوری؟
‫می‌ذاشتی توی راهرو ساختمان بخوابه؟
‫همسایه‌ها قبول نمی‌کردن. ‫ تازه، خودش هم هیچی نمی‌گفت.
‫باشه.
‫کل زمستان حالم رو بد می‌کرد.
‫تو تخت می‌لرزیدم...
‫ترموستات رو روی 18 می‌ذاشتیم ‫که صرفه‌جویی کنیم...
‫و هی بهش فکر می‌کردم، بیرون، ‫توی هوای منفی 18.
‫دن چی گفت؟
‫در موردش حرف نزدیم.
‫اون صبح زود می‌ره سر کار، ‫من ساشا رو می‌برم مدرسه.
‫بعد از یه مدت، آرزو کردم بمیره.
‫این چه حرفیه؟
‫خب، نه این که واقعا بمیره...
‫ولی دیگه نمی‌تونستم ببینم ‫هر روز اینطوری عذاب می‌کشه...
‫و بعد نگاه کنم ببینم، مرده یا نه؟
‫وقتی بارون می‌اومد، خودش رو با کیسه زباله ‫ می‌پوشوند...
‫و یه چتر شکسته...
‫زمستان که تموم شد خوشحال شدم.
‫ولی وقتی هوا گرم شد، یه مشکل دیگه داشتیم.
‫بوی گه.
‫درک می‌کنم.
‫فکر نکنم واقعا بکنی.
‫شاش هم بود.
‫کل دیوار گاراژ پر از گه بود!
‫اگه پنجره رو باز می‌کردم ‫و یکم باد می‌وزید...
‫حالم بهم می‌خورد!
‫یه بار نگاه کردم، ‫ولی معمولا سرم رو برمی‌گردوندم.
‫اندازه کشور چین اسهال کرده بود!
‫شاید اگه بهش می‌گفتی...
‫همسایه‌ها گفتن. فایده نداشت.
‫شروع کردیم به شوخی کردن سرش.
‫- دن گفت باید به هیرایاما زنگ بزنیم. ‫- کی؟
‫- فیلم روزهای خوش رو ندیدی؟ ‫- نه.
‫یه فیلم ژاپنیه درباره یه ‫پیرمرد به اسم هیرایاما...
‫که آهنگ‌های لد زپلین و راد استوارت ‫ گوش می‌ده...
‫و غرق تمیز کردن توالت‌های عمومی می‌شه.
‫به هر حال.
‫یه روز واقعا بالا آوردم.
‫حالم انقدر بد شد که انگار ‫کل اون گه رو جلو چشم‌هام می‌دیدم.
‫و بالا آوردم.
‫به پلیس زنگ زدم و بالاخره بردنش.
‫بیچاره.
‫اصلا فکر کردن بهش حالم رو بهم می‌زنه.
‫بعدش خودم حس یه تیکه گه رو داشتم.
‫ولی دو هفته پیش دوباره برگشت.
‫نمی‌دونستم باید خوشحال باشم یا نه.
‫خوشحال شدم که فهمیدم زندست...
‫ولی بوی گه دوباره برگشت!
‫توی خونه هی اسپری می‌زنم، ‫ولی از بین نمی‌ره.
‫امیدم به زمستانه.
‫ولی اون موقع دوباره عذاب وجدان ‫ سر سرما میاد.
‫درکت می‌کنم.
‫من هیچوقت حکم تخلیه بین ‫ نوامبر تا مارس صادر نمی‌کنم.
‫ممکنه بیرون بمیرن، نمی‌خوام تقصیر من باشه.
‫- نمی‌خوام بمیره! ‫- معلومه که نه.
‫وقتی توی...
‫تو اون انجمن کمک به خانواده‌های رم ‫حاشیه شهر ثبت‌نام کردم حالم بهتر شد.
‫یه چیزی گفته بودی.
‫پس از خانواده‌ها حمایت می‌کنم، ‫ کمک می‌کنم، هر وقت بتونم.
‫فیلمش هست.
‫مردم رم مجبور شدن توی زباله‌دونی زندگی ‫کنن و ما هیچ کاری نمی‌کنیم!
‫و گذاشتیم همین‌جا بمونن.
‫بیا تا این خانواده بیچاره رو ببینی...
‫که حتی پول داروی پسرشون رو هم ندارن.
‫چه عدالتیه این...
‫یه بچه بمیره صرفا چون پدر و مادرش ‫ پول درمانش رو ندارن؟
‫معلومه عدالت نیست.
‫متاسفانه واقعیته.
‫بچه‌های انجمن همین چند روز پیش گفتن.
‫یه زن رمی اومده بود کمک بخواد.
‫چهار تا بچه داره.
‫شوهرش بی‌خانمانه، کارهای عجیب و غریب ‫ تو شهر قبول می‌کنه.
‫همه‌شون توی زباله‌دونی زندگی می‌کنن.
‫و درمان اون پسر خیلی گرونه.
‫چطوری ممکنه زندگی یه بچه به ‫ داشتن پول دارو بستگی داشته باشه؟
‫اینجا، توی کلوژ، وسط میلیون‌ها یورو پول!
‫- شهر هوشمند، آی‌تی و این داستان‌ها! ‫- حق با توئه.
‫باشه، باهات میام.
‫وقتی ببینی چطوری زندگی می‌کنن، ‫ خودت دلت می‌خواد کمک کنی.
‫باشه.
‫شاید بقیه هم بیشتر مشتاق بشن.
‫آره.
‫یه نگرانی دارم.
‫عکسم رو گذاشتن تو خبرها، توی توییتر...
‫نمی‌خوام بگن دارم گشت فقر می‌زنم.
‫هیچکس همچین چیزی نمی‌گه!
‫علاوه بر این، نمی‌تونم اون پسر رو ببینم، ‫نمی‌تونم!
‫نمی‌شه صرفا پول رو به انجمن واریز کنم؟
‫می‌تونی، ولی من مستقیما ‫ حامی این خانواده‌ام.
‫پس من می‌تونم...
‫پول رو بهت منتقل می‌کنم، ‫حساب رولوتت رو بده!
‫به اسم خودمه، دورینا تاوسان.
‫دورینا. بیا.
‫باشه.
‫500 یورو برات فرستادم.
‫- خیلی زیاده! ‫- قبولش کن، اشکالی نداره.
‫- صبر کن... ‫- تعطیلاتم رو که نمی‌رم دیگه.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونم برم.
‫به هر حال، من چند جا دیگه هم کمک می‌کنم...
‫اون پیامک ودافون، ماهی 2 یورو.
‫2 یورو واسه یونیسف، ‫2 یورو واسه پناهنده‌های اوکراینی...
‫واسه «نان فردا»، واسه «کتاب در روستاها»...
‫واسه اون بیمارستان جدید، ‫ واسه زن، زندگی، آزادی...
‫واسه غزه...
‫جمعا می‌شه حدود 40 یورو در ماه.
‫چه کار قشنگی.
‫دوست دارم ماهی 2 یورو هم به این انجمن بدم.
‫ولی نمی‌دونم قراردادی واسش دارن یا نه.
‫با اورنج یا ودافون. ولی می‌پرسم.
‫یا می‌تونی مستقیم واریز کنی.
‫باشه!
‫این کار 2 یورویی راحت‌تره، ‫ریسک این که یادم بره رو نداره.
‫از قبض ودافونم کم می‌شه.
‫دیگه دلیلی نیست که هی عذاب وجدان ‫ داشته باشی.
‫تقصیر تو نبود.
‫نمی‌تونستی جلوی خودکشیش رو بگیری.
‫گاهی وقت‌ها، می‌دونی...
‫یه چیزی خوندم درباره برتولت برشت.
‫اون موقع آمریکا بود، ‫زمان پاکسازی‌های مسکو.
‫برشت رفت پیش یه مردی که هنوز چپ بود...
‫ولی به شدت ضد استالین بود.
‫به برشت گفت که چطوری بی‌گناه‌ها ‫ تو گولاگ اعدام می‌شن.
‫برشت سکوت کرد، بعد گفت:
‫«هرچی بی‌گناه‌تر باشن، بیشتر سزاوار مرگن.»
‫احمق.
‫منظور برشت این بود که...
‫اون‌ها به توطئه علیه استالین متهم شده بودن.
‫دقیقا چون توطئه نکرده بودن، ‫یعنی «بی‌گناه» بودن...
‫یه جور عدالتی در اون بی‌عدالتی بود.
‫وظیفه‌شون بود که علیه استالین توطئه کنن...
‫یه قاتل وحشتناک بود.
‫گوش می‌کنم.
‫ولی می‌دونم قبل از این که دهن باز کنی، ‫چی می‌خوای بگی.
‫می‌خوای بگی داستانم رو...
‫درباره این که هسکل چطوری ‫مرد باور نمی‌کنی...
‫و اون نگاه «مسخره‌بازی در نیار» ‫ میاد رو صورتت.
‫فهمیدم همون لحظه مرده.
‫من محکوم می‌شدم.
‫کی باور می‌کرد خودش از ماشین افتاده؟
‫اگه هسکل به هوش می‌اومد، ‫که البته ممکن نبود...
‫خودش قسم می‌خورد ‫که من زدمش تا پولش رو بگیرم.
‫آره، مجرم شناخته می‌شدم.
‫غریزه می‌گفت فرار کنم، ‫ ولی فهمیدم بی‌فایدست.
‫کلی آدم سر راه بودن که می‌تونستن ‫ من رو شناسایی کنن.
‫اون پمپ‌بنزینیه و پیشخدمته.
‫اگه فرار می‌کردم وضعم بدتر می‌شد، ‫باید توضیح می‌دادم چرا زدم به چاک.
‫راه بعدی این بود که بمونم و وقتی پلیس اومد، ‫ راستش رو بگم.
‫ولی این دیوانگی بود.
‫به حرف راست می‌خندیدن و طناب ‫ رو می‌انداختن دور گردنم.
‫[به مجاری:] ‫ای پدر ما که در آسمانی...
‫نام تو مقدس باد.
‫پادشاهیت قطعی، اراده‌ات در زمین ‫ نیز مانند آسمان قطعیست.
‫روزی امروزمان را برسان.
‫و بدهی ما را ببخش، چنان ‌که ما هم ‫ بدهکاران خود را می‌بخشیم.
‫ما را از هوس دور کن و از شر رهاییمان ده...
‫زیرا عظمت و قدرت و جلال از آن توست...
‫اکنون و تا به ابد، آمین.
‫[به مجاری:] ‫حکم دادگاه خیلی عجیبه.
‫شاید یه فشار پشتش بوده، حتی رشوه.
‫من طرف رو وادار کردم وسایلش رو جمع کنه...
‫به نظر همکاری می‌کرد، ‫پس رفتیم قهوه بخوریم.
‫وقتی برگشتیم، 15 دقیقه بعد...
‫دیدیم خودش رو از رادیاتور حلق‌آویز کرده.
‫یه سیم دور گردنش بسته بود...
‫و با وزن خودش خفه شده بود.
‫عجیبه، ولی خودش رو از رادیاتور ‫ حلق‌آویز کرده بود.
‫وای، چه وحشتناک.
‫از نظر قانونی مقصر نیستم، ‫ولی حالم خوب نیست.
‫- خیلی عذاب وجدان دارم. ‫- معلومه.
‫- همین بود ماجرا ‫- فهمیدم.
‫ولی نمی‌تونی پیش‌بینی کنی ‫ هر احمقی قراره چیکار کنه.
‫معلومه که نه.
‫اون احمق نبود، صرفا یه بدبخت بود.
‫بدشانس و بی‌پناه.
‫دولت فراموشش کرده بود، ‫هیچ‌کس بهش کمک نمی‌کرد.
‫حقشونه!
‫ترانسیلوانیا رو از ما گرفتن ‫صرفا برای این که نابودش کنن.
‫رومانیایی‌ها فقط بلدن چیزی که دارن ‫ رو خراب کنن.
‫فقط اون‌ها نیستن.
‫ترانسیلوانیا رو از ما دزدیدن...
‫و حتی نتونستن از یه چیز خوب مراقبت کنن.
‫- دهقان‌های احمق. ‫- بی‌ربطه.
‫بهت گفتم، باید می‌رفتی مجارستان...
‫یه شغل خوب توی بوداپست پیدا می‌کردی...
‫نه با این دهاتی‌ها اینجا.
‫رعیت‌های احمق.
‫همین رعیت‌های احمق رومانیایی ‫ الان تولید ناخالصشون از مجارستان بالاتره.
‫تمدن صرفا به تولید ناخالص نیست.
‫وقتی شهردار داشت پرچم رومانی رو...
‫روی هر نیمکت و سطل زباله‌ای ‫توی شهر می‌کشید چرا نرفتی؟
‫به‌ جاش موندی توی کلوژ، ‫ با این ناسیونالیسم مسخره.
‫من سن تو رو نداشتم. تو جوان بودی.
‫انگار مجارستان ما رو با آغوش باز می‌پذیره.
‫آره، بهونه بیار.
‫علاوه بر این، مجارستان اوربان ‫یه کشور فاشیستیه!
‫چطوری فاشیستیه وقتی مردم بهش رای می‌دن؟
‫هنوزم فاشیستیه، ننگ اروپاست!
‫اوربان و بیشتر مجارستان حامی پوتینن!
‫حمایت از کشتار اوکراینی‌ها یعنی...
‫یعنی فقط شرمساری...
‫انگار مجارها هرگز علیه شوروی توی سال 1956 ‫ شورش نکردن!
‫مجارستان اوربان حالم رو بهم می‌زنه!
‫حقیقته.
‫حقوق اقلیت‌ها رو محدود می‌کنه، آشغاله.
‫خیلی‌خب عزیزم... تو همین‌جا بمون...
‫بذار این کولی‌ها بهت بگن ‫«حرومزاده‌ی مجاری کثیف».
‫می‌مونم.
‫پس دیگه غر نزن.
‫حداقل با وقار رفتار کن...
‫یا نکنه ویروس غرغر همیشگی رومانیایی‌ها ‫بهت سرایت کرده؟
‫لطف کن دیگه هم برنگرد!
‫جنده!
‫مامان، زنگ زدم بگم بابت ‫دعوامون معذرت می‌خوام.
‫می‌خوام بدونی خیلی دوستت دارم.
‫من تو یه موقعیت حساسم و...
‫بازم معذرت می‌خوام مامان! خداحافظ.
‫سلام فرشته‌های من.
‫فیلمت رو خیلی دوست داشتم، بندک.
‫یه خبر بد براتون دارم.
‫مامان نمی‌تونه بیاد اسکیاتوس پیشتون.
‫کلی کار دارم.
‫واقعا خیلی زیاد.
‫ولی قول می‌دم وقتی برگشتین...
‫یه آخر هفته می‌ریم ونیز.
‫یه تعطیلات کوچیک دیگه، ‫که هر دوش رو دوست داشته باشین.
‫خیلی خیلی می‌بوسمتون.
‫دلم براتون تنگ شده، دوستتون دارم، خداحافظ!
‫الو!
‫من اورسولیا یونسکو هستم، دادورزم.
‫در مورد ایون گلنتاسو تماس می‌گیرم، ‫که سوم اکتبر...
‫در سن 62 سالگی تو کلوژ فوت کرده.
‫دفنش کردن؟
‫فکر می‌کردم چند روز تو ‫سردخانه نگه می‌دارنشون.
‫قبرستان فقرا؟
‫اون دره قبرستان داره؟
‫پس دفنش کردن.
‫ممنون. ‫روز خوبی داشته باشین.
‫روز بخیر، خانم یونسکو!
‫سلام.
‫من فردم
‫فرد واسیلسکو.
‫یادم نمیاد.
‫«که صادقانه بنوشند، دیگری را زخمی نکنند، ‫ هر کس به اندازه‌ی نیازش!»
‫آهان، فهمیدم.
‫- من شاگردتون تو حقوق رومی بودم. ‫- حدس زدم.
‫12 یا 13 سال پیش.
‫خیلی باهوش نبودم، ‫ولی یه چیزهایی یادم مونده.
‫«اوضاع میان دیگران به ‫ دیگران آسیبی نمی‌زند...»
‫ - جنبش بی‌فایده. ‫- همونه.
‫خوب یادم نمیاد، ده ساله درس ندادم.
‫- پس پیک شدی؟ ‫- آره.
‫مدرک دانشگاهی گرفتم...
‫ولی دنیای موسسات ژوستینین ‫و بارتولوس دایجست من رو پس زد.
‫چرا؟
‫خب...
‫یه کتاب ذن هست، مومونکان.
‫توش می‌گه یه استاد بزرگ ذن، ‫سیجو، یه روز راهبی ازش پرسید:
‫«سلام استاد سیجو!
‫شنیدم یه راهب بزرگ ذن ‫ده‌ هزار سال مراقبه کرد...
‫ولی هنوز به روشن‌دلی نرسید!
‫درسته؟»
‫سیجو گفت: «آره» ...
‫«ولی چرا به روشن‌دلی نرسید؟»
‫استاد جواب داد:
‫«چون نرسید.»
‫برای منم همین بود. جواب نداد.
‫حواست به دوچرخه باشه، خطرناکه.
‫کلی احمق توی خیابونن.
‫اینو ببین!
‫«من رومانیاییم.» ‫این چیه؟
‫چون خیلی از پیک‌ها از بنگلادش ‫ یا سریلانکا هستن.
‫راننده‌های رومانیایی اذیتشون می‌کنن.
‫امیدوارم هوای هموطن‌ها رو داشته باشن.
‫انقدر بده؟
‫مثل همون چیزی که شما می‌گفتین، ‫پر از دکترای حماقته، استاد!
‫خیلی خوشحال شدم دیدمتون.
‫همچنین.
‫شاید دوباره هم رو ببینیم، اگه سوپ سیرابی ‫یا پاپریکاش سفارش بدین.
‫- یا یه سوسیس. ‫- باشه فرد.
‫خوشحال شدم دیدمتون. ‫اصلا تغییر نکردین!
‫اصلا بهتر شدین! ولی نمی‌گم، ‫چنین حرف‌هایی الان آزار محسوب می‌شه.
‫آره، بس کن.
‫خداحافظ!
‫کارت تموم شد؟ هنوز توی کلوژی؟
‫نه، تو فلورشتی زندگی می‌کنم.
‫جان؟
‫فلورشتی خوب، نه قسمت مزخرفش.
‫می‌خواستم سه تا بچه‌‌هام...
‫یه خونه، یه حیاط و هوای تمیز داشته باشن.
‫نه، چند روزه تنها هستم.
‫مرسی، ولی گرسنه نیستم.
‫این روزها خیلی هم اهل معاشرت نیستم.
‫ولی یه آبجو بد نیست. اگه حالش رو داری.
‫نه، تو فلورشتی نه!
‫پس تو مرکز شهر می‌بینمت.
‫- ببخشید دیر کردم استاد. ‫- نه، من زود اومده بودم.
‫- کافه چه‌گوارا چطوره؟ ‫- یکم شلوغه.
‫- تو سالن انتظار سینما یه بار هست. ‫- باشه.
‫این دختر بزرگمه، کاتالین...
‫توی یه نمایش مدرسه، ‫ جاناتان لیوینگستون مرغ دریایی.
‫- فوق‌العاده‌ست! ‫- مرسی.
‫- پس توی فلورشتی زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫ولی تو یه دبیرستان بهتر توی شهر ‫ ثبت‌نامش کردم.
‫آپاتسای.
‫فلورشتی داره به فاجعه تبدیل می‌شه.
‫وقتی اول رفتیم اونجا...
‫صرفا چند هزار نفر بودن.
‫الان هفتاد هزار تا شدن، دیوانه‌کننده‌ست.
‫- همه‌جا خونه‌ها جدیدن، مثل چینه. ‫- قیمت‌هاشم تقریبا همونه!
‫بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫اینو ببین.
‫«طرح نوردیس».
‫«کلکی از طرف قوی‌ترین ‫باند سیاسی و ملکی.»
‫تا حالا نشنیدم، می‌گردم ببینم چیه.
‫راستی...
‫چرا با خانوادت نرفتی تعطیلات؟
‫یه مشکل جدی پیش اومد، موندم که حلش کنم.
‫مشکل؟ کمکی از دستم برمیاد؟
‫کاریه. حوصله تعریف ندارم.
‫باشه.
‫اون...
‫اون حکایت‌های ذن رو بگو. ‫من عاشق حکایتم.
‫خیلی طرفدارشم.
‫یه نگاه تازه به زندگی می‌ده بهم.
‫نبودن خودکشی کرده بودم.
‫بذار فکر کنم. آهان!
‫هر وقت از گوتی درباره ‫ معنای زندگی می‌پرسیدن...
‫فقط یه انگشتش رو بالا می‌گرفت.
‫انگشت اشاره، نه اون یکی... ‫ می‌دونی دیگه.
‫شاگردها هم شروع کردن همین کار رو ‫ انجام دادن...
‫فقط انگشت بالا می‌گرفتن.
‫یه روز دید یه غریبه از یکی از شاگردها ‫ پرسید بودیسم چیه.
‫شاگردش هم جوگیر شد و انگشت بالا برد.
‫روز بعد، گوتی، که یه چاقو توی ‫ دستش قایم کرده بود...
‫از اون شاگرد پرسید...
‫«خب، پس تو همه‌چیز در مورد ‫ جوهر بودیسم رو می‌دونی؟»
‫پسره گفت «آره».
‫گوتی پرسید: ‫«خب، جوهر بودیسم چیه؟»
‫پسره انگشتش رو بالا گرفت.
‫گوتی یهویی بریدش.
‫و پسره جیغ‌زنان حین ‫خونریزی فرار کرد دوید...
‫گوتی صداش کرد:
‫«هی، برگرد اینجا!»
‫پسره برگشت نگاه کرد، ‫گوتی دوباره پرسید...
‫«جوهر بودیسم چیه؟»
‫پسره از عادت خواست انگشتش رو بالا بگیره.
‫ولی انگشتی نبود، فقط دست خونیش بود.
‫و یهویی روشن شد!
‫چه مسخره! ولی بازم بامزه‌ست.
‫یا، یه راهب جوان جلو استاد سپو تعظیم کرد.
‫استاد سپو، تق، تق، تق! پنج بار زد تو سرش.
‫راهب بدبخت پرسید...
‫«آخ، مگه چیکار کردم سنسی؟»
‫بعد سپو پنج بار دیگه زدش.
‫- روشن‌دل شد؟ ‫- نگفتن.
‫یه راهب به استاد دایتن گفت...
‫«موج‌های اقیانوس رنج خیلی بزرگن!
‫چطور می‌تونیم از اقیانوس رنج بگذریم؟»
‫می‌دونی دایتن چی جواب داد؟
‫«با یه قایق چوبی.»
‫- این یکی ضعیف بود. ‫- من موافق نیستم!
‫راهب‌های سالن شرقی داشتن با ‫راهب‌های سالن غربی بحث می‌کردن...
‫یه راهب، نانسن، گربه رو برداشت و داد زد...
‫«گوش کنین بچه‌ها!
‫یه کلمه ذن بگید، گربه رو نجات می‌دم.
‫وگرنه می‌کشمش.»
‫همه مات و مبهوت ساکت شدن.
‫نانسن گربه رو از وسط دو نیم کرد.
‫عصر که شد، راهب جوشو از هر جا که بود برگشت.
‫نانسن داستان رو براش تعریف کرد.
‫جوشو صندلش رو درآورد، گذاشت رو سرش و رفت.
‫نانسن گفت...
‫«عه، اگه اونجا بودی، گربه رو نجات می‌دادم!»
‫چه بچگانه!
‫یه راهب بود به اسم توکوشو، ‫ رفت سراغ 54 استاد ذن...
‫ولی هنوز به ساتوری یعنی، روشن‌دلی نرسید.
‫آخرش رسید پیش استاد هوگن.
‫یه روز رفت و از استاد هوگن پرسید...
‫«یه قطره آب از چشمه سو چیه؟»
‫استاد هوگن جواب داد...
‫«یه قطره آب از چشمه سوئه.»
‫با شنیدن این، توکوشو به روشن‌دلی رسید!
‫همه مشکلات زندگیش، ‫طبق گفته مومونکان، حل شد.
‫پر کن، لطفا.
‫کاش به این راحتی بود.
‫من اصلا اهل ذن نیستم.
‫درست نیست!
‫ذن اون آرامشی که می‌گن نیست...
‫جریان داشتنه، بدون هیچ ترجیحی.
‫ اومون گفته، «هر روز یه روز خوبه».
‫خب، چی شد آخرش؟ ‫می‌تونی بهم بگی، خانم...
‫لابئو.
‫- چه پررو! ‫- پس خانم گایوس.
‫- هر دوشون قانون‌گذارهای بزرگی بودن. ‫- این بهتره.
‫ولی لابئو کوچیک‌ بود.
‫باشه دیگه.
‫می‌دونی من دادورزم دیگه؟
‫خلاصه...
‫حین تخلیه یه نفر که توی ‫یه زیرزمین زندگی می‌کرد...
‫وقتی منتظر بودیم وسایلش رو جمع کنه...
‫طرف خودش رو دار زد.
‫وای.
‫- مرد؟ ‫- آره، مرد.
‫و من خیلی، خیلی، خیلی احساس گناه می‌کنم.
‫درک می‌کنم.
‫هر چند، از نظر قانونی، مقصر نیستم.
‫خب، این خوبه.
‫ولی خب...
‫- وحشتناکه. ‫- واسه همینه نتونستم برم تعطیلات.
‫می‌فهمم.
‫توی تسوره‌زوره‌گوسا یه داستان هست.
‫یه مرد می‌خواست فرداش یه گاو بفروشه.
‫ولی همون شب، گاوه مرد.
‫برای فروشنده، این از نظر فروشنده ‫ یه ضرر بزرگ بود.
‫ یه راهب بلندپایه ذن می‌گه ‫ «نه اینطور نیست».
‫«اگه به عنوان نمودی از ناپایداری ‫چیزها نگاه کنی...
‫مرگ گاو برای صاحبش خیلی پرسود بود.»
‫ولی انسان گاو نیست.
‫آدم برابر با آدمه، برشت گفته.
‫درسته.
‫این شبیه یه اصل بدیهی تو ریاضیه.
‫اصل‌های بدیهی تو ریاضی مثل ذنه.
‫خیلی جالبه.
‫مخصوصا چون نمی‌تونی اثباتشون کنی.
‫اصل توازی، می‌دونم.
‫یا اون‌هایی که تو حسابن!
‫مثلا، صفر یه عدده.
‫نمی‌تونی اثباتش کنی، باید باور کنی ‫ که صفر عدده.
‫یا این که بعد از هر عدد طبیعی «ان»...
‫یه عدد دیگه میاد، ان بعلاوه‌ی یک.
‫فکر کنم اون یکی قابل اثباته.
‫واقعا؟ بکن ببینم.
‫نمی‌دونم!
‫قابل اثبات نیست!
‫مثل قضیه ناتمامی اول گودله.
‫استاد، اصلا درباره چی حرف می‌زنیم؟
‫در مورد حق زندگی هم همینه.
‫بدیهیات می‌گه جهانیه، ‫ولی نمی‌تونم اثباتش کنم.
‫با یه دوستم حرف می‌زدم، می‌گفت...
‫اشکالی نداره افغان‌ها زن‌های زناکار ‫ رو سنگسار می‌کنن.
‫هی می‌گفت...
‫«خب، اون‌ها همین‌جورن، دیگه!»
‫انگار حق جهانی زندگی بی‌دلیل ‫بهشون تعلق نمی‌گیره.
‫چه احمقی!
‫فکر کنم باید یکم هوا بخورم.
‫خدا رو شکر که شب شده، دیگه لازم نیست ‫ غروب رو تحسین کنیم!
‫وای، «بلیط سلامتی»!
‫یه لحظه صبر کن.
‫انگار برگشتم دبیرستان.
‫- بده؟ ‫- اصلا!
‫وقتی با جوان‌هام، ‫انگار خودمم جوان می‌شم!
‫لری فلینت تایید می‌کنه!
‫چرا فقط مردها باید این کار رو بکنن؟
‫دقیقا! خانم مکرون!
‫- سن‌گرایی؟ ‫- اصلا، استاد!
‫به قول آیس‌تی:
‫«من عاشق دخترهای مکزیکیم، دخترهای سیاه، ‫دخترهای شرقی، فرقی نداره...
‫اگه از مریخ باشی و کس داشته باشی...
‫بازم می‌کنمت!»
‫- هی! ‫- من خیلی فراگیرم.
‫حالا ناراحت نشو.
‫کلی فاجعه داریم حالا ‫غزه و اوکراین رو ببین مثلا.
‫یه ویدئو از جبهه اوکراین دیدم، میخکوب شدم.
‫طرفدار پوتین نیستی که؟
‫عمرا! صرفا تو یه گروه فیسبوکی بود.
‫بچه‌ها فیلم‌های خط مقدم رو آپلود می‌کنن.
‫برای دفاع، اوکراینی‌ها پهپاد رو مستقیم ‫ بالای سنگر روس‌ها می‌فرستن.
‫پهپادها تا لحظه برخورد فیلم می‌گیرن.
‫یه صحنه خیلی عجیب بود.
‫سربازها صدای پهپاد بالای سرشون رو می‌شنیدن، ‫ می‌دونستن حمله می‌شه...
‫ولی نمی‌تونستن فرار کنن، ‫ پهپاد تعقیبشون می‌کرد.
‫و روس‌ها چیکار می‌کردن؟
‫دو تا نارنجک برمی‌داشتن و ‫ می‌ذاشتن کنار سرشون.
‫- چرا؟ ‫- خیلی‌ها ناقص می‌شن.
‫اگه پهپاد بزنه، نارنجک‌های کنار ‫سرشون منفجر می‌شه...
‫تا زودتر بمیرن.
‫- وحشتناکه! ‫- بذار نشونت بدم.
‫اونجا، توی سوراخ.
‫داره آماده می‌شه.
‫نارنجک‌ها رو می‌بینی؟
‫الان سرش منفجر می‌شه.
‫وای!
‫- بیچاره. ‫- به جهنم! آشغال روسی.
‫اصلا دلم واسه این کثافت‌ها نمی‌سوزه. ‫حقشونه.
‫شاید مادری داشت، دختری، بچه‌ای.
‫پوتین یه ماشین لباسشویی و مدال ‫قهرمان خانواده بهشون می‌ده.
‫به درک!
‫هیچ حیوانی انقدر پست نیست. ‫ از این پست‌تر دیگه نداریم.
‫چی شده؟
‫یه نفر که می‌شناختم تو اون ماشین بود.
‫ما که کار بدی نکردیم.
‫می‌دونی ملت چه برداشتی می‌کنن دیگه.
‫- استاد! ‫- چی؟
‫اینجا رو ببین.
‫همرزم استالین، من رو بفرست گولاگ!
‫نباید در این مورد شوخی کنی، ‫ کمونیست‌ها میلیون‌ها نفر رو کشتن.
‫من صرفا با تو و این دستبندهای ‫ عجیب شوخی کردم.
‫من با تاریخ شوخی نمی‌کنم، استاد.
‫♪ چه مه غلیظی، چه مه غلیظی، ♪ ‫♪ راه خونه‌مون تو دلش گم شده! ♪
‫♪ ما چه سبکیم، مثل دود می‌لغزیم، ♪ ‫♪ کجا، کجا می‌تونه راهمون باشه؟ ♪
‫♪ چه مه غلیظی، چه گنبد بزرگی، ♪ ‫♪ لطفا، استاد، راه خونه رو نشونمون بده! ♪
‫از زمان دانشگاه این اطراف ‫مشروب نخورده بودم.
‫و ترانسیلوانیا خودش یه سروده‌ست!
‫♪ پس بیایید خوشحال باشیم... ♪
‫♪ حال که جوانیم! ♪
‫♪ بعد از شادی جوانی... ♪
‫♪ بعد از کهنسالی دردناک... ♪
‫♪ ما پیروز خواهیم شد! ♪
‫♪ زندگیمان کوتاه هست... ♪
‫♪ زود تمام خواهد شد. ♪
‫♪ مرگ زودی می‌آید... ♪
‫♪ ما را به طرز وحشتناکی می‌رباید... ♪
‫♪ به کسی رحم نخواهد کرد! ♪
‫ناز نفست!
‫مرسی، پروفسور.
‫ولی حالا...
‫لیاقتم یه بوس کوچیک نیست؟
‫نه.
‫پس من می‌بوسمت.
‫[من رومانیاییم]
‫ببخشید!
‫ببین، فردی...
‫پیام‌های عاشقانه و این چیزها نداریما، خب؟
‫من؟ عمرا پروفسور! من اهلش نیستم.
‫من تعهد خانوادگی دارم، من...
‫وقت برای، دردسر بیشتر ندارم.
‫فقط برده‌ی جنسیت می‌شم، نگران نباش.
‫مثل مارکی دو ساد.
‫بردگی گاهی مرزها رو محو می‌کنه.
‫- این قافیه داره! ‫- دو بار!
‫می‌دونی یه زن مجاری به یه رومانیایی ‫که خوب می‌گاد چی می‌گه؟
‫چی؟
‫«درد داره ولی خوبه، ‫ رومانیایی کیرش چوبه!»
‫شووینیسم.
‫من صرفا مجاری ادبی حرف می‌زنم...
‫"لوفاش آ شگدبه!" ‫(کیر اسب توی کونت!)
‫می‌دونی چرا هیچ رومانیایی‌ای نخواست ‫ تو استاروارز بازی کنه؟
‫چرا؟
‫چون حتی نمی‌خوان تو آینده کار کنن!
‫دهاتی‌های احمق!
‫ببخشید، دیشب بالا آوردم...
‫خیلی حالم بد بود.
‫نتونستم صدای زنگ گوشیم یا تماست رو بشنوم.
‫معذرت می‌خوام، نمی‌تونم برم قبرستان.
‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫پس قبلا یه آپارتمان برای خودش داشت.
‫چطور از دستش داد؟
‫شرط‌بندی، مشروب... ‫به هر دوش اعتیاد داشت.
‫درک می‌کنم.
‫شرط‌بندی بد مرضیه.
‫یکی از پیروان من...
‫یه سال و نیم پیش خودش رو از ‫ساختمان پرت کرد.
‫بس کن، بچه!
‫بسه دیگه!
‫به نزول‌خورها بدهکار بود.
‫به دستگاه باخت.
‫ولی حتی نمرد، تا آخر عمر فلج شد.
‫اگه گیرت بیارم، پاهات رو می‌شکنم!
‫خفه شو پدر!
‫آروم باش، لطفا.
‫- سرت به کار خودت باشه! ‫ - خودت سرت به کار خودت باشه!
‫حیوان!
‫- سرت به کار خودت باشه! ‫ - خودت سرت به کار خودت باشه!
‫- ک.و.ک نمی‌تونست بذاره بمونه؟ ‫- من قبلش واسش تمدید مجدد گرفته بودم.
‫طولانی‌تر از حدش.
‫ولی می‌خواستن یه چیز جدیدی بسازن.
‫و تخلیه توی پاییز و زمستان نادره.
‫داستان پیچیده‌تره.
‫سعی می‌کنم ازشون اجتناب کنم، ‫دلم برای فقرا می‌سوزه.
‫می‌دونم، اورسولیا، تو قلب مهربونی داری.
‫برای ازدواج با ولاد ارتدوکس شدی.
‫بچه‌هات رو توی دین ما غسل تعمید دادی.
‫بدون خدا، انسان...
‫یه حیوان فقیر، استدلال‌کننده و حرف‌زنه، ‫ از هیچ اومده و به هیچ می‌ره.
‫بی‌هیچ هدفی تو دنیا.
‫سفر گونه‌ی انسانی در اوج خودش ‫توی قبرستان تموم می‌شه.
‫ما فقط می‌تونیم از دل‌آشوب متافیزیکی ‫ قبرستان‌ها یا اخلاقیات کوته‌فکرانه...
‫با دین فرار کنیم.
‫توی استدلال الهیاتی من، نه فقط تو...
‫بلکه هر پیرزنی با پای گلی که ‫ جلوی شمایل مریم دعا می‌کنه...
‫اگه مقایسه‌اش کنیم با ‫یه برنده‌ی نوبل بی‌دین...
‫اون پیرزن یه انسانه، ‫و اون برنده‌ی نوبل بی‌دین...
‫یه برنده‌ی نوبل گندیده‌ست.
‫و چون بی‌دینه، به‌عنوان یه گندیده می‌میره.
‫می‌دونم که زیاد کلیسا نمیام...
‫و می‌دونم که گناهکارم، ولی، ‫ توی قلبم ایمان دارم!
‫می‌دونم.
‫خوش‌شانسی، کلیسا مشغول بازسازیه، ‫ پس بخشیده شدی.
‫ولی نفهمیدم، راستش.
‫- گناهکار چطور خودش رو حلق‌آویز کرد؟ ‫- از رادیاتور.
‫یه سیم بهش بست...
‫بعد دور گردنش انداختش...
‫نشست و محکم کشید پایین تا کامل خفه شد.
‫- خیلی محکم کشید پایین. ‫- چه اراده‌ای!
‫حالم بد شد، نزدیک بود غش کنم.
‫بوی بدی می‌اومد، ‫ رو زمین پر از ادرار بود.
‫وحشتناک بود!
‫و من خیلی، خیلی بابتش ‫احساس گناه می‌کنم!
‫درک می‌کنم، ولی دلیلی نداره!
‫مگه تو حلقه رو گردنش انداختی؟
‫ما همه گناهکاریم، ‫کدوممون می‌تونه سنگ اول رو پرت کنه؟
‫- می‌دونی فیلیپ نری چطوری دعا می‌کرد؟ ‫- نه.
‫«خدایا، گوش‌هایم را بگیر، ‫ وگرنه مثل یهودا می‌فروشمت!»
‫«مثل یهودا می‌فروشمت!»
‫نمی‌دونم پدر، فقط حس می‌کنم...
‫البته، از نظر قانونی من مقصر نیستم، ‫مشخصه...
‫ولی می‌دونی چطوریه دیگه، ‫ مردم همیشه نوازنده رو مقصر می‌کنن.
‫یه پرونده‌ی دیگه هم داشتی.
‫آره، اون فعالانی که توی ‫ اینترنت بهم فحش دادن.
‫می‌گفتن انداختمشون بیرون، ‫در حالی که غیرقانونی ساکن بودن.
‫البته درسته...
‫سیاست‌های دولتی برای بی‌خانمان‌ها وحشتناکه.
‫هی مدام دربارش حرف می‌زدم، ‫ تو روزنامه مقاله می‌نوشتم.
‫آسیب‌پذیرترین‌ها بیشتر در معرض خطرن.
‫آدم‌هایی رو می‌شناسم که فقط ‫صرفا کارت شناسایی ندارن جریمه می‌شن...
‫ولی بدون آدرس ثابت نمی‌تونن کارت بگیرن!
‫ما حق سزار رو بهش پرداخت می‌کنیم...
‫ولی اونم باید کارش رو انجام بده!
‫پدر...
‫خیلی حس...
‫با این حال، یه انسان تا حدودی ‫ به خاطر من مرد!
‫اون «نمرد».
‫خودکشی کرد.
‫مقدس‌ترین چیز، یعنی جان خودش رو گرفت.
‫بحثش فرق می‌کنه.
‫کسایی که خودکشی می‌کنن ‫هیچ‌وقت آگاه نبودن که انسانن.
‫نتونستن خودشون رو بشناسن...
‫خودشون رو زندگی کنن.
‫انسان حق خودکشی نداره!
‫تحت هیچ شرایطی، سالم یا مریض. ‫ انسان خودش رو نساخته.
‫انسان به اختیار خودش به وجود نیومده.
‫پس نباید به اختیار خودش ‫این دنیا رو ترک کنه.
‫اساس وجود ما همینه.
‫و یه چیز دیگه...
‫تو هم حق نداری گناه خودت ‫ رو بزرگ‌تر نشون بدی.
‫این گناه غروره، و گناه ناامیدی.
‫یاس.
‫حتی اگه مقصر بودی. حتی اگه!
‫حق نداری گناه‌های بیشتری روی ‫دوش خودت اضافه کنی.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- دارم سعی می‌کنم.
‫خدا شاهده که می‌خواستم کمکش کنم.
‫پناهگاه پیشنهاد دادم، یکم پول دادم.
‫یه ون براش گرفتم.
‫«بیهوده‌ست که به بخشش گناهان ‫ ایمان داشته باشیم...
‫مگر این ‌که عمیقا باور داشته باشیم ‫ گناهمون بخشیده شده.»
‫مارتین لوتر ارتدوکس نبود، ‫ ولی بعضی وقت‌ها درست می‌گفت.
‫درسته.
‫«بیهوده‌ست که به بخشش گناهان ‫ایمان داشته باشیم...
‫مگر این ‌که عمیقا باور داشته باشیم ‫گناهمون بخشیده شده.»
‫می‌خوام بری خونه و کتاب مقدس رو باز کنی.
‫اونجا همه‌چیز هست.
‫شکسپیر، در برابر کتاب مقدس... ‫می‌تونم توی سوربن ثابت کنم!
‫یه منشی شهرستانیه!
‫انجیل یوحنا رو بخون ‫و آرامش رو پیدا کن در...
‫«دلتون مضطرب نشه، به خدا ایمان دارید، ‫به منم ایمان داشته باشید.
‫در خانه‌ی پدر من جای بسیاری هست، ‫ اگه نبود، به شما می‌گفتم.
‫می‌رم تا جایی برایتان آماده کنم.
‫و اگه برم و برایتان جایی آماده کنم، ‫دوباره می‌آیم...
‫و شما رو نزد خود می‌برم، ‫ که هر جا من هستم...
‫شما هم آنجا باشید.»
‫باشه؟
‫پدر؟ گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم...
‫چرا خدا اجازه‌ی چنین ‫بی‌عدالتی و رنجی رو می‌ده؟
‫همیشه برام سوال بوده که چرا ‫«هر که دارد، به او داده می‌شود»...
‫و «هر که ندارد از او گرفته می‌شود.»؟
‫انجیل ممکنه خشن به نظر برسه.
‫ولی این ماییم که خوب درکش نمی‌کنیم.
‫اون چیه که اون شخص نداره؟
‫نه ایمانی، نه عمل صالحی، نه امیدی، نه هدفی.
‫پس هر چیزی که ندارن و ازش ‫استفاده نمی‌کنن ازشون گرفته می‌شه.
‫پس یعنی در واقع راجع به ایمان ‫و عمل صالح بود؟
‫خداوند انقدر سخاوتمنده که بدون ‫ حساب و کتاب می‌ده!
‫به اون‌هایی که دارن می‌ده.
‫اگه ایمان و عمل صالح داشته باشن ‫ بهشون بیشتر داده می‌شه.
‫بی‌اندازه و زیاد!
‫بیشتر از اون که خواستن بهشون می‌ده.
‫ولی اون‌هایی که ایمان و عمل صالح ندارن...
‫همون مقدار ناچیزی هم که فکر می‌کنن ‫دارن ازشون گرفته می‌شه.
‫ولی آخه کلی بی‌گناه هم هستن که رنج می‌کشن.
‫کودکانی که توی بمباران‌های غزه ‫ و اوکراین می‌میرن.
‫یا توی یمن از گرسنگی می‌میرن.
‫باز هم انجیل یوحنا، آیه 9:1 تا 12 می‌گه ‫که چطور مسیح مرد نابینایی رو درمان کرد.
‫«مسیح که می‌گذشت مردی را دید ‫که از بدو تولد نابینا بود.
‫پیروانش گفتند، «استاد...
‫که گناه کرده که او نابینا زاده شده؟
‫او یا والدینش؟
‫مسیح پاسخ داد...
‫نه او گناه کرده و نه والدینش...
‫ولی اعمال خداوند در او پیدا خواهد شد.»
‫- پس یه رازه. ‫- به نحوی.
‫خدا بهمون قدرتش رو نشون می‌ده.
‫«به هر کسی لطف خواهم کرد...
‫و به هرکسی رحم خواهم کرد.»
‫آیاتی که اکثرا فراموششون می‌کنیم.
‫درسته.
‫شاعر، کنستانتین آکوسمی گفته خدا...
‫مثل «i» اعداد گنگه.
‫یعنی خدا بی‌منطقه؟
‫اصلا.
‫یعنی فرای درک ماست؟ اون قطعا درسته.
‫حالا هم آروم باش.
‫«شر برای امروز کافیست.»
‫همراهم دعا کن.
‫کمک می‌کنه، حالا می‌بینی.
‫باور دارم.
‫ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد.
‫پادشاهیت قطعی، اراده‌ات در زمین ‫ نیز مانند آسمان قطعیست.
‫روزی امروزمان را برسان.
‫و بدهی ما را ببخش، چنان ‌که ما هم ‫ بدهکاران خود را می‌بخشیم.
‫ما را از هوس دور کن و از شر رهاییمان ده...
‫زیرا عظمت و قدرت و جلال از آن توست...
‫اکنون و تا به ابد، آمین.
‫شب وحشتناکی داشتم، حالم بد بود.
‫الان خوبم، رفتم دیدن پدر شربان.
‫منم میام دیگه، احتمالا فردا.
‫گفتم شاید بهتر باشه بیام.
‫آره، با ماشین میام. ‫ شاید بتونیم بیشتر بمونیم.
‫نه هنوز باهاش کنار نیومدم، ‫اصلا.
‫امروز گل می‌برم سر قبرش توی قبرستان فقرا.
‫می‌خوام واسه یه سری تصمیمات جدی ‫ در آینده فکر کنم.
‫شاید برگردم تدریس کنم، ‫یه سری تغییرات ایجاد کنم.
‫نگران نباش، تند رانندگی نمی‌کنم.
‫شب رو توی سالونیک می‌مونم ‫و ولوس سوار قایق می‌شم.
‫اشکالی نداره، می‌دونی که از ‫ رانندگی‌های طولانی خوشم میاد.
‫[آپارتمان برای فروش]
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@